Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Zo dichtbij en toch ver weg

Zo dichtbij en toch ver weg

Medewerkerscolumn

De afgelopen weken heb ik in een tijdmachine geleefd. Ik realiseer me dat dit voor veel academici en hun partners de normaalste zaak van de wereld is, maar voor mij was het een nieuwe ervaring. Juist omdat het nu mijn lief was die een tijdje op reis was: vier weken in Azië. En in zijn laatste week vertrok ik zelf naar Afrika en kwam pas een week na zijn terugkomst weer thuis. Ik ben vaak op reis, maar stond er nooit bij stil hoe dat voor het thuisfront is. Vijf weken elkaar missen is voor mij bijna niet uit te houden, maar het is echt niks in vergelijking met de lange periodes waarin veel van mijn collega’s gescheiden zijn van hun geliefde. Veel promovendi uit het buitenland zien hun geliefden vaak maar een paar weken per jaar. Soms zelfs minder. En daarna is het maar de vraag of ze een baan vinden die hen weer bij elkaar brengt.

Om mijn eigen gevoel van gemis wat te temperen, sprak ik de laatste tijd met veel collega’s die in een soortgelijke situatie leven. En ook met de iets oudere collega’s die nog meegemaakt hebben dat er geen Skype was, geen Whatsapp of zelfs geen e-mail. Zij stuurden hun geliefden brieven met de post. Dan was je brief weken onderweg en moest je weken op antwoord wachten. Stel je voor! Wat nu ook wel eens in de chatbox gebeurt, gebeurde toen ook vaak: je stelde een vraag, maar omdat het antwoord zich in de loop van de tijd vanzelf aandiende, schreef je ook nog eens langs elkaar heen. En dan duurde het weer lang voordat je de communicatie recht kon zetten. Met de chatbox lukt dat binnen enkele minuten, en zelfs dan kun je ongeduldig worden.

Mijn lief nam mij tijdens zijn reis mee op zijn smartphone. Terwijl ik net wakker werd in Maastricht, was ik ook ineens zes uur later aan de voet van de Miyajima Torii, wandelde ik met hem door de straten van Tokyo, of zag ik een hertje in Nara aan zijn broek knabbelen. Vanochtend zaten we ineens samen aan Lake Victoria naar de kormoranen te kijken. Eén vraag lijkt me echter onoplosbaar: zou je elkaar nou erger missen als je eens per week een brief van elkaar krijgt, of als je in die tijdmachine zo dicht bij elkaar lijkt te zijn, maar elkaar toch niet aan kunt raken?

Carijn Beumer, universitair docent bij Health, Ethics and Society

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: