Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Bitterzoet

Bitterzoet

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Vóór ik naar Australië vertrok had ik mezelf een opdracht gegeven. Ik zou me daar, eenmaal aangekomen, volop in het leven storten. In plaats van een eenzame studio koos ik een appartement met 28 huisgenoten, in plaats van op mijn kamer blijven koos ik prijzige weekendjes weg en in plaats van naar huis bellen koos ik nieuwe vrienden om mijn zorgen mee te delen. Het was een goed plan, maar nu er een einde komt aan dit semester is het afscheid bitterzoet. Ik heb me met zoveel passie in deze periode gestort dat het bijna ondraaglijk is om weg te gaan. De angst dat ik er niet genoeg van heb genoten bekruipt me. Langzaamaan loopt dit huis leeg en vertrekken de mensen die heel veel voor me zijn gaan betekenen op zomervakantie. Ook al ben ik degene die hén tenslotte zal achterlaten, voel ik me op sommige momenten eenzamer dan ooit. Ik ben immers degene die wordt vervangen. Ik moet plaats maken voor een ander.

Ik heb het altijd moeilijk gevonden om met de dag te leven. Mijn gedachten reiken altijd een paar uren, dagen, jaren verder dan het ‘nu’. Soms is dit handig, maar in de huidige situatie is het bijna een vloek. Op het afscheid zit een tijdsdruk. Nog een laatste keer samen die wandeling maken, nog één keer die berg op, nog één keer de lichtjes van de stad tellen. En dan bang zijn dat ik niet genoeg heb opgelet. Het niet bewust genoeg heb ervaren.

Ik belde mijn vader en vroeg om tips om zen te blijven. “Het is toch ironisch”, zei ik, “dat ik de hoofden van mensen bestudeer om ze beter te maken, maar mijn eigen gedachten niet eens rustig kan ordenen”. Ik hoorde hem glimlachen aan de andere kant van de lijn. “Laat het allemaal maar op je afkomen”, zei hij. Maar hoe doe je zoiets? Hoe kun je genieten als je constant de zwaarte voelt van de tijdelijkheid van dat specifieke moment? De verlossende woorden kwamen van mijn lieve Mexicaanse huisgenoot. Hij zei: “Ik zie de dingen die gebeuren niet als iets tijdelijks. Óf het worden mooie herinneringen die je bijblijven, óf je kiest ervoor om ze her te beleven door terug te reizen naar de plek die je ooit verliet.”

Het afscheid blijft bitterzoet, maar met deze gedachte kan ik het aan (denk ik).

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: