Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Wie het kleine niet eert (1)

Wie het kleine niet eert (1)

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Lang geleden werd ik lid van een politieke partij. Een aardige bijkomstigheid van mijn beslissing bij te dragen aan het heil der mensheid, was de inning van de contributie. Eens per maand, naar ik aanneem, belde er een oudere partijgenote aan die een luttel bedrag kwam ophalen. En dat keurig opschreef. Meestal volgde een praatje over het welenwee in de wereld en/of de plaatselijke afdeling. Voor ons allebei een bewijs dat je er bij hoorde.

Eén van mijn opa’s liep, nog langer geleden, elke zaterdag na het werk bij het kantoor van de vakbond langs, en daarna dat van de partij, voor zijn afdracht en het laatste nieuws. Daarna pas ging hij naar huis. Ben ik een romanticus die terug naar vroeger wil? Natuurlijk niet. Vanaf de jaren zestig vormt automatische girale incasso een efficiënt alternatief voor de inning van contributie. Onpersoonlijk is het wel. Ook een politieke partij wil een gemeenschap zijn. Niet alleen een organisatie voor politieke campagnes en de samenstelling van kandidatenlijsten. Toch treedt vervreemding op door de verdwijning van alledaagse activiteiten voor vrijwilligers. Ooit voerde Toon Hermans de voorzitter van de vereniging ten tonele die uitvoerig de dames bedankte die de loten hadden verkocht. Verdwenen zijn ze nog niet gelukkig. Ik koester het contact met de vrouwen die nog aanbellen met de collectebus voor het goede doel, de mannen met loten voor de harmonie, de jeugd met zelf gebakken wafels voor de vakantie van de scouting.

De giften voor goede doelen hebben ook een geschiedenis doorgemaakt van verlies van persoonlijk contacten. Ooit was er de opvatting dat aan goede doelen niets moet worden gegeven. Immers, wanneer er geld nodig is voor een ziekte dan is het aan de overheid om dat vast te stellen en tot financiering over te gaan. Een mooi voorbeeld van linkse Prinzipienreiterei. Het ergste is echter dat het de bijl zet aan de wortel van particulier initiatief op dit terrein. Gelukkig horen we deze opvatting nauwelijks meer. Toch dreigt er ‘aan het geven aan de deur aan de dames-met-de-bussen’ een einde te komen op dezelfde wijze die ik van de contributiebetaling beschreef. Nee, dank u, wat goed dat u dit werk doet, maar wij betalen altijd met de giro! Zullen de aardige mensen met de bussen en de loten overleven? Wordt vervolgd.

Hans Philipsen

 

Hans Philipsen is oud-rector van de UM

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: