Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben opgegroeid met dode dieren”

“Ik ben opgegroeid met dode dieren”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Annette Vroomen (1958, Eindhoven)/ receptionist bij SBE, tot 15 december/ getrouwd met Herman, twee kinderen: Miguel (38) en Tamara (35)/ woont in Maastricht

 

Ik ben dol op wedstrijden. Klopt, dan komt er een competitiedrang in me boven, wil ik de beste zijn, was vroeger al zo met Ganzenborden. Zal wel met mijn lengte te maken hebben [1,53 m]. Bij turnen had ik het ook, ik wilde als tiener de kunstjes perfect beheersen. Tegenwoordig doe ik mee aan kookwedstrijden. In de competitie Beste Hobbykok van Nederland van De Telegraaf ben ik tweede geworden, met asperges op Thaïse wijze. Op een dag zei de buurman: ‘Waarom kunnen we bij jou eigenlijk geen maaltijden afhalen?’ De volgende dag kookte ik mijn eerste maaltijd voor de buren. Ik heb dat vier jaar lang gedaan, tien extra porties per week.

Ik ben het leven prettig gestart. Klopt. Ik kom uit een liefdevol gezin. We woonden boven een slagerij. Ik ben opgegroeid met dode dieren, zag wekelijks mannen van het slachthuis met halve koeien over hun schouder bij ons binnenlopen. Varkenskoppen, emmers vol bloed, ik vond het allemaal niet eng. Het hoorde bij ons leven. De slagerij liep goed, we hadden niets te klagen. De jaren zestig en zeventig waren de gouden jaren. De klanten stonden van donderdag tot zaterdag drie rijen dik voor de toonbank. Ik ben nog steeds een liefhebber van vlees, met ossenhaas als favoriet, maar m’n jongste zus is vegetarisch.

Eindhoven of Maastricht? Maastricht. Ik had geen zin om in Eindhoven oud te worden. Wat mij betreft de lelijkste stad van het land, al woonden wij in het naburige Waalre. Daar stuur je op doordeweekse dagen nog geen blind paard naartoe. Dus wat hebben mijn man en ik gedaan: we zijn steden gaan bezichtigen. Amsterdam, Den Bosch, Nijmegen, Breda. Allemaal mooi, maar toen ik op de Servaasbrug stond, dacht ik: dit is het. Alsof ik in een vorig leven hier had gewoond. Helemaal verliefd. Mijn man ietsje minder, maar dat is inmiddels goed gekomen.

Ik ben de ideale baliemedewerker. Ik ben in ieder geval geïnteresseerd in de mens die ervoor staat. Ik help graag en probeer altijd een oplossing te vinden, linksom of rechtsom. Het was een keer op een avond toen medewerkers van Studium Generale met honderden mensen voor m’n balie stonden. Een lezing op de Berg was op het laatste moment verplaatst. Of er op de Tongersestraat nog plaats was. Ik dacht: ‘Hebben we een bedrijfshulpverlener in huis? Ja, die hebben we. Dus ja, het kan!’ Ik ben nogal resoluut in die dingen. Een andere keer trof ik op zaterdagmiddag 17.00 uur nog een groep mensen in een lokaaltje. Ik blijf één keer netjes, maar dan is het: ‘En nu eruit’.

Typisch Annette. Een sarcastisch gevoel voor humor. Wat ik weleens doe: een steek onder water geven, mensen even laten zweten en dan glimlachen. Maar niet iedereen stelt dat op prijs. Met twee stellen hebben we geen contact meer. Die vonden dat ik te ver was gegaan. Ik heb nog mijn excuses aangeboden maar die werden niet geaccepteerd. Ik merk dat sommige opmerkingen hier minder lekker vallen dan in Eindhoven. Ik ben in ieder geval wat voorzichtiger geworden.

De periode waarin je het meest gevormd bent. Ik ben jong getrouwd, op m’n twintigste. Mijn man was tien jaar ouder, werkte als trouble shooter in de computerwereld en kon in noodgevallen meteen worden opgeroepen. Dat kon een bedrijf in Nederland zijn maar ook in de VS, Taiwan, Peru. Hij was dus vaak van huis. Wat betekende dat ik, koud uit het ouderlijk huis, een gezin met jonge kinderen draaiende moest houden. Met alle verantwoordelijkheid en beslissingen die daarbij horen.

Reizen. Ja, heerlijk. We huren meestal een camper en rijden daarmee van stad naar stad. Als ik een dag ergens ben geweest, heb ik het gezien en wil ik verder. Ik voel dan een zekere onrust.  Als stadsmens ben ik steeds weer nieuwsgierig naar nieuwe restaurants en supermarkten. We gaan nu voor het eerst overwinteren in Sevilla. Vorig jaar zijn we er zes weken geweest, nu gaan we drie maanden. We zitten in een appartement, tussen de Spanjaarden. Ik spreek de taal een beetje, zit nu op les. De vraag is: ga ik me vervelen of niet?

Als mijn man iets aan mij kon veranderen... Als ik het niet naar mijn zin heb, dan kun je dat aan me zien, dan vlammen mijn ogen. Ik kan heel chagrijnig zijn als mijn verwachtingen niet uitkomen. Alles wat ik van plan ben, zit al in mijn hoofd. Ook die drie maanden Sevilla. Ik weet al hoe ons dagelijks leven eruitziet, wat we er gaan doen, dat we fietsen gaan huren, naar de schouwburg gaan. Maar stel dat de schouwburg dicht is wegens een verbouwing, dan ben ik niet te genieten. Ik ben zo flexibel als een looien deur, zeggen ze dan in Brabant.

Met afscheid nemen heb ik geen moeite. Eind vorige maand was mijn laatste dag bij SBE. Ik zal mijn collega’s missen, we hadden een leuk team, en we hebben afgesproken om elkaar nog te zien. Het waren mooie jaren, maar ik kan makkelijk opstappen en doorgaan. Heb ik eerder ook al gedaan. Ik word in januari 60, ga nu m’n laatste kwartaal in. Ik hoop nog op 25 goede jaren.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: