Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Zeepaardje

Zeepaardje

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

We liepen samen over het strand tot jij stilstond om iets onder het zand vandaan te trekken. Het was een zeepaardje, compleet verdroogd in de zon. De huid, de staart en het hoofdje helemaal intact. Je stopte het in mijn hand en ik voelde de hardheid van het skelet. Een beestje zo kwetsbaar, maar inmiddels bijna versteend door zand, zon en wind. Eenmaal terug bij onze tent pakte jij je zakmes en spieste je het dier aan een boom. Als een token. Een ‘wij waren hier’. Het was een luguber tafereel, maar ik wist toen al dat het één van de kwetsbare en weinige herinneringen zou zijn aan mijn korte tijd met jou.

Voor we vertrokken keken we allebei even naar het zeepaardje. “Zullen we hem meenemen?” vroeg ik, en ik zag je twijfelen. Ik voelde me opgelucht toen je voorstelde om hem hier te laten, op die plek aan de boom. Nu was er een tastbaar bewijs van ons: hier. Ik wist dat jij niet op die manier met ‘ons’ bezig was, maar ik was blij met de gedachte. Ik liep achter je aan naar de auto, de slaapzak onder mijn arm en nog één keer omkijkend naar het tafereeltje. Ik zou hier nooit meer terugkomen, maar het was goed. We hadden iets achtergelaten.

Nu sta ik verstijfd tussen dronken dansende mensen. Je hebt me gezien, je gaf me zelfs een kus, dus ik begrijp niet waarom je nu met een ander danst. Zoent. Bent. Je had gezegd dat ik me niet te veel aan je moest hechten, maar is die opmerking een excuus voor wat ik nu zie? Ik duw een glas water in je hand en vraag wat je aan het doen bent, maar je loopt weer weg. Jij en het meisje hebben allebei jullie ogen dicht, “oblivious to nothing but my own pleasure”, zou je me later schrijven. Ik wil dat je plezier hebt en geniet, maar ik had liever dat je nog even wachtte tot ik de stad uit was. Of in ieder geval niet in dezelfde ruimte.

Ik voel me als dat zeepaardje aan die boom. Een zakmes door het hart. Onbeweeglijk kijk ik naar wat nu voorbij is. Het doet pijn dat mijn laatste herinnering aan jou niet dat sprookjesachtige plekje was waar we kampeerden. Het doet pijn dat je niet zei dat het je speet.

Maar ik wil niet dat je sorry zegt omdat ik het vraag.

Cato Boeschoten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: