Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ik niet

Ik niet

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Of het mij ook is overkomen? Nou nee, niet echt. Waarom niet? Alleen al omdat ik, zoals u hopelijk zelfs in deze genderfluïde tijden is opgevallen, geen vrouw ben. Nu komen er de laatste dagen ook ineens verhalen naar boven van mannen die weer door andere mannen tot vervelende dingen zijn gedwongen, maar mij hebben ze dus niet benaderd. Niet op die manier. Nee, ook niet toen ik nog jong en knap was. Ach nee, dat gelooft geen mens: jong en lelijk is treffender. Waarschijnlijk hielp dat. Verder: ik zat en zit niet in kunst of entertainment (hoewel, de Berg ….), want daar is het bar en boos, begrijp ik. Nooit van mijn leven met hitsige regisseurs te maken gehad, met glibberige producenten, hoera!

Maar ja, lezer, u ziet het plaatje bij deze rubriek en denkt: hij mag dan wel geen slachtoffer zijn geweest, maar waarom geen dader? Zou die ouwe viezerik niet ooit zelf een hand op een knie hebben gelegd, een knie die niet de zijne was? Een ranzig avondlijk mailtje hebben gestuurd naar een jonge ambtenares die hij zo nodig moest inwerken? Zou die invloedrijke Bergbroeder zijn positie niet misbruiken? Hij is ook maar een mens en mannen op leeftijd willen altijd nog even voelen dat ze er nog toe doen bij de vrouwtjes, toch?

Nou lezer, laat ik u uit de droom helpen: invloedrijk, ik? Moi? La-me-nie-lachen. Ja, ik adviseer een Germanicus maar luistert-ie ooit? Is er überhaupt nog iemand die naar mij luistert? Ik vraag het me soms af. Zelfs mevrouw B. loopt me tegenwoordig veel te vaak fluitend door het huis met zo’n brutale I don’t take orders from anyone-blik. 

Maar wil ik voelen dat ik er nog toe doe bij de vrouwtjes? Wis en waarachtig wel! Valt niet te ontkennen. Want ja, de hoeveelheid neemt af maar er sijpelt toch altijd nog wat testosteron door de aderen, nietwaar? De grote vraag is dan: hoe ga je daar mee om, als man op leeftijd. En dan moet ik u bekennen: ik weet het niet. Geen flauw idee. Want er mag tegenwoordig zo weinig hè, en sinds Weinstein nog veel minder dan weinig. Mag ik een leuke collega complimenteren met haar nieuwe jurk, waar haar figuur zo mooi in uitkomt? Ik vraag het mevrouw B., en ja, ik mag haar complimenteren met de jurk maar “nóóit, hoor je me Albert, echt NOOIT iets zeggen over haar figuur! En je mag er ook niet naar gaan zitten staren!” 

Oké, daar kan ik mee leven. Maar hoe zit het met het fysieke contact? Welk deel van de vrouwelijke collega kan ik straffeloos aanraken, welk deel niet? Ik consulteer opnieuw de echtgenote, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Ze briest het uit: “Welk deel? Welk déél? Van de koe bedoel je? De riblap of het staartstuk? Verdomme Albert! En waarom moet jij zo nodig de vrouwen op kantoor aanraken? Je houdt je poten toch wel gewoon thuis daar, mag ik hopen! Of niet?” Ze komt dreigend voor me staan.

Maar, maar, stamel ik, je mag toch wel eens een vriendschappelijke hand op een arm leggen? Een arm hè, niet een knie! Een bemoedigend klopje op de schouder geven? Ik ben een oudere en wijzere collega en die jongere vrouwen zijn soms onzeker, die hebben behoefte aan een beetje morele steun…

Haar stem slaat schril over van verontwaardiging: “Morele steun, HA!!!. In de vorm van jouw gore tengels op zo’n mollig armpje zeker!! En dan even knijpen zeker!! En haar dan later uitnodigen voor een lunch in een donker café!! Om nog wat verder te knijpen!! En maar ‘moreel steunen’!! Laat ik het niet horen, Albert Weinstein!! Nooit!!”

Albert Bergbroeder

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: