Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Down under

Down under

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Mijn semester in Australië verloopt een beetje zoals het nummer Vikingman van het gitaristenduo Rodrigo y Gabriela. Het begint zoemend, zoekend naar de juiste toon. Als een radioknopje dat langzaam richting de goede frequentie draait. Dat was ik, in de lucht, een paar weken geleden. Slaperig in het zoemende vliegtuig, ergens tussen China en Sydney, zoekend naar een pen om mijn gedachten op papier te kunnen zetten. Het rechterbeen van de jongen naast me zachtjes trillend onder het blauwe dekentje.

Dan opeens beheerste noten. Strakke gitaarmuziek. Nog niet te snel, maar snel genoeg om een beetje opgefokt te raken. Dat was mijn staat van zijn na een weekje in Canberra. Overweldigd door alle nieuwe indrukken: links rijden, een helm moeten dragen op de fiets, vier in plaats van twee vakken volgen, maar ook kalm en met het vertrouwen dat het hier wel goed zou komen.

Vervolgens een kleine pauze, een stilte van een halve seconde. Eén gitarist tokkelt zachtjes op de achtergrond, de andere wacht. Toen ging het hier even niet zo goed. Slechts kleine mislukkinkjes, dat wel. Een weggekaapte racefiets, een halfuur kou lijden in een onbekende buurt - het is hier winter -, een pijnlijke zenuw die constant door mijn been schoot, een val tijdens het rennen die resulteerde in een geschaafde ellenboog en een gebroken telefoonscherm én de lichte angst om niet voorzichtig genoeg met al mijn nieuwe huisgenoten om te zijn gegaan.

Dan begint de versnelling. Hardere tikken. Langere slagen. Snellere noten. Hogere tonen. Dat is nu. Ik zit in een stroomverstelling en ofschoon een noodrem op dit moment wel gezond zou zijn doe ik mijn best om er niet aan te denken, niet aan te trekken. Ik ben zo gelukkig hier. Het is koud maar het voelt warm. Vandaag sneeuwde het, maar dat besefte ik pas toen de zon alweer scheen. De stad doet denken aan films over zombie-apocalypsen: brede, grijze straten zonder mensen. Het stoplicht staat voornamelijk op rood, maar dat maakt niet uit want ik zie toch alleen de groene bergen in de verte als ik wacht.

Dan het einde van het nummer. Het lijkt rustig en onder controle, maar tijdens de laatste seconden geven beide gitaristen nog een harde trap na. Als een verrassende climax. Als een geslaagd slot. Daar ben ik nog niet, gelukkig.

Maar het belooft veel goeds.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: