Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Hokjes

Hokjes

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Hij begon te vertellen. “Mijn moeder zei altijd: je mag alles worden. Van bouwvakker tot accountant, van zwemleraar tot advocaat, ik vind het allemaal goed. Het enige wat je niet mag worden is homo, want dan kun je mij geen kleinkinderen geven.” Hij glimlachte. “Dus, ik groeide op met maar één angst: erachter komen dat ik homo was.

“Toen het uitging met mijn vriendin, anderhalf jaar geleden, besloot ik om naar India te gaan. Op een dag, terwijl ik in de trein zat naar Dehli, kwam er een man naast me zitten. Hij viel me eerst niet op aangezien ik diep in gedachten was verzonken. De angst om iemand te zijn die mijn moeder niet zou accepteren groeide nog steeds, als een tumor in mijn brein. Ik wist dat die angst alleen maar erger werd, maar ik bleef hem wegstoppen.

“Op een gegeven moment schoof de man naar mij toe en liet me een foto zien op zijn telefoon. Het was een afbeelding van twee zoenende mannen. Vervolgens nam hij de telefoon terug, klikte iets aan, en liet mij opnieuw het scherm zien. Dit keer was het een filmpje van twee mannen die seks hadden. Verward keek ik hem aan. Wat wilde hij van me? Zijn vingers tikten op het scherm, en voor de derde keer kreeg ik zijn telefoon in mijn handen gedrukt. Ik las: ‘Ik vind je leuk, wil je met mij naar bed?’ Geschrokken stond ik op en liep naar een andere coupé.

“Een week later gebeurde me hetzelfde. Ondanks mijn angst voor het onbekende had ik een ticket gekocht voor een Tantra festival. Schuchter stond ik de kat uit de boom te kijken toen er een man op mij af stapte. Hij wilde seks. Met kloppend hart maakte ik aanstalten om weg te gaan, maar hij pakte mijn hand en leidde me naar een tent. Opeens voelde ik een enorme rust over me heen komen. Niemand kende mij hier. Niemand zou mij veroordelen. Het was oké.

“Toen ik eenmaal die man in mijn armen had gehad, besefte ik opeens dat ik al die tijd bang was geweest om in een hokje te worden gestopt. Het hokje van ‘homo zijn’ en dus ‘ongeaccepteerd’. Maar nu besefte ik dat ik niet in dit hokje hoefde te geloven. Ik mocht zelf bepalen wie ik was. Als mensen me nu vragen of ik homo ben, zeg ik ‘ik weet het niet’. En dat is de waarheid. Ik ben niet bang meer.”

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)