Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Betrapt

Betrapt

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik loop en hij rent. Voor mijn neus houdt hij stand en zwaait met zijn armen. “Hallo! Mag ik je even stoppen?” Zijn blauwe ogen twinkelen achter zijn brillenglazen. “Ik zag je lopen en ik dacht: wat is dat een prachtig meisje! Mag ik misschien vragen hoe je heet?” Hij steekt zijn hand uit en ik zeg mijn naam, uit een soort automatisme. “Hallo Cato. Ik ben Jurgen. Ik stond net bij de delicatessenzaak en ik moest gewoon achter je aan rennen. Je hebt iets bijzonders, en je stem klinkt zo aangenaam. Ben je misschien zangeres?” Ik schud mijn hoofd. “Dat verbaast me! Je straalt iets kunstzinnigs uit, mooiste meisje van de klas!” Met één oog kijk ik naar de klok die achter hem hangt. “Je lijkt me ook heel vrijgevochten, dat zie ik aan die ringetjes in de oren. Ik vraag me af wat je doet in het dagelijks leven. Je lijkt me niet iemand met een hele representatieve baan. Wat houd je zoal bezig?” Geamuseerd kijk ik naar deze meneer, handen in zijn zakken en bibberend van de kou. Voor ik het weet begin ik te vertellen over Maastricht, mijn studie, mijn schrijven en mijn weekend. “Zo hee! Je interesseert je voor forensische psychologie! Ik kan me wel voorstellen dat dat een pittig vak is. Zit dat in de familie?” Nee, antwoord ik, en kijk opnieuw voorzichtig naar de klok. “Goh. Jeetje. Ik heb ooit een boek gelezen over mensen die paarden pijn doen. Geschreven door een forensisch psycholoog. Ontzettend interessant, maar ik heb het nooit meer teruggevonden. Het is een oud boek.” Het is misschien omdat hij zo vriendelijk is, of omdat ik een goed humeur heb, want ik blijf naar hem luisteren. Als er een stilte valt, vraag ik hem naar zijn werk. “Nou, ik werk in de technologische sector. Een soort Dutch Silicon Valley zeg maar. Ben je bekend met Space X? Daar werken mensen die raketten laten opstijgen en ze ook weer netjes laten landen. Ik vind dat echt prachtig.” Ik laat hem nog even doorratelen, maar besluit dan dat het tijd is om te gaan. De Utrechtse stationsklok geeft mij nog één minuut om hem een laatste vraag te stellen. “Zeg Jurgen, ik zag net een jongen op precies dezelfde manier iemand aanspreken. Zo complimenteus en geïnteresseerd. Zijn jullie met een groep, of is dit een individuele actie?” Hij kijkt betrapt, en glimlacht schuldbewust. “Fijne dag”, zeg ik. “Fijne dag Cato”, zegt hij.  

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)