Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Na het bombardement

Na het bombardement

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Anders dan sommigen denken ga ik, beste lezer, mee met mijn tijd. En dat betekent: twitter. Dat is mij aangeraden. Ik zit erop, ik stuur wel eens iets rond, spaarzaam want de wereld is al vol met ongewenste uitingen en als je niks te melden hebt moet je het niet willen, vind ik. En ik volg natuurlijk anderen, als eerste uiteraard onze alma mater, deze prachtinstelling. Ik ben een van de 5227 volgers van MaastrichtUniversity, uw en mijn werkgever. En dat heb ik dus geweten, deze week! Afgelopen maandagochtend zit ik nietsvermoedend achter mijn bureau als mijn telefoontje driftig begint te zoemen. Mijn werkgever twittert! Dan moet ik kijken natuurlijk. Het gaat over het ochtendprogramma van de academische opening. In de aula, hier op de Berg. Daar ben ik niet bij, van mij als ambtenaar wordt andersoortige activiteit verlangd, maar ik hoef niets te missen uit de zaal, daar zorgen onze onvermoeibare communicatiecollega’s voor.

Zo weet ik al heel snel dat iemand daar heeft gezegd dat we zo internationaal zijn, en dat weer iemand anders, of dezelfde, dat staat er niet bij, heeft geroepen dat de uni meer is dan de mensen in toga’s. Touché, denk ik, ik ben er ook nog en mij is zo’n ding altijd onthouden! Ik heb dat nog niet bedacht of de derde tweet komt al binnen, dat nu spreker zus en zo het podium betreedt. En dan tweet vier: “Er zijn veel studenten die iets willen doen”, zegt de spreker. Dat haal je de koekoek. Wat dachten ze van studeren? Maar blij dat ik dat weet, toch?

Even later: de masters en phd pitches gaan beginnen! O gottegot, ze verwachten toch niet dat ik er nu heen ren? Ik zit net rustig aan mijn tweede kopje koffie, plakje koek erbij, het is maandagochtend en ik wil wel even in alle rust de mails wegwerken; het begint wat veel te worden, denk ik oneerbiedig. Zoem zoem, weer een. En weer een, nu over hoe je je ruggenmerg moet regenereren. Je spinal chord. Dat komt uit, want het mijne is inmiddels wel aan een beurt toe, ik zak van vertwijfeling (moet ik gaan, blijf ik zitten?) steeds meer in. O wacht, weer een! De volgende spreker gaat beginnen! Mijn tong hangt inmiddels op mijn schoenen, dit is niet bij te houden, aha, de volgende, de phd-finalisten zijn aan de beurt! Met een uitroepteken. Aan de beurt met wat? Een praatje houden, prijsjes krijgen?

Ik ga intussen met de moed der wanhoop verder met mijn echte werk, tot ik na een half uur besef dat er niets meer binnen komt. Jemig, wat nu? Zijn ze in slaap gevallen in de aula? Moet ik even gaan kijken? Is er een terrorist binnen? Je weet het niet tegenwoordig… Ha, joepie, na een half uur weer een teken van leven: de jury gaat overleggen. Het wordt spannend. De volgende: The role of the university is to make the world a better place. It is necessary. Mooi gezegd, daar had ik zelf nooit op kunnen komen, maar wat heeft dit met die jury te maken? Dan: de jury is terug! Kijk, dat willen we weten. Vervolgens: de winnaars worden zo dadelijk bekend gemaakt! Uitroepteken is niet van mij, lezer, dat u het weet. De universitaire twitteraars bereiken bijna hun hoogtepunt, en ja, even later zien we de winnaar bij de masters, gevolgd door de mededeling dat de jury een paar woordjes uitleg geeft, en dat weer gevolgd door de tweet dat president Martin Paul de prijs uitreikt, waarna de volgende tweet de winnaar van de phd-prijs meldt.

Ik hang uitgeteld in mijn bureaustoel als eindelijk het verlossende bericht binnenkomt: Martin Paul sluit de morgensessie. Halleluja.

Die middag heb ik mijn telefoontje in de vliegtuigstand gezet.

 

Albert Bergbroeder

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: