Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Schrijven is zoeken naar perfectie”

“Schrijven is zoeken naar perfectie” “Schrijven is zoeken naar perfectie”

Photographer:Fotograaf: Debby Termonia

Tweedejaars biomedische wetenschappen schrijft verhalenbundel

Het begon als een grapje. Aya Sabi (1995, Roermond), tweedejaars biomedische wetenschappen, zette een gedicht op Twitter. Acteur en presentator Eric Corton liet haar weten dat hij het mooi vond. “Helaas nog geen uitgever”, lachte Sabi. Corton stelde haar voor aan zijn eigen redacteur, van het een kwam het ander, en nu heeft Sabi een contract voor twee boeken en ligt het eerste, de verhalenbundel Verkruimeld Land, in de boekhandels.

Verkruimeld land is het eindproduct van Sabi’s opleiding literaire creatie aan de Genkse Academie voor de Kunst. “Het is een meerjarige cursus, waar je drie uur in de week naartoe gaat – naast je gewone studie of baan. Ik ben altijd al bezig geweest met fictie. Mijn eerste boek – dat trouwens heel slecht was – schreef ik toen ik 14 was. Ook zat ik bij de schoolkrant en schreef ik gedichten. Het waren mijn docenten die me op de opleiding literaire creatie wezen.”

Het boek bestaat uit zes verhalen in een dromerige sprookjesachtige stijl. “Het is magisch realisme. De meeste van deze verhalen begonnen als een gedicht, dat zie je er nog in terug.” De setting is iedere keer anders, de hoofdpersoon is de ene keer een man, de andere keer een vrouw. Ze leven in gebieden waar het onrustig is of zelfs oorlog woedt. De details zijn bewust vaag (plaatsen en personages hebben geen namen) maar dezelfde thema’s komen terug. “De verhalen dienen zich aan. Wanneer ik iets lees in de krant – bijvoorbeeld over een zelfmoordaanslag – dan ga ik denken over de mensen achter zo’n verhaal. Er staat een verhaal in over een meisje dat ervan beschuldigd wordt bezeten te zijn. Daar heb ik ooit een documentaire over gezien en dat heeft me zo aangegrepen dat het altijd in mijn hoofd is blijven zitten.”

De personages zijn buitenbeentjes, voelen zich niet helemaal thuis in hun gemeenschap of familie. Is dat een gevoel dat Sabi herkent? “Het is het aloude verhaal: hier ben je een buitenlander, in Marokko een toerist. Mensen zetten anderen, maar ook zichzelf graag in een hokje. Dan weet je wie je bent, geeft je het gevoel ergens bij te horen. Maar ik vind dat onze identiteit meerdere lagen heeft. We zijn niet te schetsen in knutselkrijt. Soms voel je je niet thuis, dat mag ook.”

Tegenstellingen komen ook terug in het boek. “Ik was eens in Casablanca op vakantie. We hadden een appartement gehuurd in een van de relatief rijkere wijken. Maar vanaf mijn balkon keek ik uit op een krottenwijk. Dat contrast vind ik heel schrijnend, maar de mensen die er wonen, valt het niet meer op.”

Ook gesprekken fascineren haar. “Wat gezegd wordt, maar ook wat niet gezegd wordt. Wij zijn op mijn 13e verhuisd van Nederland naar België. Nederlanders zijn directer, scherper. In België moet je soms echt tussen de regels door lezen. Net zoals in de Marokkaanse gemeenschap. Soms ga ik met mijn moeder naar een feest en dan zegt ze later: ‘Heb je gehoord wat die over die zei?’ Dan blijken er allemaal steken onder water te zijn gegeven, die ik heb gemist. Ik versta het Marokkaans Arabisch heel goed, maar heb niet mijn moeders gevoel voor de taal.”

Sabi is blij met het boek, al zou ze er achteraf toch wat aan veranderen. “Dat blijft. Ik zeg altijd: Schrijven is zoeken naar perfectie. Naar iets wat je nooit kunt bereiken.”

De thema’s uit het boek komen ook terug in Sabi’s columns. Eerder schreef ze voor onder andere de site van de Vlaamse zender VRT, nu voor MO*Magazine, een blad over ontwikkelingssamenwerking in Vlaanderen. Ook in de columnwereld belandde ze per toeval. “Een paar jaar geleden was het vijftig jaar geleden dat de eerste Marokkaanse gastarbeiders naar België kwamen. Er werd een boek samengesteld met verhalen – als je verhaal goed genoeg was, kwam het erin. Ik besloot te schrijven over het migratieverhaal van mijn grootouders.” Dat werd opgepikt en zo ging het balletje rollen.

Voor nu wil Sabi zich focussen op fictie. Ze heeft bij uitgeverij Atlas Contact een contract getekend voor twee boeken, het volgende wordt een roman. “Het zit al deels in mijn hoofd, maar ik weet nog niet precies welke kant het opgaat. Het zal in ieder geval over vrouwen gaan, over verhalen die onverteld blijven. Ik zat bijvoorbeeld net in de bus naast een vrouw met een hoofddoek. Ze vroeg me iets en we raakten aan de praat. Ze bleek in haar eigen land advocate te zijn geweest, terwijl ze hier worstelt met de theorie van het rijexamen. Zo’n vrouw wordt al snel gereduceerd tot één identiteit: moslima of vluchtelinge.”

Daarnaast wil ze zich verder ontwikkelen als dichter en neemt ze deel aan de ‘6 minute story’ campagne van zorgverzekeringsmaatschappij Zorg en Zekerheid. “Het blijkt uit onderzoek dat je veel meer ontspannen bent als je zes minuten per dag leest. Daarom komt er een bundel, speciaal gericht op millennials, met verhalen van Vlaamse en Nederlandse schrijvers die je in zes minuten kunt lezen. Zo’n experiment doe ik graag.” Haar studie blijft echter ook belangrijk, al is het iets heel anders. “Juist daarom vind ik het leuk, het is iets wat ik normaal niet zou doen. En ik hou van wetenschap. Daarbij wilde ik literatuur niet op universitair niveau bestuderen. Ik wil niet dat lezen iets wordt waartoe iemand anders mij verplicht.”

Verkruimeld land | Aya Sabi | Atlas Contact | €17,99

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: