Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik werk al 27 jaar voor de Inkom, het is mijn kindje geworden”

“Ik werk al 27 jaar voor de Inkom, het is mijn kindje geworden”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Ton Derks (Heerlen, 1961)/ veiligheidsmanager Inkom (extern ingehuurd), eigenaar technical & production Advancing voor theater, shows, concerten en evenementen/ getrouwd met Katarzyna, dochter (14)/ woont in Maastricht

De Inkom van … vergeet ik nooit meer. Ik werk al 27 jaar voor de Inkom en iedere keer is het weer feest, ik doe het werk echt met veel plezier, het is mijn kindje geworden. In 1990 werd ik door een lid van KoKo gevraagd om te helpen met de techniek. De jaren daarop was ik steeds weer present. Er kwam veiligheid bij. In 2005 ben ik me daarop gaan focussen en met de techniek gestopt. Ik word ouder, haha. Het is een heel groot evenement en de techniek is complexer geworden. Dat was vroeger wel anders. Ik weet nog dat de eerste eindfeesten in de Dominicanerkerk werden gehouden. In 1992 was er voor het eerst een tentfeest op de plek waar nu de Maastricht Music Hall staat. Met hulp van tien man van iedere vereniging bouwden we de tent op, haringen in de grond. De PTT stond op scherp: er liepen daar namelijk telefoonkabels naar Maastricht-West. Ja, ieder jaar blijft je wel iets bij. Aan het jaar 1998 heb ik geen fijn gevoel overgehouden. De logistiek manager van de Werkgroep Inkom werd niet meer geaccepteerd door de anderen. Zij had niet gefaald, het was een kwestie van jaloezie en afgunst. Vreselijk.
Doe je iets bijzonders voor je gezondheid? Mijn vrouw weet veel van gezondheid, van natuurlijke verzorging en eten. Ik lust graag een frikandel, maar mijn vrouw hoopt dat ik iets meer op mijn gezondheid let, zodat ik nog lang bij haar blijf. Ik eet regelmatig een theelepeltje honing – goede bijenhoning! – met Ceylon kaneel. Dat werkt beter dan tien red bulls, ik ga daarna als een twintigjarige.
Heb je een concreet idee om de wereld te verbeteren? [Stilte]. Tijdens dat conflict van de Turkse president Erdogan en premier Rutte... Nee wacht, toen we net waren verhuisd, was onze bovenbuurman niet blij met het getik en gehamer, maar er moest nu eenmaal een beetje verbouwd worden. Toen zijn we naar hem toe gegaan met een flesje drank, hebben we even met elkaar gesproken en was de lucht geklaard. Ik dacht: ‘Hé, dat werkt’. Dus toen Erdogan en Rutte een conflict hadden, dacht ik: ‘Ik nodig ze bij ons uit voor een hapje eten, wij gaan het oplossen.’ Wat ik hen zou voorschotelen? Zuurkool met Hema-worst. Ik denk dat mensen meer vertrouwen in elkaar moeten hebben, dat ze positiever moeten zijn.
Trots op: Mijn koninklijke onderscheiding. In 2006 werd ik benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau vanwege mijn verdiensten voor de Inkom en KoKo. Het speldje zit op een jasje. Als ik dat draag, gaat het speldje mee.
Vroeger wilde ik… astronaut worden. Ik vond die Apollovluchten van de NASA fantastisch. Daar kon ik uren naar kijken op onze zwart-wit televisie. Na mijn middelbare school ben ik gaan werken. Eerst in fabrieken, maar dat vond ik niks. Toen kreeg ik de kans om aan de slag te gaan als technicus in de Bonbonnière, de voormalige stadsschouwburg van Maastricht. Van daaruit ben ik doorgegroeid. Als productieleider doe ik grote evenementen en shows – John Mayer, Kraftwerk –  in onder andere Carré, Ziggo Dome en AFAS Live in Amsterdam. Ik ben een echte regelneef, zorg voor licht, geluid, podium, security, catering, gastenlijsten, vliegtickets, noem maar op. Ik heb alles ook zelf gedaan, dus ik weet hoe je met mensen moet omgaan, bijvoorbeeld een broodje worst voor de vrachtwagenchauffeurs die alle spullen hebben ingeladen, ’s nachts na het concert.
Laatste popconcert: Als gast? Dat was bij Noa, een Israëlische zangeres die ik ken van mijn tijd bij Parkstad Limburg Theaters en waar ik nog steeds van houd. Zij maakt rustige folk- en wereldmuziek, echt fantastisch.
De meesten weten niet dat ik in mijn vrije tijd… Gezellig thuis ben. Ik houd van boeken, vooral het werk van Alistair MacLean, thrillers en avonturenverhalen, en van Sven Hassel. Hij beschrijft de ervaringen van soldaten van de Duitse Wehrmacht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij laat je zien hoe gewone jongens werden gedwongen om te gaan vechten aan het front. De Duitse soldaten waren niet allemaal nazi-boeven.
Grootste verdriet: Als mijn ouders er niet meer zouden zijn. Ze zijn 88 en 92, wonen nog op zichzelf. Ze praten nog standaard over de KoKo, haha. In 2006, toen ik de koninklijke onderscheiding kreeg, waren zij er ook bij.
Voor een baas of eigen baas: Eigen baas. Ik houd van de afwisseling, van verschillende projecten, je moet mij niet op kantoor zetten. Ik heb heel wat gereisd, mee op tournee door Nederland of Europa, wekenlang, soms wel twee maanden. Toen ik in dienst was bij Parkstad Limburg Theaters spaarde ik mijn overuren op, zodat ik in juni, juli en augustus voor de Inkom kon werken. De Werkgroep kan toch niet zonder mij? [glimlacht]. Ik ben hun mentor, ken door mijn ervaring alle veiligheidsaspecten door en door.
Wat vind je het moeilijkste aan de liefde? Niets. Ik heb mijn vrouw drie jaar geleden ontmoet op het vliegveld in Polen. Het was liefde op het eerste gezicht. We vinden het fijn om bij elkaar te zijn, daar is niets moeilijks aan. Zij is een jaar na onze ontmoeting naar Nederland gekomen met haar dochter. 
Zou je ooit overwegen een vluchteling in huis te nemen? Dat doe ik niet. Dat vind ik een taak voor de overheid. Bovendien past het niet, mijn woning is niet zo groot. Je moet hen een veilige plek bieden maar Nederland is geen Luilekkerland. Vluchtelingen zullen – als de situatie in hun thuisland stabiel is – terug moeten. Ze kunnen hun opgedane kennis en ervaringen uit Nederland meenemen en hun thuisland weer opbouwen.
Boe is dat feeske? Ik ga heel weinig naar feestjes. Vaak zit ik voor mijn werk al midden in de feestjes. Tijdens mijn werk drink ik geen biertje, zelfs geen alcoholvrij, dat vind ik geen porem. Ik neem er pas een als de laatste vrachtwagen dicht is.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)