Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"De geur van die kleedkamer stond me meteen tegen. Ik kan dat nu nog voelen”

"De geur van die kleedkamer stond me meteen tegen. Ik kan dat nu nog voelen”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Ien van de Leur (Rotterdam, bijna zestig)/ hoofd bureau onderwijs Fasos (nog tot september 2018)/ woont samen, twee dochters (26 en 23) uit eerder huwelijk, zoon en dochter van partner, twee kleinkinderen (1 en 3)/ woont in Maastricht

Maastricht of Rotterdam? Maastricht. Ik zou überhaupt niet meer in de Randstad willen wonen. Veel te druk. Ik ben op mijn veertiende ontworteld en verplaatst van het Noord-Hollandse Heiloo (daar woonde ik vanaf mijn tiende) naar het Limburgse Heibloem. Die overgang naar een totaal ander soort wereld was moeilijk. Wij waren de enige Hollanders, dorpsbewoners drukten letterlijk hun neus tegen onze ruiten. Op de Roermondse meisjesschool - ik was het enige meisje van Heibloem dat in de stad naar school ging - zag ik voor het eerst een non. Ik had het daar zwaar: ik zag er anders uit, droeg kleren die in de Randstad al in de mode waren. Limburg liep achter, was toen nog dichtgeplakt met kranten. En ik had mijn accent tegen. Als ik de beurt kreeg, lagen ze dubbel van het lachen. Mijn leraar Frans praatte af en toe Limburgs in de les. Dat verstond ik in het begin niet. Uiteindelijk ging ik in Maastricht studeren, eerst conservatorium (vanaf mijn negende speel ik cello; ik kom uit een muzikale familie), daarna toneelschool, maar de passie en het doorzettingsvermogen ontbraken. Ik verhuisde (terug) naar het westen en ging daar werken. Toen de biologische klok begon te tikken, ik ging richting de dertig, vroeg ik me af waar ik een gezin wilde stichten. Niet drie hoog achter ergens in de Randstad. Ik wilde mijn kinderen tot hun achttiende op dezelfde plek groot brengen. Verkassen op je veertiende was mij niet bevallen. Het werd Maastricht. Ik heb daar nooit spijt van gehad.

Heb jij ooit iets gedaan dat je kinderen niet zouden mogen? Ik was zestien toen ik met een ouder vriendje die een auto had drie weken naar Frankrijk vertrok. Je ging gewoon, je belde niet, er was geen whatsapp, niks. Misschien heb ik een kaartje gestuurd. Ik heb me later wel afgevraagd hoe mijn ouders dat doorstaan hebben.

Wat is het moeilijkste aan de liefde? Niks is gemakkelijk aan de liefde, het is ingewikkeld. Iedereen wil het graag hebben, maar bij het woordje ‘wil’ wordt het al moeilijk: dan gaat het over verwachtingen, het verschil in intenties, de verschillen – in mijn geval, ik ben hetero – tussen man en vrouw, zowel biologisch als in mindset. Liefde is prachtig maar allemachtig, het is een baan erbij: je moet er mee bezig blijven, het aandacht blijven geven.

Ik ben getrouwd met Fasos. Geweest! [Schatert het uit] Er was een periode, ten tijde van de moeizame invoering van het studentenvolgsysteem SAP, dat ik van het thuisfront fikse klachten kreeg. Ik werkte heel veel, begon zondagochtendvroeg met de nieuwe werkweek. Je moet keuzes leren maken en daar ben ik steeds beter in geworden. Ik laat me niet meer opslokken door het werk. Ik ben nu bijna zestig en leg per 1 september mijn functie neer. Ik heb een pittige en prachtige baan, doe dit al 24 jaar, ik word ouder, tijden veranderen, ik moet me steeds weer aanpassen aan de student van achttien. Het risico is dat je een pain in the ass wordt voor collega’s . [Grinnikt] Als je een zeur dreigt te worden, moet je ingrijpen. [Serieus] Ik heb me gegeven aan dit werk en wil het waardig afsluiten. Ik vind het ook een fijn gevoel dat ik een plek vrij maak voor vers bloed. Ik ga nog twee jaar parttime door en met 62,5 ga ik met pensioen. Natuurlijk gaat mijn inkomen kiepen, maar het gaat er om wat je nodig hebt. Ik zie het pensioen als een avontuur, niet als een eindpunt.

