Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ergerlijk? Als je drie vergaderingen lang over hetzelfde praat en nog geen stappen hebt gezet”

“Ergerlijk? Als je drie vergaderingen lang over hetzelfde praat en nog geen stappen hebt gezet”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Freddy Troost (44, Twello)/ universitair hoofddocent en coördinator van de onderzoekslijn voedingsinnovatie en gezondheid in Venlo/ latrelatie met Monique, twee kinderen (12 en 14) uit een eerder huwelijk/ woont in Maastricht

Wat zou je over willen doen? Ik had veel eerder een hond moeten nemen. Ik ben opgegroeid met honden, maar nadat ik het huis uitging heb ik er geen meer gehad. Tot vorig jaar zomer, sindsdien heb ik Friese Stabij, Mira. Ik kreeg haar als puppy. Het is echt fantastisch, we gaan heerlijk wandelen. Hier in het heuvelland of langs het strand bij Goes, waar Monique woont. Ik heb een stationwagen gekocht zodat ze altijd mee kan.

Favoriete vloekwoord? Als de hond niet wil luisteren, roep ik wel eens ‘kreng’. Ik wind me niet zo snel op, ben bijna nooit boos. Wel chagrijnig, als iemand de hele tijd over zichzelf praat bijvoorbeeld.

Beste advies van je moeder? Dat ik wat vaker langs moet komen. Dat is belangrijk, maar als het druk is vergeet ik dat wel eens. Mijn ouders zijn gelukkig nog allebei in leven, maar ik ben me erg bewust van hun sterfelijkheid. Qua uiterlijk lijk ik het meeste op mijn moeder. Ook mijn ‘niet zeuren, gewoon doen’-mentaliteit heb ik van haar. Met mijn vader deel ik de liefde voor sporten. Ik heb twintig jaar wedstrijden gefietst, hij ook. Helaas heb ik ook net als hij op latere leeftijd astma gekregen. Dat is jammer, maar ik kan er goed mee leven. Ik ben blij dat ik zo lang goed heb kunnen sporten. Nu ga ik als de zon schijnt soms een rondje.

Onderzoek of lesgeven? Ik kan onmogelijk kiezen. Het een kan niet zonder het ander. Sinds januari ben ik met een nieuwe onderzoekslijn bezig. We gaan kijken of we voeding kunnen maken die bijdraagt aan de gezondheid van mensen. Dat creëren van iets nieuws vind ik fantastisch. Studenten helpen me daarbij. Ik geef hen een basis, zij verrassen mij iedere keer met nieuwe ideeën.

Mijn kinderen schamen zich als ik… dans op rare muziek. Zoiets als Kind van de duivel, met de volumeknop zo hoog mogelijk. Ook op vakantie tijdens een tussenstop op het benzinestation.

Laatste film? Jungle Book, denk ik? Ik ben niet zo’n bioscoopganger, het moet wel speciaal blijven. Ik heb Netflix voor de massaconsumptie. Lezen doe ik in fases, soms een jaar niet, dan tien boeken achter elkaar. Ik hou van boeken met intriges, zoiets als Dan Brown. John Irving is ook leuk. Af en toe ga ik naar een concert. Laatst naar Racoon en Concert at Sea. En ik heb net mijn eerste opera geboekt.

Op naar de volgende 25 jaar aan de UM! Zeker, zonder twijfel. Ik kwam hier als student omdat ik graag bewegingswetenschappen wilde studeren. Dat kon in Groningen of Maastricht, en als fietser koos ik voor het zuiden. Eenmaal op de universiteit ontdekte ik al snel dat ik wetenschapper wilde worden. Dat bevalt me nog steeds uitstekend. Het is hier nooit saai aan de UM, er is altijd een nieuwe uitdaging.

Thuis ben ik de kok. Nee, ik kook omdat we moeten eten, maar ik ben geen hobbykok. Mijn werk beïnvloedt mijn eetgedrag niet echt, helaas. Ik ben eerder een geval ‘rokende longarts’ dan een gezondheidsfreak.

Bang voor… dat er iets met de kinderen gebeurt. Dat is denk ik de grootste angst van iedere ouder.

Wat ik tegen mijn jongere zelf zou zeggen. Vergeet niet te genieten. Tijdens mijn promotietraject werkte ik 60-70 uur per week, ik dacht dat het zo hoorde. Nu ik wat ouder ben, kijk ik daar anders tegenaan. Ik maak nu tijd vrij voor andere dingen.

Grootste mislukking? Van iemand die gescheiden is, verwacht je dat hij zegt: ‘mijn huwelijk’. Maar daar ben ik heel tevreden over, de kinderen zijn eruit voortgekomen. We hadden geen enorme ruzies, we zijn gewoon uit elkaar gegroeid. Na veertien jaar was het op. Moeilijke vraag dit. Niet echt een mislukking, maar wel heel stom is een val die ik maakte tijdens een wielerwedstrijd op de kasseien. Het jaar ervoor was ik ook al gevallen, tijdens diezelfde wedstrijd. Mijn tanden waren gebroken en ik dacht: ‘hier doe ik nooit meer aan mee’.  Een jaar later liet ik me toch overhalen en prompt viel ik weer. Mijn hele pols lag open, ik heb nu – vijftien jaar later – nog steeds littekens.

Ik erger me mateloos aan… besluiteloosheid. Als je drie vergaderingen praat over hetzelfde en nog geen stappen hebt gezet. Dan moet een gespreksleider ingrijpen, maar als je dat zelf niet bent, kun je niets anders doen dan erbij zitten en je tijd verdoen. Dat gebeurt zo vaak. Ongeduld is wel een zwak punt van mij.

Venlo is geen studentenstad. Venlo wordt een studentenstad. Het is al ontzettend veel beter dan in 2009 toen we begonnen. Inmiddels zijn er – inclusief het hbo – ruim vijfduizend studenten. Over 3-5 jaar ziet het er heel anders uit.

Mijn broer en ik zijn twee handen op één buik. We hebben een uitstekende verstandhouding, maar dat gaat wel erg ver. We hoeven elkaar niet iedere dag te zien. Vroeger vochten we elkaar de tent uit. Letterlijk, met blauwe plekken. Tegenwoordig zou je dan in therapie moeten. Mijn kinderen slaan elkaar nooit, want dat gebeurt nu blijkbaar niet meer. Maar we delen ook veel, hij is een fietser, net als ik.

In een teletijdmachine reis ik naar… Hemelvaartsdag 1981. Wij gingen dan altijd met het gezin en mijn oom en tante een fietstocht maken van 100 kilometer. Het was een tijd van alleen maar leuke dingen doen, mijn oom en tante leefden nog, ik was heel onbezorgd.

Over tien jaar… coördineer ik nog steeds de onderzoekslijn in Venlo. Hebben we inmiddels een paar spin-off bedrijven zodat we voeding kunnen produceren. En woon ik in een huis in een rustige omgeving met Monique. De hond is wat grijzer geworden.

Mooiste reis? Ik heb ooit aan een etappewedstrijd meegedaan in Pakistan. We waren daar op uitnodiging van de emir om een snelweg te openen. Het was heel speciaal, we sliepen in tentenkampen, ’s avonds waren er dansers en ander vermaak. Wat wij te zien kregen, wat natuurlijk een heel afgebakend stuk was van het land, was erg mooi. En ik werd nog derde ook.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: