Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Het lijden dat zij vreest

Het lijden dat zij vreest

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik ben naar buiten gelopen. Mijn hoofd zoemt van de cafeïne. Misschien is het niks en moet ik even gaan lopen. Weg van de mensen, weg van thuis. Maar de eerste stap voelt als een vergissing. Ik voel mijn handen afkoelen en mijn ogen groter worden. De muziek in mijn oren klinkt opeens ongepast, als een kinderliedje tijdens een horrorfilm. Niet goed.

Een paar seconden sta ik twijfelend op straat. De man bij het stoplicht kijkt me onderzoekend aan, wacht even met oversteken. De afgelopen weken leefde ik in een high en glimlachen ging als vanzelf. Nu voelt de grimas op mijn gezicht als een leugen. Genoeg om de man te verzekeren dat ik oké ben, maar niet genoeg om mezelf gerust te stellen.

Ik snap niet hoe dit kan. Normaal gesproken heeft mijn paniek een trigger, een zorg die zich langzaam uitbreidt aan de binnenkant van mijn schedel, als een olievlek in zee. Nu is er alleen geen directe reden om bang te zijn.

Langzaam loop ik terug naar de voordeur. De geluiden hebben zich nog niet uit de woonkamer verwijderd maar het gelach en gekletter van lepels in soepkommen klinkt angstaanjagend ver weg. Wat deed ik vroeger op dit soort momenten? Ik liep de keuken in en observeerde de rommel. Goed zo. Opruimen als afleiding. Bestek afdrogen, borden opstapelen, vaatdoekje langs de wasbak en over het aanrecht. Maar deze keer heb ik niets om handen en sijpelt de paniek opnieuw naar binnen. Alsof er kleine gaatjes in mijn optimistische beschermlaagje zijn geprikt.

Dan maar naar mijn kamer. Wachten en staren naar het plafond. De muren lijken opeens drie keer zo dik. Ik denk aan het tegeltje dat boven de open haard bij mijn tante hangt. Een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest. Ik ben niet bang dóór iets. Ik ben bang vóór iets. Als de dood om in paniek te raken, mijn hoofd te verliezen, gek te worden. Ik wil contact zoeken maar hoe moet ik dit uitleggen? Ik ben nu niet in mijn eigen land en vind het woord panic attack opeens zo overdreven klinken. Alsof het wordt uitgesproken door een Amerikaans meisje met roze joggingbroek en een Starbucks koffie.

Inmiddels is het weer goed, afgezien van een klein deukje in mijn zelfvertrouwen. Voorlopig even voorzichtig doen en niet vrezen voor het lijden. Niet vrezen voor de angst.

 

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2017-09-08: Joris
Sterk! Herkenbaar ook.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: