Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Diversiteitsbeleid

Diversiteitsbeleid

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Zuster Miranda is niet meer. Nou ja, ze leeft en ademt erop los, dat natuurlijk wel, maar dat doet ze niet meer binnen de muren van onze prachtinstelling. Met ingang van deze week dwaalt haar frisse verschijning niet meer energiek door de gangen van de UNS40, waar ze als directeur was aangesteld maar een oneindig bredere functie vervulde. Want eenmaal verpleegkundige, altijd verpleegkundige, eenmaal zuster, altijd zuster. En zoiets merk je in een faculteit. De zorgzaamheid druipt er vanaf. Dat ligt ook aan de dames decanen die bij de psychologen in charge zijn want sorry heren, voor begrip en warmte, zo heb ik in mijn lange leven ondervonden, kun je toch echt beter bij de dames terecht. Of ben ik nu weer seksistisch? Allemachtig, het is ook nooit goed. Hoe dan ook, de leidsvrouwen rukken op bij ons, met aan de top mevr. Lichtschicht en daaronder dus vier dames decanen. De mannelijke variant zit zelfs een beetje in de verdrukking, lijkt het, maar ik hoor uit goede bron dat de jongens zich aardig staande houden. Mag ik suggereren dat dat komt doordat heer Philip en heer Albert hun feminiene kant niet koste wat kost eronder proberen te houden? Heer Philip is ook thuis “een soort randfiguur”, zo bekende hij ooit aan dit prachtblad, want daar spannen drie dochters en hun mama tegen hem samen. Kijk, zoiets vormt een man. Nu kan je denken dat hij dan op kantoor wel even zijn gram gaat halen, het alfamannetje laat brullen, maar nee, hij verteert het leven ook daar met een glimlach.

En heer Albert S. (niet te verwarren met Albert B, uw dienaar)? S. is een ander verhaal: zacht in de omgang, zacht in het stemgeluid maar je moet hem niet in de weg zitten.  Klein van stuk maar aan testosteron geen gebrek. Merken de damescollega’s daar ooit wat van? Welnee, heer Albert neemt elk weekend een bijl in de vuist en gaat daarmee willekeurige stapels hout te lijf. Urenlang. Vervolgens is hij een week lang rustig. Zo kun je ook dingen oplossen.

U merkt, lezer, dat ik een groot voorstander ben van het diversiteitsbeleid dat hier langzaamaan vorm lijkt te krijgen, al is het wachten nog steeds op de nota die onze rectrix nu al driekwart jaar aankondigt. Hoe moeilijk kan het zijn? Een notaatje schrijf je op een achternamiddag toch? Ik wel tenminste. Maar mij heeft ze niet gevraagd. Er is een vrouwenclubje op gezet, tja, mij hoort u niet klagen hoor. Daarna verdwijnt zo’n stuk in onze mallemolen van organen, gremia heet dat tegenwoordig, die er allemaal hun zegje over willen doen. Zou het stuk daar al rondcirkelen? Is het al bij de vakbonden geweest? En bij de faculteitsdirecteuren? Bij de adviesraad voor de koffieautomaten? Bij de instituutsmanagers? Bij de fietsenstallingbeheerders? Kunnen we daar voortaan niet één grote volksvergadering van maken?

Terug naar zuster Miranda. Want ook dàt was diversiteitsbeleid. Een A-verpleegkundige brengt net iets extra’s mee in zo’n directeursfunctie. En ik moet zeggen, we zijn wat dat betreft op de goede weg. Qua diverse herkomst bedoel ik. Ooit hadden we een HRM-directeur (toen dat nog gewoon personeelszaken heette): die kwam bij de brandweer vandaan. Het nut laat zich raden. En onze nieuwe man bij de facilitaire dienst, Kuil geheten, was die niet van de politie? En onze kersverste HR-directeur, Vugts, die zat bijvoorbeeld bij Mars. Van de repen. Ons Hoge College heeft ons allemaal een berichtje daarover gestuurd. Waarbij het HR interim-directeur Duijnstee bedankte voor zijn goede zorgen. En niet de echte directeur, nu dus definitief directeur af, Koehorst. Die blijft ongenoemd. Zal wel een vergissinkje wezen?

 

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: