Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"We zijn niet gierig"

"We zijn niet gierig"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Prof. Wendy Smits schuift aan tafel bij KoKo’s afhankelijk vrouwendispuut Dårfinkar

Als Observant-journalist mag je in deze serie overal aanschuiven. Maar ho, niet om mee te eten – iets dat de studenten altijd héél ongemakkelijk vinden, ze voelen zich ongastvrij en dringen aan dat we in ieder geval het dessert proeven. En deze keer was dat geen straf: eerstejaars Lenah Kampmeijer haalde een overheerlijke ristretto cheesecake à la Coffeelovers uit de ijskast.
Aanschuiven betekent dat je ongegeneerd als een fly on the wall het gesprek en de omgeving kunt observeren. Wat hangt er aan de muur? Hoe ligt het bed erbij? Zijn er grappige foto’s, souvenirs of andere bijzonderheden te ontdekken? Soms wel, zoals een poster met vrouwelijk naakt (in de kamer van een man) en drie uitbundig gekleurde gips-fallussen op een kastje (bij een vrouw thuis). Voor alle duidelijkheid: die kunstwerken staan niet in dít studentenhuis. Bij Wieke van der Linden, op de hoek van het Volksplein, springt de groen-gelige retro-bloementrapbekleding in het oog. “Bijna iedereen zegt er iets van, hij is ook zo opvallend”, lacht Van der Linden. “Komt nog uit de tijd dat de oude bewoner hier woonde.” Net als de twee gashaarden met leistenen schouwen. “Mijn moeder wilde wel dat ik koolmonoxidemelders op zou hangen.”

Prof. Wendy Smits kijkt uit op een schilderij-in-wording. Daaronder een mandje met verf en penselen. De contouren van twee vrouwenlichamen zijn gezet. Helaas komt de kunst niet ter sprake. Wellicht is het Smits ontgaan. Maar ook de kunstenaar en haar dispuutsgenoten brengen het niet te berde. Observant vindt het bijzonder, want hoe ongewoon wil je het hebben: een Nederlandse student International Business die schildert in haar vrije tijd.
Op een Boerenbont-bordje wordt het voorgerecht gepresenteerd van tomaten, mozzarella en basilicum. Wie is Smits (bijzonder hoogleraar arbeidsmarktflexibilisering) en wat doet ze aan de universiteit (één dag, onderzoek). “Arbeidsmarktflexibilisering is erg actueel”, zegt Smits. “Waarom geven bedrijven steeds meer flexibele contracten? Welke bedrijven doen dat? Wat betekent het voor de werknemers? Mijn leerstoel wordt betaald door het Centraal Bureau voor de Statistiek, mijn vaste werkgever. We willen meer verdiepend onderzoek, en daar is de universiteit uitermate geschikt voor.”

Als kind wilde Smits kok worden. En later ontwikkelingswerker. “Ik had vroeger nogal een idealistische kijk op de wereld, maar het leek me leuk om mensen te helpen.” Een studie culturele antropologie kwam voorbij, maar toen haar pa waarschuwde dat ze daarmee in een museum zou eindigen, koos ze voor econometrie in Amsterdam.
Dat brengt de dames op een idee. “Zullen we met het dispuut een filmpje maken waarin we vertellen waar we over vijf of tien jaar terecht denken te komen? En dan kijken we in 2030 of dat in de buurt komt”, lacht geneeskundestudent Noël van de Kerkhof. Dat wordt een lastige voor Lenah Kampmeijer. Vorig jaar begon ze met European Law School, stopte halverwege het jaar, volgt nu een cursus Arabisch en begint in september aan biomedische wetenschappen om het jaar daarop hopelijk ingeloot te worden voor geneeskunde. Kampmeijer’s hele familie heeft in Maastricht gestudeerd. “We zijn een KoKo-gezin”, lacht ze. “Mijn vader en moeder hebben elkaar bij de vereniging leren kennen, mijn broer en zus zijn ook lid geweest.” Op haar veertiende verhuisde ze met haar ouders naar Nevers in het zuiden van de Bourgogne. “Mijn vader heeft de Franse taal zelf geleerd. Het is niet perfect hoor, soms zegt hij dingen waarvan ik denk: ‘Pap, daar klopt niet zoveel van’, maar hij komt ermee weg en het maakt hem ook niet uit.” Voor dochter Kampmeijer was het wennen, zowel de Franse taal als de lange dagen die ze op de middelbare school maakte. “Vaak was ik pas rond zes uur thuis.”

Smits’ zoon van achttien heeft zijn eindexamen achter de rug. “Hij is nu al in de vakantiestemming, veel uitslapen, je kent het wel.” Zeker, en de dag dat je wordt gebeld met een go of no go staat bij iedereen in het geheugen gegrift. Van de Kerkhof, grinnikend: “Zat ik daar alleen. Pap was bakker, die was er niet, en mam verrekte het om een dag vrij te pakken.”
De pangasiusfilet wordt voorzichtig uit het aluminiumfolie gehaald, ernaast ligt een courgette, gevuld met stukjes champignons en paprika. “Dit is luxer dan we normaal eten. Ik heb nooit zo’n zin om lang op de oven te wachten”, zegt Van de Kerkhof. “We worden gezien als een gierig dispuut, maar dat zijn we niet”, vertelt Van der Linden. Iedere woensdagavond koken twee meiden voor de hele groep (van de twintig leden zijn er dertien actief in verband met stages en coschappen). Ze mogen per persoon niet meer uitgeven dan 2,25 euro voor het eten en 1,25 euro voor de activiteit die volgt. Van der Linden: “Sommigen vragen zich af wat je daarvan kunt koken, maar als je creatief bent en op de juiste plekken je boodschappen haalt, kun je er echt goed van eten.”
De studenten polsen of Smits’ zoon, die in september begint aan het Maastricht Science Programme, op kamers gaat en bij een vereniging wil. “Voorlopig blijft hij thuis. We wonen in Kanne. Misschien word hij wel lid van de zeilvereniging. Ik ben zelf ook nooit lid geweest van een studentenvereniging. Ik was nogal serieus.”
Het Maastricht Syndroom komt ter sprake. “Het wat?” vraagt Smits. “Het staat in de online Urbandictionary”, zegt Van der Linden. Kort samengevat: seksuele frustratie bij de vrouwen doordat er minder mannen in Maastricht studeren. Van de Kerkhof, lachend: “Er zijn nogal wat meiden ongewenst vrijgezel.” De knappe jongens zijn bezet en “voor ons blijft er niets over”, reageert Kampmeijer. “Bereid uw zoon er maar op voor.” Aan potentiële bedpartners geen gebrek. Maar dat wil moeder Smits waarschijnlijk liever niet horen.

Wendy Smits * 47 * bijzonder hoogleraar arbeidsmarktflexibilisering * getrouwd, zoon (18), twee dochters (15 en 12) * woont in Kanne

Noël van de Kerkhof * 21 * derdejaars geneeskunde * vice voorzitter Dårfinkar, KoKo

Lenah Kampmeijer * 20 * eerstejaars student (gestopt met European Law School, begint in september aan biomedische wetenschappen) * lid

Wieke van der Linden * 21 * tweedejaars International Business * lid

Score (maximum vijf sterren), door prof. Smits

-Eten: 5 sterren. “De dames hadden goed uitgepakt. Het eten was super lekker en ook nog eens gezond, met een overheerlijke cheesecake toe.”

-Properheid: 5 sterren

-Gastvrijheid: 5 sterren

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: