Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Golgotha in Oostenrijk

Film: Paradies: Glaube

Het verhaal: Anna Maria is een vrome Oostenrijkse vrouw die haar zomervakantie vult met gebed en zelfkastijding. Met een Mariabeeld trekt ze van deur naar deur om haar zondige landgenoten weer op het christelijke pad te krijgen. Haar leven wordt volkomen overhoop gehaald als haar verlamde islamitische echtgenoot Nabil onverwacht terugkeert uit Egypte, vastberaden om zijn plek in het echtelijke bed weer op te eisen. Er volgt een zwartkomische oorlog tussen echtelieden.

Het paradijs hoeft niet meer te kosten dan een bioscoopkaartje, want:

- Ieder mens moet zijn eigen kruis dragen. Ulrich Seidl weet dat hij voor eeuwig in de schaduw van die andere grote Oostenrijkse filmmaker – Michael Haneke – zal staan. Gelukkig weerhoudt dat hem er niet van om gestaag verder te werken aan een indrukwekkend oeuvre, waarin hij zich telkens weer bewijst als de Michel Houellebecq van de filmkunst: een niets of niemand ontziende maatschappijcriticus die de mens op zijn allerlelijkst laat zien. Seidls agressieve realisme levert ongemakkelijke films op, waarbij de collectieve schaamte in de bioscoopzaal tastbaar is. Mocht je nog niet tot de devote kring van Ulrich Seidl-fans behoren (ze vergaderen een keer per maand in Huize Vluggen; het programma bestaat doorgaans uit seks met kleine huisdieren, gevolgd door masturberen met crucifix en het zingen van La Cucaracha), dan is Paradies: Glaube een uitstekende introductie tot diens oeuvre.

- De strakke esthetiek sluit naadloos aan op de thematiek: uiterst precies gecomponeerde, statische beelden van droefgeestige ruimtes in vale bruintinten.

- Wie denkt dat er met Paus Benedictus niet te lachen valt, wordt hier gelogenstraft.

Hecht hier geen geloof aan, want:

- Net als in het eerste deel uit de Paradies-trilogie (het eerder dit jaar verschenen Liebe) maakt Seidl zich ook in Glaube schuldig aan een herhaling van zetten; het tweede deel van de film doet repetitief aan.

- Seidl vergaloppeert zich met een orgiescène in het stadspark van Wenen; op dat moment is hij even de goedkope provocateur die zijn criticasters in hem zien.

Het salomonsoordeel: Op de pauselijke zegen hoeft Paradies: Glaube niet te rekenen, maar ten burele van de Observant staat de wijwaterkraan volledig open.

Mark Vluggen

 

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)