Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Demoontje

Demoontje

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik heb een eigen demoontje. Het is meestal een ‘zij’, soms een ‘hij’, en het praat in mijn hoofd. Het verandert soms van gedaante, maar het is altijd iemand die ik ken.

Op de kleuterschool had ze lang zwart haar en bruine ogen. We zaten samen op dansles, maar ze vond mij maar raar. Toen iemand uit de klas een keertje zei “Cato is de liefste” fluisterde zij “nou dat valt wel mee hoor”. Vanaf toen was zij mijn demoontje en vertelde haar stem in mijn hoofd alles wat ik fout deed.

Mijn tweede demoontje had blond haar en blauwe ogen. Als dertienjarige wurmde zij zich tussen mijn ogen. Ik raakte in paniek als ik haar wet niet volgde. Regels zoals niet dezelfde trui dragen en het niet mogen zeggen als je je dik voelt. Niet achter haar rug om met anderen afspreken, niet met z’n tweeën voor haar uit of achter haar aan fietsen en niet wanhopig naar het plafond staren als ze weer eens twintig minuten beledigd zweeg.

Mijn derde demoontje had bruin haar en bruine ogen. Hij was er eerst van een afstandje, een wazige aanwezigheid. Daarna werd het een vriend, en vervolgens een demoontje dat te dichtbij kwam, gloeiend van de hitte op mijn schouder. Hij had veel meegemaakt en ik luisterde aandachtig, in het begin. Ik ving hem op, maar ik moest vooral niet denken dat hij kwetsbaar was. Toen het contact stopte bleef zijn stem nog lang in mijn hoofd. Hij zei dingen die hij nooit eerder had gezegd, en ik vroeg me af of zijn stem wel de zijne was, of eigenlijk gewoon die van mij. Mijn klank zó vervormd dat deze uit zijn mond leek te komen. Ik moest niet liegen, altijd zeggen wat ik dacht en laten merken dat ik er voor hem was. Ooit vroeg ik hem waarom ik niet van mezelf mocht zijn. Waarom hij per se bepaalde wat goed was, maar hij antwoordde niet.

Nu ben jij mijn demoontje. Ik heb je nog nooit zo aangesproken, überhaupt niet veel met je gepraat. Ik zie dat je wel lief bent, maar je bent alles wat ik spannend vind. Luid, aanwezig, groot. Tekeningen op je huid, belangrijke plannen, vrienden met bedoelingen die er meer toe doen dan de mijne. Soms wens ik je weg. Soms kan ik je aan. Soms wacht ik angstig maar nieuwsgierig op mijn volgende demoontje.

 

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2017-06-26: Lex van Marion
... om over na te denken...

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: