Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Politiek hoogst incorrect

Politiek hoogst incorrect

Medewerkerscolumn

Tijdens de academische vakantie zijn mij twee zaken overkomen die ik met u wil delen. De eerste is dat een onbestemd typje in een witte jas kennelijk het gevoel had dat ik hem niet serieus genoeg nam. Hij wilde allerlei dingen gaan doen, waarvan ik mij afvroeg of dat nu wel zo nodig was. Daarop verhief hij zijn stem en toeterde mij in het gelaat: “De kans dat u prostaatkanker hebt ligt dichter bij de 90 dan bij de 20 procent!” Zo hoor je nog eens wat. En niet lang daarna kreeg ik van mijn oudste dochter de laatste Herman Brusselmans cadeau. Die publiceert, begrijp ik, wel twee boeken per jaar, waarmee hij Simon Vestdijk achternagaat. Vestdijk heb ik als student van voor naar achter en van achter naar voor gelezen, maar Brusselmans was nog een onbekende voor me. Ook voor mijn dochter, maar die oordeelde al na een paar bladzijden dat ze niks gemist had, want ze vond hem veel te vrouwonvriendelijk.

Ze gaf Guggenheim koopt een neger aan mij, en ik heb me er kostelijk mee geamuseerd. Brusselmans blijkt een nazaat van François Rabelais te zijn en Guggenheim heeft wel iets van Gargantua en diens zoon Pantagruel. Hij is politiek hoogst incorrect, speelt met allerhande vooroordelen, overdrijft grenzeloos, spot met alles en iedereen, inclusief de lezer en zichzelf, is grof, gewelddadig, grotesk, fantasierijk, scatologisch en absurd. Zo krijgt Guggenheim (geen voornaam, geen initiaal, wel 82 miljard op de bank) kennis aan een vrouw die copywriter bij een reclamebureau blijkt te zijn. Ze heeft de opdracht de teksten te schrijven voor een campagne die Yamaha Motorcycles populairder bij vrouwen moet maken. Guggenheims reactie als hij dat hoort: “Een vrouw met een motorfiets is als een vrouw zonder motorfiets. Ze hebben allebei twee memmen en een preut. Desondanks ben ik er trots op dat jij die teksten mag schrijven. Wie doet je dat na?” Om die woorden heb ik moeten grinniken, maar, bedacht ik, dat is misschien wat te gemakkelijk, want ik ben natuurlijk geen vrouw. Hoe zou ik het vinden als zo’n politiek volstrekt incorrecte tekst op mijn situatie zou slaan? Als de grenzeloos oneerbiedige spot veel dichterbij zou komen?

Ook daarvoor bleek Guggenheim koopt een neger een test te bevatten. Als de hoofdpersoon een dure ring voor zijn copywriter gaat kopen, vernemen we over de juwelier het volgende. “[D]e heer Daan Dinkhaven [had] prostaatkanker…. De oncoloog had de heer Dinkhaven kans op herstel gegeven, maar dan moest hij zich wel enigszins in acht nemen: niet roken, niet drinken, trouw de chemotherapie volgen, niet naar de hoeren gaan, niet te veel friet met mayonaise eten, de bestralingen een kans geven, en niet met een bromfiets op hobbelige wegen rijden. Verdomd, had Daan Dinkhaven gedacht, en ik rijd net zo graag met m’n oldtimer Puch op allerlei wegen.” Vond ik, na die witte jas, dit absurdisme pijnlijk? Nee, in het geheel niet, ik heb er hartelijk om gelachen. Hoe noemen we die houding? Gevoel voor tumor, wil ik voorstellen.

Nico Baakman, wetenschappelijk medewerker European Studies

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: