Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Afscheid van Daniel Day-Lewis

Afscheid van Daniel Day-Lewis

Film: Phantom Thread

Het verhaal: In het Londen van de jaren vijftig is Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) een gevierd modeontwerper. Samen met zijn zus Cyril (Leslie Manville) bestiert hij vanuit een statige herenwoning het modehuis Woodcock en voorziet hij de Britse high society van elegante jurken. Vrouwen komen en gaan in Woodcocks leven, maar zijn steevast veroordeeld tot een rol in de schaduw van de couturier. Maar dan ontmoet hij de jonge Alma (Vicky Krieps), een serveerster die uitgroeit tot zijn muze en minnares. Reynolds verwacht dat Alma zich naar zijn grillen schikt, maar zij weigert zich als een paspop te laten behandelen en eist een volwaardige plek in zijn bestaan op.

In je mooiste kleren naar de bioscoop:

- De Brits-Ierse acteur Daniel Day-Lewis heeft aangekondigd dat dit zijn laatste film is. Ik zit nog in de ontkenningsfase, maar mocht dit daadwerkelijk Day-Lewis’ zwanenzang zijn, dan neemt hij afscheid met een knetterend hoogtepunt uit zijn oeuvre. Day-Lewis is zo’n acteur die volledig in een personage kan verdwijnen. In Phantom Thread is dat een belachelijk veeleisende couturier/dandy met een ego dat in rijen van tien achter hem aan marcheert.

- De oplopende spanning in de complexe driehoeksrelatie tussen Woodcock, diens bazige zus Cyril en de jonge Alma vormt het hart van deze fascinerende film. Om de temperatuur van die relatie op te nemen, gebruikt regisseur Paul Thomas Anderson een reeks magistrale ontbijtscènes. Het is bijna onvoorstelbaar hoeveel spanning die scènes weten op te roepen; dit is een film waarin het beboteren van geroosterd brood een vorm van psychologische oorlogsvoering wordt.

- Cameravoering, decors, belichting en de romantische score van Jonny Greenwood (Radiohead) zijn al net zo piekfijn verzorgd als de kostuums van Woodcock. Deze film is zo elegant dat je je als kijker gedwongen voelt om ook wat meer je best te doen. Daarom is uw doorgaans wat morsige recensent na afloop van de film gelijk naar huis gegaan om zijn neusharen te trimmen.

Laat je niet in het pak naaien:

- Een rijke en machtige oudere man die misbruik maakt van een jonge, schuchtere vrouw? Dat moet je maar durven in het #MeToo-tijdperk. Sommige critici hebben Phantom Thread dan ook in de misogyne hoek weggezet. Zij dwalen, want dit is nou net een afrekening met protserige mannen met een gezwollen ego.

Het salomonsoordeel: Ergens rond de release van There Will Be Blood (2007) besloot de verzamelde internationale filmpers dat Paul Thomas Anderson (PTA) een genie is; een filmgod wiens oeuvre boven alle kritiek verheven is. Met Phantom Thread heeft Anderson eindelijk een film gemaakt die die godenstatus rechtvaardigt.

Mark Vluggen

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)