Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Netjes eten

Netjes eten

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Medewerkerscolumn

De Nepalese Himalaya. Aan het einde van de tafel zitten mijn gids, mijn drager - van mijn rugzak wel te verstaan - en de eigenaar van het hutje waarin ik een nachtje slaap. Ze eten dal bhat. Het nationale gerecht dat bestaat uit witte rijst, een curry van gekruide aardappelen en groenten, en een kommetje linzensoep dat je over de rijst moet gieten. Het prutje dat dan ontstaat, eet je met je hand. Je rechterhand. De linker is namelijk onrein, omdat die wordt gebruikt voor de grote schoonmaak na een WC-bezoek. De drie lijken uitgehongerde wilde dieren die hun prooi verslinden. Grote hopen rijst scheppen ze in een razend tempo naar binnen. En terwijl ze dat doen, zijn ze druk in gesprek.

Nu heb ik als kind geleerd om netjes te eten. Dat betekent met mes en vork, niet smakken, niet met volle mond praten en kleine happen nemen. Ook moet het langzaam, zo is mij bijgebracht. Zo doe ik het dan ook. Mensen die het anders doen irriteren me mateloos. Het eten met de hand is nog tot daaraantoe, maar geluiden als smakken en slurpen, trek ik niet. Wat ik ook verafschuw, is de aanblik van een gemalen gerecht; iets waar je niet omheen kunt als je een tafelgenoot die met volle mond praat toch aan wilt kijken.

De drie mannen hebben daar allemaal duidelijk geen last van. Door het praten met overvolle rijstmonden vliegen de korrels in het rond. Ondertussen smakken ze erop los. Het lukt me niet om me te concentreren op mijn boek. Het tafereel, dat geen lust is voor zowel mijn oog als oor, leidt me af. Wat hier normaal lijkt te zijn, verdraag ik nauwelijks. Ik hoop maar dat de door mij bestelde vegetable springroll nog even op zich laat wachten. Daarvan genieten is nu onmogelijk. Door het hoge tempo van de heren is mijn lijden gelukkig van korte duur. Binnen tien minuten hebben ze hun borden tot op de laatste rijstkorrel leeg en likken ze hun vingers af. En terwijl mijn drager zijn keel schraapt en dat wat hij daaruit opdiept uitspuugt, laat de gastheer een boer. Ik kan weer verder lezen.

Ingrid Candel, psycholoog  

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: