Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Zinvol geweld

Zinvol geweld

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Afgelopen zaterdag oefenden de UM, het AZM en de politie met ‘extreem geweld’ in het Duboisdomein. Een man en vrouw hebben er dodelijke slachtoffers gemaakt en verschansen zich in het pand. Achteraf zegt de dader annex UM-docent: “Ik had de indruk dat ze bij het minste of geringste zouden schieten.”

In de hal van het Duboisdomein hebben zich zaterdagmiddag om 13.30 uur tien politieagenten verzameld. Ze staan klaar om in te grijpen, het pistool in de aanslag. Ze hebben zojuist een melding ontvangen dat een man en een vrouw zich in het gebouw hebben verschanst. Beiden zijn gewapend en ze lijken al dodelijke slachtoffers te hebben gemaakt. Vanuit de receptie is te zien hoe een paar mensen roerloos op de grond liggen.

De agenten dringen naar binnen, posteren zich bij de verschillende deuren en houden de gangen onder schot. “Zichtcontact met verdachte”, schreeuwt een agent even later tegen zijn collega’s. Dan klinken er schoten. Een bedrijfshulpverlener (BHV) wordt over de vloer in veiligheid getrokken. Ze blijkt in shock.

Het is voor de derde keer dat de UM en het AZM samen met de politie oefenen met ‘extreem geweld’. Het mes snijdt aan twee kanten. De beveiliging en BHV’ers van universiteit en ziekenhuis krijgen een indruk van wat er gebeurt als het goed mis is, zegt adviseur beveiliging Paul van Eekeren, die het initiatief nam tot de oefensessies. “Daarbij is communicatie cruciaal.”

De politie grijpt deze kans graag aan om nieuwe mensen in te werken en ervaren rotten in conditie te houden. De politie, die ook vaak in lege kantoren oefent, is verplicht om vier keer per jaar een oefening op touw te zetten. “Vandaag kijken we of de communicatie tussen agenten goed verloopt, of een van hen duidelijk de leiding neemt en of de veiligheid tijdens de actie gewaarborgd blijft”, zegt Fijol Vankan, de dienstdoende docent bij de politie, die ook op straat te vinden is “om zijn blauw vakmanschap op te halen”.

Intussen zijn drie leden van het arrestatieteam gearriveerd, met machinegeweren. Dit zijn de zware jongens: mariniers, commando’s, dat spul. Ze stemmen eerst af met de agenten die al binnen zijn en gaan naar de eerste etage, die “vrij van blauw” blijkt.

Het wordt stil. Het pand wordt systematisch uitgekamd. De leiding is in handen van een agent die in de hal de plattegrond bestudeert; zo’n kaart ligt verplicht in elke receptie. “Hij onderhoudt contact met agenten en leden van het arrestatieteam”, zegt Van Eekeren. “Hij is ook degene die het overzicht heeft, die precies weet waar iedereen zich bevindt.”

Dan wordt de stilte verbroken. “Ik geef me over”, klinkt het. Een lid van het arrestatieteam ziet een vrouw op de knieën zitten, ze heeft een bomvest met handontsteking. De leiding in de hal:  “Hebben jullie zicht op de verdachte? Dan ligt de regie nu in jullie handen.”

De verdachte was Nynke de Jong, universitair docent gezondheidswetenschappen, die zich achterin het gebouw schuil hield. Na afloop: “Wat me verbaasde is dat ze razendsnel in de gaten hadden hoe ik eruitzag, zelfs dat ik m’n haar in een knot had. Van het arrestatieteam ging veel dreiging uit. Ik had de indruk dat ze bij het minste of geringste zouden schieten. Ze geven heldere commando’s. ‘Jas uit! Voorzichtig!’ En die kun je maar beter opvolgen.”

Er wordt geoefend met blauwe kogels, die alleen knallen, en met witte. De laatste laten een wit plastic kapje los, dat net zo hard aankomt als een paintball. Of harder: De Jong vertelt hoe ze vanuit haar schuilplaats de schoen van een agent stuk schoot.

Wendy Koene, ploegleidster bedrijfshulpverlening op de Berg, was een van de slachtoffers, degene die over de vloer de hal in werd getrokken. Net als De Jong voelde ze de adrenaline door haar lijf gieren. “Je wordt volledig meegezogen in je rol. Wat me een naar gevoel gaf, was dat het arrestatieteam maar ook de agenten geen oog voor je hebben als slachtoffer. Alles draait eerst om het uitschakelen van de daders. Begrijpelijk, maar je voelt je toch aan je lot overgelaten.”

Diezelfde zaterdagochtend om 7.30 uur - over een paar uur zouden ouders met hun kinderen de open dag bezoeken - bleek een verwarde Poolse student eerst de UNS 50 en daarna UNS 60 binnen te zijn gelopen. Hij liep met gebogen hoofd en leek onder invloed. Hij zei dat het NH-hotel hem uit zijn kamer had gegooid. Receptionisten namen het zekere voor het onzekere, en belden de beveiliging.

Een arrestatieteam hoefde er niet aan te pas te komen.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: