Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ik ben zo’n hulpbron

Ik ben zo’n hulpbron

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Als ik dit schrijf houdt de wereld zijn adem in. Het is dinsdag, vanmiddag presenteert Rutte de Derde zijn regeerakkoord, en vanavond roept Gerard Mols de onafhankelijkheid van Catalonië uit. Mols? Onze voormalige rector? Jazeker. U wilt toch niet zeggen dat u hem niet heeft herkend in die zogenaamde meneer Poedsjdemont, daar in Barcelona? Kan niet missen. Twee druppels water, zij het ietsje slanker. Mols heeft kennelijk al zijn verbale begaafdheid in de strijd geworpen om Catalaans te leren. Waarvoor hulde. En hij doet het beter dan Croiff. Zo zien we onze oud-rectoren graag, in de voorhoede van het een of ander.

Maar dat er ooit nog eens een separatist zou schuilen in onze voormalige leidsman! Dat toont maar weer aan dat we elkaar als collega’s niet goed kennen. Ik noem de oud-rector gemakshalve maar even een collega, dit omdat Germanicus laatst over de gang bulderde dat hij ook maar bij het ondersteunend- en beheerspersoneel hoort, hetgeen strikt genomen klopt maar gevoelsmatig toch een beetje wringt...

Ik vind: we kennen mekaar niet genoeg. En dat gaat op de Berg alleen maar erger worden, als ik goed ben geïnformeerd. Want het onzalige plan dat al jaren rondsuddert is weer van stal gehaald: de flexplek. Of in het minstens even eufemistische Engels: activity based working. Dat is lekker goedkoop want dan heb je minder kamers nodig voor je personeel. Dat sjouwt dan rond met rolkoffertjes alsof ze elke dag weer een andere airbnb aan het zoeken zijn. Bij de bibliotheek is het al jaren in zwang. Als je daar vroeger Frits of Chantal zocht was het: waar is Frits? Waar is Chantal? O, zei dan iemand, die zijn zo weer op hun kamer. Want die hadden gewoon een kamer. Waar je kon binnenlopen. Nu is het: waar die zijn? Joost mag het weten, aan de wandel hè, flexibel en zo. Het komt daar voor dat collega’s dagenlang zoek zijn. Bij de facilitaire dienst van hetzelfde laken een pak.

Nu is het weerwoord altijd: dat zijn dienstverlenende functies, die hebben geen meters boeken nodig of kasten met ordners, zeker niet in het digitale tijdperk.

Twee dingen: 1) wij op de Berg zijn óók dienstverlenend! Dienstbaarheid is onze tweede natuur. Maar dan wel een beetje fijn en menslievend georganiseerd, als het mag.

2) U moet weten dat ik dol ben op digitaal - ik twitter zelfs eens in de maand - maar nog net een onsje doller op papier. Dat kun je in elke houding lezen, je kunt er strepen op zetten, je kunt ONZIN!! in de kantlijn schrijven, je kunt het in een map doen en netjes archiveren om het later weer vlug bij de hand te hebben. Zo kun je gemakkelijk de ene zelfdragende notitie met de voorgaande vergelijken, gewoon door de papieren voor je op je bureau uit te spreiden. Voor dat alles is ruimte nodig, een kamer, een bureau, boekenkasten, archiefkasten, noem maar op. Even onmisbaar voor de ambtenaar als het elastiekje, de paperclip en het nietapparaat, om de ontnieter niet te vergeten. 

Ben ik nu ouderwets? Een dinosauriër? Nou èn? Ik ben ook een mens, en hoe heet die afdeling ook al weer, die van ‘menselijke hulpbronnen’ toch? Human resources? Ik ben zo’n hulpbron. Al mijn collega’s hier op de Berg ook. En wij willen vindbaar zijn en blijven, we willen bij iemand kunnen aankloppen en dan van achter de deur antwoord krijgen. We willen ons plastic lunchbakje een keer kunnen vergeten zonder dat het bij het grofvuil belandt, we willen een kamerplantje dat we eigenhandig in leven kunnen houden. En we willen elkaar als mens kennen. Niet dat een volgende oud-rector ook weer ergens de separatist gaat uithangen en wij het met z’n allen niet zagen aankomen. Ja toch!?

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: