Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Flarden

Flarden

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

De zon schijnt recht in mijn ogen via het raam van de buren. De harde neus van mijn grote zachte knuffelhond schuurt tegen mijn ellenboog terwijl ik op de velletjes van mijn nagels kauw. Hoewel ik hier niet meer woon, is het de enige plek waar ik niet stoer hoef te doen. Hier kan ik mijn eigen boontjes en mijn eigen houtje even laten voor wat ze zijn.

Ik ben zo ontzettend in de war. Mijn rustige, zelfverzekerde, kalme en observerende jasje past me niet meer zo goed. Nee niet waar. Het past wel, maar het zit niet lekker. Soms doe ik het aan en gaat het dagen goed, maar op momenten zoals dezen krijg ik de rits niet dicht, zitten de mouwen te strak en voelt de kraag te nauw.

Als kind huilde ik een tijdje bijna elke dag. Niet omdat ik nou zo’n moeilijk leven had, maar omdat het opluchting gaf. Frustratie, pijn, onmacht, het werd allemaal opgelost met tranen. Niemand die het zag, want ik huilde het liefst alleen en verstopt. Toen al hopeloos dramatisch. En nu weer.

Je zei dat je wel wist dat je in mijn verhalen op zou duiken. Dit keer verwachtte je het zelfs. Dat was een grapje maar ik nam het serieus. En hier ben je weer. Terwijl ik rustig je berichtje beantwoord schreeuwen mijn gedachten de vragen die ik je eigenlijk wil stellen. Waar ga je heen? Met wie? Blijf je lang? Waarom? En vooral: waarom niet met mij?

Als het leven makkelijk was hoefde niemand iets te verwachten. Dan wist je gewoon waar iedereen zou zijn, en wanneer precies. Op dagen dat mijn jasje niet goed past heb ik die saaiheid nodig. Dingen moeten voor de hand liggen en duidelijk zijn. Dit in tegenstelling tot goedpassende dagen: dan wil ik laat opblijven en dansen en niet precies weten waar alles eindigt.

Maar waar eindigt het? Ik wil zo graag in je hoofd kruipen en je gedachten bekijken. Zoeken naar de flarden die over mij gaan en ze zo rangschikken dat ik precies weet wat je wil en wat niet. Of je op me zal wachten als ik er een tijdje niet ben en of ik dan in je armen mag springen zoals die keer na Spanje, of slechts een luchtig sms’je mag ontvangen met de tekst ‘welkom thuis, spreek je snel’.

Je zei dat ik je altijd een bericht mag sturen, maar ik denk niet dat je hierop zit te wachten.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: