Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Verwond

Verwond

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Hij was zoek. Je kwam onze gang binnen met tranen in je ogen, maar nog steeds die onverslaanbare glimlach op je gezicht. Jij, die een tijd geleden nog zijn vriendinnetje was. Je probeerde je groot te houden, maar ik zag de paniek. Ik herkende die paniek. Samen liepen we naar zijn deur en klopten zachtjes. Geen reactie. Het strookje licht verwarde ons. Al zijn handelingen waren altijd zo bewust, waarom zou hij het licht niet uitdoen als hij er niet was? We klopten nog een keer. Inmiddels hadden vrienden zich in de gang verzameld. Wederom geen reactie. Ik dacht aan al die keren dat mijn moeder te lang boodschappen deed, dat mijn vader te lang op zijn werk bleef, dat mijn broertje te laat thuiskwam na zijn voetbaltraining. De angst dat er iets gebeurd was. De woede dat iemand je zo ongerust kon maken.

Ik belde de overbuurman: of hij iets kon zien door het raam. Hij klonk rustig. “Ik zie hem gewoon aan zijn bureau zitten met zijn koptelefoon op, niks aan de hand.” Opluchting. Ik liep naar je toe en vertelde het goede nieuws. De tranen stroomden over je wangen, maar de glimlach was er nog steeds. Ik dacht aan de stewardessen in het vliegtuig naar China. Altijd vriendelijk, altijd positief, net als jij. Ik gaf je een knuffel en een kop thee. Het was goed, het was voorbij. Voor nu althans.

De volgende ochtend was het stil in huis. Stilte voor de storm, maar dat wist ik toen nog niet. Ik kwam je tegen in de keuken, dit keer zonder je onverslaanbare glimlach. Zachtjes begon je te vertellen. Hij was na een paar uur in zijn kamer te hebben gezeten de gang op geslopen, de deur uit, de trap af, naar buiten. Niemand wist dat hij schreeuwend over de verlaten campus had gelopen, midden in de nacht. Niemand wist dat hij zichzelf verwond had. Niemand wist van zijn pijn. Jij lag toen al in je bed, maar je voelde dat er iets niet goed was.

Uiteindelijk had zijn beste vriend hem gevonden, in de keuken. Hij stond achter het aanrecht, de afwas te doen. Het was een bespottelijk tafereel. Rode strepen liepen over zijn armen, het afwaswater in. Alsof er niets gebeurd was. Alsof het niet half zes ’s ochtends was. Alsof er geen bloed was.

Inmiddels is de situatie stabiel en we zorgen goed voor hem. Toch kan je niet geloven dat hij dit gedaan heeft. Hij ook niet. Ik ook niet. 

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: