Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Als Tom binnenkomt: zorg dat het plafond eraf gaat!”

“Als Tom binnenkomt: zorg dat het plafond eraf gaat!”

Photographer:Fotograaf: Roy Borghouts

Het heeft er kennelijk nog even om gespannen of Tom Dumoulin op tijd zou zijn voor de opnames van College Tour. Die morgen had hij zijn trainingsrondje gereden, met - zoals zo veel fietsers, ook de wielertoeristen - , één binnenbandje in zijn achterzak voor het geval hij lek zou rijden en ja hoor, twee lekke banden. En een band plakken, dat doen wielrenners niet. Daar stond hij dan. Hij heeft een Gulpense fietsenmaker bij zijn lunch moeten storen (“op de ruit getikt tot hij opendeed”) voor hij weer verder kon. Maar hij was op tijd.

De sporthal in Randwijck, dinsdagmiddag half vier. Het decor: buiten feestversiering bij de entree. Binnen een tot studio omgebouwde zaal, met een podium, een mobiele lichtinstallatie, keurig opgestelde stoelen en her en der in de zaal geparkeerde racefietsen, inclusief een roze op een verhoging, Giro-roze. Die zal dan wel van Dumoulin zelf zijn: hij won dit jaar de Ronde van Italië. Bij het podium scharrelt al een tijdje een man rond in een trui waarop met grote letters Houston prijkt; als iedereen zit pakt hij een microfoon en maakt zich bekend als “Erwin, ik ben de opnameleider”.  De onbezette stoelen in de zaal zijn dan al weggehaald: lege stoelen in beeld staat niet gezellig. Het waren er maar een paar, de ruimte is goed gevuld, een paar honderd studenten en een handjevol wielergekke UM-medewerkers willen het Maastrichtse fenomeen niet missen.

Erwin geeft wat instructies. Als hij dadelijk presentator Twan Huys aankondigt: klappen! Hij oefent even, “dat kan harder!”. Idem dito straks bij Tom Dumoulin zelf. “En, mensen, let op, jullie komen vaak in beeld dus dan is kauwgom kauwen niet zo’n goed idee, en graag ook geen foto’s of filmpjes maken met je telefoon.”

Huys komt onder donderend applaus op door het middenpad en laat vanaf het podium meteen weten hoe blij hij is dat hij, Limburger, eindelijk weer eens in Limburg is. “We kwamen met de trein en als ik dan de grens weer oversteek…” Hij zal die met Noord-Brabant bedoelen. Of er veel Limbo’s in de zaal zijn? Dat valt mee, of tegen. Toch waarschuwt hij: Limburgers hebben de reputatie een beetje stil en verlegen te zijn bij zoiets, wees dat niet, stel je vragen, doe lekker mee. “En als Tom binnenkomt, zorg dat het plafond eraf gaat!”

Achter het podium met de bekende twee stoelen, die van Huys links, de gast rechts, hangen wat schermen waarop een filmpje verschijnt. We zien Huys op een tandem, achter hem Tom Dumoulin, ze rijden tussen de velden. Een seconde later fietsen de twee de zaal in, door het middenpad, tot het podium. De zaal waardeert de gimmick met een luid applaus. Daar waren ze al aan begonnen toen de filmpjes verschenen en Erwin zijn handen in de lucht gooide en enthousiast het klappen voordeed. Zo gaat dat bij tv-opnames: als het publiek te stil is oogt het geheel in de huiskamer als een begrafenisplechtigheid, vinden ze daar. Gelukkig overdrijven ze het niet, het is geen Paul de Leeuw vandaag, dat voorklappen wordt anders behoorlijk irritant.

Verlegenheid

Dumoulin oogt ontspannen. De verlegenheid die hij tentoonspreidde bij eerdere evenementen waar hij in de schijnwerpers stond, lijkt overwonnen. Hij vertelt over de lekke banden van die morgen, en over de gekte in Maastricht toen hij de Giro had gewonnen. “Dat was meer dan ik zou willen, mijn vriendin en ik konden niet over straat, dat vond ik niet echt leuk.” Maar het hoort er kennelijk bij, zegt hij, “ik moet het leren accepteren”.

Later zal hij op aangeven van Huys nog een keer terugkomen op een tweet die hij destijds rondstuurde waarin hij de media, die ongeveer in zijn voortuin kampeerden, met een welgemeend fuck off naar huis probeerde te sturen. Tevergeefs. En ja, hij heeft die tweet verwijderd “maar ik heb er nog steeds geen spijt van, ik meende het wel. Weet je, mijn leven was vier weken van ‘jullie’, van de media, ik ben op alle interviewverzoeken ingegaan, deed niet moeilijk. Voor die Giro heb ik me heel lang voorbereid, heb als een kluizenaar op een berg geleefd, op hoogtestage, toen de Giro, en dan kom je gebroken thuis, het enige plekje op aarde waar je denkt: eindelijk rustig.”

Een vraag uit de zaal. Die zijn niet voorgekookt, meldt de organisatie. Studenten konden wel van tevoren vragen indienen, het programma moedigt dat zelfs aan, vooral omdat er op die manier beter over wordt nagedacht: “De ervaring leert dat er op deze manier veel originele, relevante en inhoudelijke vragen gesteld worden”, laat een NTR-medewerker per mail weten. In de zaal geeft Huys vervolgens het woord aan wie maar wil, hij kent de vragen niet, wie spontaan iets voelt opborrelen maakt net zo goed een kans.

En inderdaad, het zijn goede vragen. Over zijn voorbereidingen, over de sponsors, over de rol van sociale media, over voeding, of hij weet hoe wielrennen aantrekkelijker kan worden gemaakt voor een jong publiek, over het vrouwenwielrennen, of hij niet liever zijn studie had willen afmaken, waarom hij denkt dat hij uitblinkt in tijdrijden.

Dat laatste: aangeboren talent, vermoedt Dumoulin, “maar je moet ook precies weten hoe groot je tank is zodat je je energie kunt verdelen. Dat je bij de finish helemaal leeg bent, niet eerder, niet later.”

Studie afmaken

En had hij niet liever zijn studie willen afmaken? Dumoulin wilde ooit hier in Maastricht geneeskunde studeren, werd uitgeloot, koos toen voor gezondheidswetenschappen maar strandde binnen twee jaar op de eisen van de studie, juist in een periode dat zijn fietscarrière een vlucht begon te nemen en hij vaak niet aanwezig kon zijn in de onderwijsgroep. “De universiteit werkte niet erg mee”, zegt hij. Dat is dus het beeld dat vrijdag aanstaande wellicht de Nederlandse huiskamers binnenkomt: als topsporter moet je niet bij de UM zijn. “Jammer”, concludeert Birgit Hendrickx, hoofd UM-sport, achteraf, “want het beleid is veranderd, er zijn nu veel meer mogelijkheden. Maar wat moest ik doen, in die zaal opstaan en iets roepen? Dat vond ik ook weer zo wat.”

Maar heeft de coureur spijt van zijn keuze? Nee. Zijn leven was anders geweest, zegt hij, ook leuk maar anders. Als hij niet voor het fietsen had gekozen had hij meer uit kunnen gaan, een studentenleven leiden. Daarover had hij al iets laten weten bij de standaardvraag in dit programma: hoe was het in zijn studententijd met de seks, drugs en rock&roll?

Dumoulin antwoordt met een brede grijns: “Niet aanwezig!” Ja, hij dronk wel eens een biertje, en in zijn eerste jaar ontmoette hij zijn huidige vriendin en aanstaande vrouw, maar dat was het. “Mijn schoolvrienden deden het allemaal wel. Soms ben ik wel eens jaloers dat het aan me voorbijging, dat ik nooit los ben gegaan.”

Toch is hij niet iemand voor wie het begrip ‘spijt’ veel betekent. Bij de standaard eindvraag van Huys: “Wat is je advies aan deze studenten in de zaal en thuis”, herhaalde Dumoulin wat hij al eerder zei: luister eerst naar je gevoel, denk dan heel goed na, maak vervolgens je keuze “en heb later geen spijt”.

Poepincident

Daarom vond hij het ook niet erg dat zijn ouders aanvankelijk helemaal niet achter zijn keuze stonden om de sport boven de studie te plaatsen. “Daar hadden we discussies over, dat was heel goed, dan moet je wel nadenken.”

Twee onderwerpen waren niet te missen, deze middag: doping, want daar gaat het altijd over bij het wielrennen, en het fameuze ‘poepincident’, zoals Huys het formuleerde. Doping, daar was Dumoulin stellig in: hij gebruikt niks maar denkt wel dat het nog steeds voorkomt. Alleen helpt het kennelijk niet veel. “Het feit dat ik clean een Giro kan winnen betekent dat de marges smal zijn geworden.” De controles zijn streng, “het zou best kunnen dat hier dadelijk een controleur binnenkomt, dat zou wel gaaf zijn”, grinnikt hij.

En dan dat poepincident in de laatste Giro. Hij stond op één in het klassement. Het grinniken houdt niet meer op nu. Hoe ging het? Op de top van de Stelvio, zo’n dertig kilometer voor het einde van de etappe, voelde hij het. Diarree. Een middeltje ertegen hielp niet, ophouden dan maar, tot het niet meer ging. Paniek, het kon pas aan de voet van de volgende klim want als hij in de vlakte zou afstappen kwam hij nooit meer bij de anderen. Maar die camera’s?, vraagt Huys. “Weet je, op zo’n moment ben je alle schaamte voorbij hoor. Niet aan gedacht gewoon.” Gelukkig kwam ploeggenoot Laurens ten Dam afzakken. Daar was Dumoulin blij mee. Wat zei die? “Haha, Laurens was ook in paniek.”

De rest is geschiedenis, Dumoulin verloor minuten maar maakte het goed in de afsluitende tijdrit. Hij won de Giro en werd daarmee een wereldster.

Een meisje staat op, vertelt dat een vriend zo met de renner meeleefde dat hij beloofde een tattoo te laten zetten als Dumoulin won. Dat had hij dus gedaan. En de jongen zit naast haar. “Wil je hem zien?”  

“Dat hangt er vanaf waar hij hem heeft laten zetten”, lacht Dumoulin. De jongen loopt het podium op, maakt zijn broek los en toont de bovenkant van zijn rechterdij. Een fiets en Grazie Tom, bedankt Tom dus. Die reageert spontaan: “Jéézus, daar zit je de rest van je leven mee!”

Of hij die adoratie niet raar vindt?, vraagt Huys. “Héél raar. Ik vind het ook wel een beetje eng. Maar er gebeuren steeds meer rare dingen.”

Zie de uitzending van College Tour op vrijdag 21.05 uur op NPO2

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: