Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Veel praten, hard volume. Ik hoor mezelf ratelen”

“Veel praten, hard volume. Ik hoor mezelf ratelen”

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Colette Franssen-Verlinden (31, Grathem)/ webcoördinator rechtenfaculteit, sinds 1 juli 2016/ getrouwd met Ruud/ woont in Wessem

Ik neem de telefoon op als Colette/Franssen/ Verlinden/ Franssen-Verlinden. Die laatste in elk geval niet, haha. Op mijn mobieltje ben ik Colette, maar op het werk moet ik nog een modus vinden. Toen ik na mijn huwelijk een keer opnam als Colette Franssen, bleef het stil, zo van: ‘Wie is dit?’. Franssen is nog niet echt geland, ze kennen me natuurlijk al een hele tijd als Verlinden. Vorig jaar juni zijn Ruud en ik getrouwd. Het was een geweldige feestdag met alles erop en eraan. We zijn vijftien jaar samen. Ik ken Ruud uit een kroeg in Neer, Sjaen, waar iedereen in de buurt naartoe ging. Hij werkte er achter de bar. In eerste instantie papte hij aan met een goede vriendin. Ik heb mijn beurt netjes afgewacht, haha, en na hun ‘breuk’ een half jaar achter hem aangelopen. Mijn ouders moesten even slikken toen we een relatie kregen. ‘Je bent nog zo jong, maak het niet meteen te serieus’, zeiden ze.

Bij wie zou je backstage willen? Ik ben niet zo’n fan van iets of iemand…. Poeh. Ik houd van mode, ik had een studentenbaantje bij de Bijenkorf, ja daar zou ik wel willen meelopen op de afdeling inkopen en meegaan naar grote fashionshows in het buitenland. Als kind dacht ik al na over wat ik aantrok. Ik ben een mix & match type, niet te sportief, niet te chique, ik houd van kleurtjes en gekke prints. De luipaardprint is favoriet. Toen ik negen jaar geleden als stagiair ging werken bij rechten droeg ik veel luipaardprintjes in één outfit: vestje, schoenen, horloge. Ik weet nog dat mijn collega Maarten heel serieus zei dat zoiets toch wel heel ‘apart’ was voor in ‘deze organisatie’. Hij had het ook niet zo op mijn glitteroogschaduw. “Daar word ik door afgeleid, Colette.”

Het moeilijkste aan de liefde. Ik ben overbezorgd. Vanochtend nog. Ruud voelde zich niet lekker en ging thuis aan het werk. App ik hem om 9 uur: geen reactie. Om 10 uur: geen reactie. Dan haal ik me dus van alles in mijn hoofd, dat hij niet goed is geworden en zo. Ik weet inmiddels dat hij nog leeft [schatert het uit], het was iets met zijn telefooninstellingen. Ik ben niet alleen bezorgd, maar maak ook overal een drama van, zo’n slechte combinatie, en altijd al gehad. Als mijn broertje en zusje niet op tijd thuis waren na school, stapte ik op de fiets om hen te zoeken. Heeft pap last van zijn rug, prent ik mijn moeder in dat ze het in de gaten moet houden en anders de huisarts moet bellen. Ik vind het leven fragiel, ben altijd bang dat wij onze portie ook nog krijgen. Ruud brengt me weer met beide benen op de grond, hij kan veel beter relativeren.

Praat je weleens tegen je huisdier? Jazeker. We hebben een teckel, Billy. Ik ben altijd al gek geweest op honden, we hadden ze thuis ook, maar eenmaal samen met Ruud trok hij er niet zo aan. Hij vond het zielig omdat we zoveel van huis waren. Uiteindelijk is Billy er toch gekomen. Dat is wel een mooi verhaal. In november 2015, een paar weken voordat Ruud naar Mali werd uitgezonden – hij is militair – ging ik richting huis. Hij bleef me maar bellen met de vraag hoe laat ik thuis zou zijn. Ik dacht: ‘Wat doet-ie toch zenuwachtig!’ Ik moest nog even bij iemand langs en boodschappen doen. Eenmaal thuis zag ik allemaal rozenblaadjes op de trappen. ‘Een huwelijksaanzoek’, dacht ik. Boven zag ik tot mijn verbazing een ingepakte bench met daarin een puppy van zeven weken. ‘Geen huwelijksaanzoek, wel een hond’, realiseerde ik me. Even later vond ik toch nog een trouwring, die zat verstopt in het puppypakket met speeltjes en voer. Billy gaat drie middagen per week naar mijn ouders. Die andere dagen zijn Ruud of ik thuis. We hebben een puppycursus afgerond, maar Billy en ik vonden het vreselijk. Zaterdagochtend, negen uur, koud, nat. Als hij de auto ‘s ochtends hoorde starten, zette hij zijn poten schrap. Billy heeft weinig geleerd [lacht]. Hij gaat alleen maar zitten als je eten hebt.

Mijn favoriete auteur: Oei, ik lees weinig romans. Huidpijn van Saskia Noort is de laatste, van vorige zomer. Nu ligt Bedrock op mijn nachtkastje, over hoe je bewuster in het leven kunt staan. Het fijne is dat ik een hoofdstuk lees en het dan weer weg kan leggen.

Ik google me suf. Nee hoor. Natuurlijk ben ik op mijn werk continu online, op social media en de website, maar het mag soms wel iets minder, vind ik. Klinkt raar voor een webcoördinator hè? Zit ik in de trein zie ik overal mensen naar hun beeldschermpje staren. Soms, als we uiteten gaan met vrienden, laat ik mijn mobieltje met opzet huis. Vervolgens zegt Ruud: ‘Heb je dat appje niet gelezen?’ Je mist gewoon dingen en dat voelt gek. Toen ik marketing en communicatie studeerde aan de Fontys Hogeschool in Eindhoven was alles veel meer offline.

Mijn ideale zondagavond. Thuis zijn met Ruud, eten bestellen en niets hoeven. Onze weekenden zitten vol met feestjes, etentjes en andere afspraken. Ruud is nu ook druk met carnaval. Ik houd er niet zo van, maar voor hem trek ik af en toe mijn indianenpak van tien jaar geleden uit de kast. Er zit geen veer meer aan.

Wat ik vroeger wilde worden: Iets in de zorg of bij de politie. Toen ik iets met Ruud kreeg, gingen mijn cijfers drastisch achteruit. Ik leefde van weekend tot weekend, was alleen maar bezig met Ruud en uitgaan. Ik zat op het atheneum en bleef zitten op de vierde. Uiteindelijk ging ik terug naar 5 Havo, echt een kwestie van wel het verstand hebben, maar het niet inzetten. Ik heb gezondheidswetenschappen geprobeerd in Maastricht, maar ik haakte af. Ja, het was een teleurstelling en ik wist ook niet goed wat ik wel wilde. Uiteindelijk koos ik voor communicatie, dat studeerden een paar vriendinnen. En dat zou ik altijd nog in een ziekenhuis kunnen doen. Alsof dat iets met zorg te maken heeft, maar vooruit, haha.

Als ik op de praatstoel zit, dan… Veel praten, hard volume. Ik hoor mezelf ratelen en denk: ‘Colette, praat toch eens wat gestructureerder en zachter.’ Mijn moeder is hetzelfde, liefst met allerlei armbewegingen erbij.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)