Wat is het grootste misverstand over Ien van de Leur? Dat ik onbenaderbaar en streng ben. Het is me vaak gezegd als ik in de kroeg een borrel met iemand dronk: ‘Goh, jij bent eigenlijk best wel aardig.’ Misschien komt het door mijn Hollandse directheid, maar als klein kind zeiden mensen al: kijk niet zo boos.

Mijn karakter in vijf trefwoorden: eerlijk, trouw, ik ontplof als ik onrechtvaardigheid bespeur, humor en zelfspot, melancholisch. Ik kan erg zwijmelen op bepaalde muziek, bijvoorbeeld het requiem van Arvo Pärt. Ik houd van zware instrumenten, harde bassen die je lichaam doen trillen. Ik mag dan ook huilen van mezelf. Op andere momenten liever niet.

Verslaafd aan social media? Nee, je vindt mij daar niet. Ik vind Facebook een mislukte etalage, ik word er naar van. Het is me niet gelukt om hierin mee te gaan, bij Facebook stopt mijn digitale ontwikkeling.  

Grootste verdriet? Toch mijn echtscheiding, niet om mezelf, maar voor de kinderen. Ik was verlaten, dat was pijnlijk, maar je bent volwassen, daar moet je doorheen. De implicaties die het had voor de kinderen hebben me erg aangegrepen. Het is geen verdrietje van zes weken en dan zijn ze er overheen. Het is een proces van jaren. Ik vond het heftig om te moeten zien hoeveel last ze ervan hadden ook al probeerde ik als moeder het gemis te compenseren. Dit was veel erger dan de ontworteling op mijn veertiende.

Sporten? Bah wat een vies woord. Ja! Ik heb er niets mee. Al vind ik het ontzettend leuk om naar de Giro, Tour en Ronde van Spanje te kijken. Ik houd van het landschap en vind het soms zelfs spannend. Ik heb er een beetje verstand van gekregen. Ook het WK-voetbal heb ik wel gekeken, als mijn dochters dat wilden. Maar zelf sport ik niet. Ik weet nog dat ik vijf was en naar een gymclubje moest. De geur van die kleedkamer stond me meteen tegen. Ik kan dat nu nog voelen. Ik heb een bloedhekel aan me in het zweet werken. Maar ik beweeg wel: fietsen, wandelen en zwemmen.

Ik erger me aan … [Lacht] Tja. Privé aan de gewone zaken, het doppie dat niet goed op de jampot zit zodat het potje op de grond klettert. Op het werk erger ik me aan slechte communicatie. Vaak heeft het met de verkeerde volgorde te maken, dan weet iemand iets eerder dan een ander die het eigenlijk al had moeten weten. Dat geeft veel ruis of dingen lopen mis en dat kost onnodig veel (herstel-) werk.

Mooiste jeugdherinnering: de eerste tien jaar van mijn leven woonde ik in Krimpen aan de Ijssel en had mijn jeugd een hoog Anton Pieck-gehalte. We hadden heel veel slootjes. In de zomer scheen in mijn herinnering altijd de zon, hadden we heel lang vakantie en gingen we kikkervisjes vangen. In de winter was er weken achter elkaar ijs en sneeuw en gingen we schaatsen. Melkboer Maat, die iedere dag verse melk aan de deur zette, kon heel goed kunstschaatsen. Die deed dat met een van zijn vele vrijgezelle zussen. [Grinnikt] Geen knapperds, maar dat is niet aardig om te zeggen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)