Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Jongensvrienden

Jongensvrienden

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Op de middelbare school had ik een beetje een ‘giftig’ vriendinnengroepje. We waren alle vier wel leuke meiden met een lieve glimlach en een redelijk IQ, maar al dat oestrogeen samen in één ruimte was me soms een beetje te veel. Zo werd er bijvoorbeeld een hele middag beledigd gezwegen wanneer twee van ons dezelfde trui hadden gekocht of was één een ‘trut’ omdat ze kilo’s chocola kon eten zonder dik te worden. Ik was dan ook opgelucht toen het eindelijk normaal werd om jongensvrienden te hebben. Tijdens die eerste jaren van de middelbare liepen de knapen mentaal nog twee jaar achter op de meiden (naar ‘t schijnt), wat resulteerde in een duidelijke scheiding der geslachten. Vanaf de vierde klas verdween dit verschil langzaam en kon je opeens zonder rare blikken te krijgen met Sam naar de Albert Heijn lopen of met Thijs een potje voetballen. Het was oké.

Ik heb die balans sindsdien heerlijk gevonden. Een gezonde mix tussen vrouwelijk over-analyseren en mannelijke nuchterheid, tussen stevige armen om je heen en een zachte hand op je schouder, tussen ik die advies krijgt over jongens en ik die advies geef over meisjes. Vooral dat laatste is nogal een ding. Zo moest ik me laatst volgens mijn Mexicaanse jongensvriend “gelukkig prijzen” omdat ik niet hoefde te raden wat er in het hoofd omging van het meisje waar hij verliefd op was. Ik hoefde slechts te dealen met jongens: “De simpelste wezens op aarde.” Op andere momenten ben ik degene die hulp nodig heeft, en dan is een nuchtere blik soms pijnlijk, maar gewenst. “What you see is what you get, Cato. Als hij je leuk vindt merk je dat wel.”

Inmiddels ben ik al drie weken met een meisjesvriend op reis. We zijn slechts met z’n tweetjes, en vaak spreken we onze verbazing uit over hoe goed het gaat. De jongensvriendenbalans is even weg en toch: geen jaloerse blikken of uitgetrokken haren. Hoe kon dat, vroeg we ons af terwijl we Australisch bier dronken en boeren lieten. Terwijl we wijdbeens op onze stoel zaten in de bus richting Brisbane. Terwijl we de cocktails betaalden voor een jongen die we die dag ontmoet hadden. Terwijl we make-up opdeden. Terwijl we huilden om een gebroken hart. En dan, tijdens het ontbijt op onze laatste bestemming begint het opeens te dagen: misschien zijn we zelf wel gewoon jongensvrienden. Of beter: een perfecte mix van allebei.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: