Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Niet verliefd

Niet verliefd

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

“Sms me wat leuks vandaag”, zegt hij en loopt mijn kamer uit. Het is vroeg, te vroeg. Gisteren had hij me opgehaald, met zijn petje en zijn zonnebril en zijn grijze wagen. Ik had hem misschien beledigd door bijna in de verkeerde auto te stappen, die veel duurdere jeep, maar hij glimlachte en deed alsof er niets gebeurd was. We reden de stad uit en hij vroeg grappend of ik nog steeds bang was dat hij me zou vermoorden. Ik dacht aan alle waarschuwingen van mijn huisgenoten: “Hou je telefoon bij de hand, je internet aan, gebruik het codewoord als er iets mis is.” Vorige week had ik misschien “ja” gezegd op zijn vraag, maar inmiddels was ik niet bang meer. Het voelde vertrouwd.

Ons idee om te picknicken had hij vrij serieus genomen. Uit de kofferbak verschenen een kleed, twee flessen wijn, een echt goedgebakken brood (vrij schaars in Canberra) en olijven. “Wat is een beleefde manier om in het Nederlands te vragen of iemand een stukje kaas wil?” Ik dacht even na. “Mot je káás?!” zei ik, en keek geamuseerd toe hoe hij struikelde over de woorden. We aten, we zwommen, we beklommen een berg, we riepen naar de schapen en keken naar de zon die achter de heuvels verdween. Hij vroeg of ik dit moment zou onthouden, en ik zei “ja”, misschien iets te snel. Ik probeerde zijn gedachten te raden. Hij had me laatst verteld hoe hij soms in zichzelf keert, hoe op zo’n moment alles om hem heen krimpt en zich tot een volume zo groot als zijn lichaam vormt. Het maakte hem rustig, zei hij.

We reden terug naar de stad en hij parkeerde de auto naast mijn huis. Ik had de kinderachtige behoefte om zijn hand te pakken en met hem langs de ramen van mijn woonkamer te paraderen, zodat iedereen hem kon zien. We keken een Duitse film. Hij had me verteld dat hij snel afgeleid raakte, dus ik nam het voor lief dat hij af en toe van mijn bed opstond, mijn badjas aantrok of mijn benen kietelde.

En nu is hij weg. Mijn aanbod om koffie en ontbijt te maken sloeg hij af. Ik probeerde een grapje te maken, maar hij glimlachte afwezig. Ik voel een lichte vlaag van paniek opkomen en denk aan de regel waarmee ik de kaart naar mijn oma gisteren afsloot: “Ik zal niet verliefd worden in het buitenland. Kus, Cato.”  

Cato Boeschoten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: