Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Weten

Weten

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Je moeder heeft kort haar, net als ik. Terwijl haar hand zich in de mijne drukt kijk ik omhoog naar je vader. Even lang als jij, denk ik. Er zullen vast een paar centimeters verschil zijn waar jullie grappend ruzie over maken. Jij iets langer, hij zogenaamd gekwetst.

Ik vraag me af of ze het weten. Dat ik niet zoveel van je vond in het begin. Dat ik je veel ouder schatte dan je bent, tot jouw grote tevredenheid. Dat ik je interessant begon te vinden door die twinkel in je ogen. Je zeldzame glimlach. De tekeningen aan je muur.

Het is een vrij korte ontmoeting en ik schaam me voor mezelf. Traanoogjes door te weinig slaap, tweedehands vest uit de gangkast, vergeten mascara op te doen. Je ouders glimlachen vriendelijk. Ik had eigenlijk gehoopt dat ze nieuwsgierig zouden kijken. Me verwonderd van top tot teen in zich op zouden nemen en jouw blik dan subtiel proberen te vangen met een onuitgesproken “is dit ‘r dan?” Ik betwijfel of ze het weten. Dat ik een paar uur geleden nog in je armen lag, luisterend naar de tonen die uit je speakers kwamen. Dat ik bang was dat huisgenoten het nummer zouden herkennen, en zich zouden afvragen waarom mijn muziek in jouw kamer te horen is. Dat je eigenlijk weg moest maar toen per ongeluk weer in slaap viel. Dat ik hoopte dat je nog even niet wakker zou worden, zodat ik kon blijven.

Ik kan niet goed vaststellen of ze op je lijken of niet. Daarvoor gaat het moment te snel voorbij. Te vluchtig. Ze weten het niet. Dat ik je laatst vroeg hoe je je nachtzoen wilde, en dat je toen schaterlachend zei dat niemand je dat ooit gevraagd had. Dat je zei dat je niet in monogamie gelooft. Dat je geamuseerd toekeek toen ik mijn eenpersoonsbed inwisselde voor het tweepersoonsbed van een vriendin. Dat je niet opkeek toen ik zei dat ik een paar dagen wegging, maar toen wel licht bezorgd vroeg of ik terug zou zijn voor je verjaardag.

We staan even stil te zijn in de gang, voor jouw deur, tot ik jullie een fijne dag wens en me omdraai. Ik vraag me af of ze het ooit zullen weten.  

 

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: