Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Op school was ik dat onzekere meisje dat haar vinger niet op durfde te steken”

 “Op school was ik dat onzekere meisje dat haar vinger niet op durfde te steken”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Lieke Lamont (29)/ promovendus bij instituut M4I, sinds 2015/  getrouwd met Chris/ woont in Maastricht en Leiden

Het grootste misverstand over Lieke Lamont.  Dat ik een onschuldig en verlegen meisje ben. Verlegen was ik als tiener zeker, ik keek de kat uit de boom, had rustige vriendjes. Maar dat heb ik na mijn studie analytische chemie aan de VU, vooral in mijn eerste baan bij een farmaceut, van me afgeschud. Daarna ben ik twee jaar bij de universiteit Leiden gaan werken. Dat ging me goed af, ik heb daar zelfvertrouwen opgebouwd. Maar goed, nog steeds hoor ik weleens iemand zeggen: “Volgens mij ben je niet zo bescheiden als je overkomt.” Nee, inderdaad.

Het leven kan raar lopen. Ik ben nu een dikke negen jaar samen met Chris en via hem ben ik op plekken terechtgekomen waar ik anders nooit zou zijn beland. Hij is een Schot, uit Glasgow. Chris was professioneel volleyballer en speelde in 2008 in Doetinchem, waar ik ben opgegroeid. Ik ging kijken naar de wedstrijd, de rest is geschiedenis. Daarna heeft hij in België gespeeld, wat mede de reden is dat ik m’n masterstage in Gent heb gedaan. En toen in Lyon, waar ik eens in de vier à zes weken heen vloog. Ook heeft-ie in 2012 meegedaan aan de Olympische Spelen in Londen. En zo ben ik meegevoerd in zijn leven. De kans is steeds kleiner geworden dat we in Schotland gaan wonen. Chris is al een jaar of vier geen prof meer en werkt nu als mobile application developer in Leiden, hij maakt apps voor mobiele telefoons. Hij is zo goed als ingeburgerd, al laat de beheersing van het Nederlands nog te wensen over.

Ik was een popiejopie op school. Absoluut niet. Op de middelbare school in Doetinchem, het Ludger College, was ik dat onzekere meisje dat haar vinger niet op durfde te steken, dat alleen haar mond opendeed als de leraar haar aanwees . Op 3 VWO kwam ik niet goed mee en ben ik overgestapt naar 4 havo. Daarna heb ik de hbo-opleiding analytische chemie gedaan in Nijmegen en tot slot de VU-master. Waarom analytische chemie? Ik hou van puzzelen. Je kijkt bijvoorbeeld naar de chemische structuur van een medicijn en op grond daarvan bepaal je je analytische strategie. Dat is een soort van gepuzzel. Ik hou ook van sudoku, heeft iets verslavends. Soms gaat er een heel boekje doorheen in een week, maar ik kan er ook met gemak een half jaar niet naar omkijken.

Niemand hier weet dat ik... Ooit heel slecht was in Engels, op de havo had ik er een 3,5 voor. Terwijl het nu een grote rol speelt in mijn leven en werk. Het is de voertaal aan de keukentafel en op het instituut. Op het werk spreek je één op één Nederlands met elkaar maar dat komt eigenlijk nauwelijks voor. Presentaties, vergaderingen, formulieren, alles gaat in het Engels. Ik ben er, sinds ik met Chris ben, best goed in. Niet de beste van M4I, er lopen ook Australiërs en Britten rond.

Wie zou je een hart onder de riem willen steken? Ik kan niemand bedenken die op dit moment in zwaar weer zit. Toch kies ik voor mijn moeder, die twee keer borstkanker heeft gehad. Twaalf jaar geleden voor het eerst. Ik zat net op kamers en vond ik het moeilijk dat ik niet thuis was, dat ik haar emotioneel niet kon steunen en helpen met het huishouden. Mijn jongere zus en twee broertjes konden dat gelukkig wel doen. Vier jaar geleden was het weer raak, maar inmiddels heeft ze de draad weer goed opgepakt en staat ze vrolijk in het leven.

De soundtrack van mijn leven heet... Moeilijk. Ik heb niet een nummer dat als een rode draad door mijn leven loopt. Wat wel speciaal voor me is: Caledonia van de Schotse singer-songwriter Dougie McLean. Het nummer gaat over ver van huis zijn en tegelijk – in jezelf - toch altijd thuis zijn. We hebben Caledonia gedraaid op onze bruiloft in Doetinchem, op het moment dat ik de kerk in liep, het was de Schotse inbreng. Ik ben zeer van Schotland gaan houden, de Hooglanden maar ook de Schotten zelf. Al zijn er dingen die ik nog steeds niet snap. In de achterhoek wordt veel gedronken maar er zijn grenzen. In Schotland komen ze echt straalbezopen thuis van een begrafenis.

Ik verheug me nu al op carnaval. Nee hoor, tijdens carnaval ontvlucht ik Maastricht. Vorig jaar zijn we een weekend naar Rome geweest en nu staat Wenen op het programma. Ik heb carnaval nooit goed begrepen, al zijn de extra verlofdagen trouwens een leuke bijkomstigheid.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: