Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Pa èn ma èn oma èn opa…

Pa èn ma èn oma èn opa…

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Wat was het weer gezellig, afgelopen zaterdag! Op de Open Dag, bedoel ik natuurlijk. Ik ben dol op open dagen, en nu Germanicus mij op het hart drukte dat ik een oogje in het zeil moest houden kon ik er deze keer zelfs in functie heen. “Albert”, zei hij op fluistertoon, want zijn collega’s in dit allercollegiaalste bestuur waren niet ver weg, “make sure dat er keen gekke dingen gebeuren, dat der Nick en die Rianne zich waardig gedragen en dat vooral de Deutsche gezinnen met alle égards worden ontvangen want daar zijn ze übergevoelig voor.”

Ik stond paf. Stamelend zei ik: “Maar Germie, wat is er gebeurd? Waar is dat charmante accent van je? Waar zijn al die sappige germanismen gebleven? Op een paar na dan…”

Hij keek me pijnlijk getroffen aan: “Albert, jij was echt de enige die dat hoorde. Verder keiner. Ik krijg altijd alleen maar complimenten over mijn meer als geslaagde linguïstische integratie.”

“Meer dàn, Germie, niet ‘meer als’, maar dat is een detail. Wat een vooruitgang! Wat een voorbeeld voor alle buitenlanders aan onze prachtinstelling! Maar je wilt toch niet beweren dat ik jouw dictie verzonnen heb hè? Ik verzin namelijk nooit wat.”

Hij keek me argwanend aan, ik maakte me uit de voeten, Je moet nooit te lang discussiëren met hoger geplaatsten, is mijn bittere ervaring. Dus op naar de Open Dag!

Voor alle zekerheid nam ik wel mevr. B. mee, vier ogen zien meer dan twee en bovendien, iedereen neemt tegenwoordig iedereen mee. “Kijk, lieve eega”, zei ik, “in onze tijd werd je voor papkindje en watje versleten als je met je vader of moeder naar een universitaire voorlichtingsdag kwam.”

“Tja, Allie, das war einmal.” En inderdaad, we zagen hele extended families aarzelend over de drempel van ons intellectuele bolwerk gaan: pa èn ma èn oma èn opa plus nog wat verdwaalde tantes en een enkele broer of zus, met daartussenin dan het schaap dat hier volgend jaar misschien gaat studeren en dat dan heel allenig moet gaan doen, zonder pa en ma en opa en oma en de tantes en broer of zus. (O ja, ronduit tragisch waren de taferelen bij die programmaonderdelen waar gezinnen uit elkaar werden gerukt omdat er wegens plaatsgebrek slechts één ouder mee naar binnen mocht. Hartverscheurend.)

Gelukkig had de organisatie de volksverhuizing aan zien komen. Versnaperingen te over, alle bakkers tot in de wijde omgeving hadden overuren gedraaid om duizenden vlaaien te produceren, koffie en thee en fris werden per tankwagen aangevoerd en per tuinslang in de dorstige kelen gegoten, en we werden allemaal reuze voorkomend ontvangen door vriendelijke ouderejaars. Ofschoon een Limburgs echtpaar met pukkelzoontje daar welllicht anders over dacht toen ze in het Engels werden aangesproken door een studentgastheer die verder geen enkele andere taal beheerste, althans niet een die ons stel uit Trintelen of Eys ook machtig was. En het stel was al over de rooie (de roeie zeggen ze zelf) omdat hun pendelbus vanaf de overkant van de Maas net te laat arriveerde voor de beoogde informatiesessie die ze gedrieën wilden bijwonen.

Maar dat is een detail. Ook mevr. B., die je organisatorisch niets hoeft wijs te maken, ze runt ons huis met ijzeren hand, was vol lof. Maar die ouders! Viespeuken! “Albert, zie je dat? Die moeder daar pelt een banaan en mikt de losse draadjes zomaar op de grond! Moet je daar niet wat van zeggen?” Nee, zei ik, “ik denk niet dat mijn mandaat zover reikt. Straks klaagt ze mij nog aan, het zijn barre tijden voor oudere heren die op vreemde dames afstappen. Maar ik zal er melding van maken bij de bevoegde instanties.”

Bij dezen dus.

Albert Bergbroeder

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: