Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik kan veel hebben, maar dat betekent niet dat mijn gevoelskant minder ontwikkeld is"

"Ik kan veel hebben, maar dat betekent niet dat mijn gevoelskant minder ontwikkeld is"

Photographer:Fotograaf: archief Annemarie Penn-te Strake

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Annemarie Penn-te Strake (Helmond, 1953)/ sinds 1 juni 2015 burgemeester van Maastricht/ gehuwd met Olaf Penn, vier zonen (35, 33, 32, 30) uit een eerder huwelijk/ woont in Maastricht

Grootste misverstand over Annemarie Penn - te Strake. Sommige mensen vinden mij een harde, zakelijke tante. Ik zie dat anders. Toen ik mijn eerste zoon kreeg, kwam mijn vader op bezoek in Noorbeek. Ik gaf borstvoeding en de kraamhulp kwam kijken of het goed ging. ‘U heeft een nuchtere dochter’, zei ze. ‘Nee’, antwoordde mijn vader, ‘ik heb een sterke dochter’. Hij bedoelde: ze is in balans, er is een goed evenwicht tussen gevoel en ratio. Later werd ik als rechter een keer bedreigd en kon ik uit voorzorg een week niet naar mijn werk. Ik kreeg lieve kaartjes van collega’s. Eentje schreef: ‘Wat heb jij een groot incasseringsvermogen.’ Dat vond ik een compliment, ik kan veel hebben, ben niet snel bang, maar dat betekent niet dat mijn gevoelskant minder ontwikkeld is.

Wanneer heb je voor het laatst op je tong moeten bijten? Gisteravond nog tijdens de gemeenteraadvergadering. Soms zeggen mensen iets op een onhandige manier en dan komt het niet goed over. Als ze het iets anders zouden doen, zou het veel effectiever zijn. Maar ik ben voorzitter en het is niet mijn rol om mensen in die zin te helpen.

Hoelang geleden heb jij je ouders gezien? Dat kan ik precies zeggen: op 13 april 2014 mijn moeder en op 20 oktober 2013 mijn vader. Hun sterfdagen. Ze zijn je bron. Op het moment van sterven realiseer je je: dit is waar ik vandaan kom. Het waren voor mij heel fijne levensmakkers, vrienden, fantastisch en bijzonder, intelligente mensen. Mijn moeder, die zelf graag had willen studeren, heeft ervoor gevochten dat ik naar het gymnasium kon. Ze vond dat ik me goed moest ontwikkelen, dat was in die tijd niet vanzelfsprekend. Mijn vader was een creatieve man, scherpzinnig, lief, werd op latere leeftijd rechter. Mijn ouders hadden een ingewikkeld huwelijk, niet in de laatste plaats omdat mijn vader manisch depressief was. Dat sloeg bij hem naar binnen, hij werd meer en meer een kluizenaar. Mijn moeder was heel sociaal, een familiedier, een avondmens. De eerste twee jaar van hun huwelijk waren de gelukkigste, toen trokken ze door Australië. Eigenlijk waren ze een soort zigeuners. Maar vanaf het moment dat de deftige moeder van mijn vader hen opriep om naar huis te komen, mijn vader moest zijn rechtenstudie afmaken en carrière maken, werden ze ongelukkig, ook met elkaar. Ze zijn nooit gescheiden, ook al pasten ze niet bij elkaar.  

Thuis of op kamers? Ik ging in 1971 in Nijmegen rechten studeren. Ik heb daar op verschillende plekken gewoond. In 1973 zei mijn moeder: ik ga ook op kamers en verhuisde naar Nijmegen. Later, toen ik na mijn scheiding met mijn zonen in Maastricht aan de Looiersgracht woonde, zei mijn moeder: ik kom bij jou in de buurt wonen. Het werd dezelfde straat. Mijn vader kwam in de weekenden.

Wie vindt jou niet aardig? Dat ga ik niet zeggen. Er zijn bepaalde mensen in de stad die vinden dat ik mijn werk niet goed doe. Die hebben een hekel aan mijn beleid en dat slaat terug op de persoon.

Jouw karakter in vijf trefwoorden: optimist, sociaal, houd van harmonie, no nonsens, humor. Grappen maken is het allerbelangrijkste, daar maak je meters mee. Het lastigste? Ik ben ongeduldig, wil resultaten boeken. Ik ben zelf nogal snel en als een ander dan mijn tempo niet oppakt, tja, dat vind ik moeilijk.

Pensioen? Nog lang niet. Ik stop - bij leven en welzijn - nooit met werken. Aan het einde van mijn eerste termijn als burgemeester (zes jaar) ben ik bijna 68. Daarna kan ik nog twee jaar door als alle partijen dat willen. Een rechter gaat ook door tot zijn zeventigste. Als ik op mijn 68ste geen burgemeester meer ben, zal ik heus wel iets anders gaan doen. Ik moet er niet aan denken om op de bank te gaan zitten. Dan ga ik vervuilen en raak ik aan de drank, vrees ik.

Ik ben erfelijk belast qua keuze van werk. Ik heb eerst gedaan wat mijn vader deed: rechter. Een tijdje waren we het tegelijkertijd: hij in Roermond, ik in Maastricht. Nu doe ik wat mijn opa van moederskant deed: hij was twaalf jaar burgemeester van Deurne. Mijn moeder zei een jaar voor haar dood: jij moet burgemeester worden. Ik antwoordde: nee joh, schoenmaker blijf bij je leest. Maar toen ik hoorde dat Onno (Hoes, red.) weg zou gaan, zeiden vrienden: dat moet jij gaan doen. Ik ben erover na gaan denken, ben langs een aantal werving- en selectiebureaus gegaan om me te laten roosteren op mijn motivatie. Ik wilde alleen burgemeester van Maastricht worden. Ik houd van deze stad, woonde er toen al 25 jaar, het is de mooiste stad van de wereld. En hierna ga ik doen wat de vader van vaderskant deed: fabrieksdirecteur. Ik ga een hotel of een andere business opzetten, lijkt me fantastisch.

De overstap van rechter naar  burgemeester was een logische. Voor mij wel. Past goed in mijn ontwikkeling, ik voel me als een vis in het water. Vroeger werd een burgemeester magistraat genoemd, dat is niet voor niets. Je moet in beide gevallen boven de partijen staan, processen moeten zuiver zijn, je moet goed kunnen wegen, knopen kunnen doorhakken en de integriteit bewaken. Transparantie is belangrijk: afspraak is afspraak, regels zijn regels, dat is het uitgangspunt. En het moet om de waarheid gaan. Ik kan niet werken met mensen die jokken of als de feiten niet kloppen. Zonder een dosis overtuigingskracht en lef kom je er niet, dat leerde ik bij het Openbaar Ministerie, in de tijd dat ik hoofdofficier van justitie was.

Grootste verdriet? [Denkt na] Dat is toch mijn scheiding, dat het nest kapot is gegaan. Het kon niet anders, maar het is toch verdrietig. Vooral voor de kinderen had ik het graag anders gewild. Ik verwijt het mezelf niet, ik was 23, jong, naïef en heel verliefd. We hadden goede jaren maar uiteindelijk werkte het niet. Ik heb er heel bewust voor gekozen om mijn zoons min of meer alleen verder op te voeden.

Ik heb tijd voor een hobby. Ik houd van zingen en muziek, maar ik heb mijn koor afgezegd, want ik kan me voor geen enkele avond vastleggen. Ik heb afgelopen december wel meegedaan aan de Limburgse Maestro-wedstrijd met de Philharmonie Sittard. Ik heb gewonnen. Ik heb vier weken lang ieder vrij moment thuis geoefend en ik vond het ge-wel-dig! Muziek is voor mij een kunstvorm die alle andere kunsten overstijgt. Het raakt me altijd. Het eerste stuk dat ik moest dirigeren was de filmmuziek van John Williams uit Schindler’s List. Sta je daar op de bok met achthonderd zwijgende mensen in je rug, 85 muzikanten die op jou wachten en naast je de jonge Limburgse topviolist Enzo Kok. Je beweegt met je hand en dan gebeurt er iets magisch. Het was alsof we samen ademden. Ik kreeg complimenten van de jury over mijn ‘elegante linkerhand’. Ze vroegen of ik aan ballet had gedaan. [Grinnikt] Nee, mijn oma zei altijd dat ik loop als een kolenboer, maar als er muziek klinkt gebeurt er iets met mijn lijf, dan wordt het sierlijk terwijl ik niet sierlijk ben.

Wat is de schuld van de media? Dat vind ik geen interessante vraag. Schuld is geen goed woord. Ik heb een haat-liefde-verhouding met de media. Soms heb je er profijt van, soms last. Het hoort bij het openbare leven. Ze zijn van cruciaal belang voor de controle van de macht, tegelijkertijd is niet iedere journalist deskundig. De feiten moeten wel kloppen. Als er op basis van onjuiste feiten conclusies worden getrokken, ja, dan ben ik niet blij.

Bij wie zou je wel eens backstage willen? Bij een van de top-koks in onze stad. Ik zou dan graag meekoken. Als ik een schort voor heb, en een kook-cd (bijvoorbeeld van Cesária Évora) staat op, dan word ik gelukkig. Ik kook heel graag, soms ouderwets Frans, maar ook Ottolenghi en Italiaans. Het komt er alleen niet meer zo vaak van.

Bij elk kuchje raadpleeg ik mijn man. Nee, helemaal niet. Ik maak me niet druk over kuchjes, de meeste dingen gaan vanzelf over. En ik heb mijn eigen huisarts. Mijn man was - hij is al tien jaar met pensioen - van de openhartoperaties. Als ik mijn voet verstuik, dan kijkt mijn man wel, maar hij is niet mijn lijfarts.

Als puber droomde ik van huisje, boompje, beestje. Nee, helemaal niet, maar op een gegeven moment gaat het lichaam stoffen produceren en wil je kinderen. Ik heb mijn toekomst nooit zo uitgestippeld. Ik ben optimistisch en heb altijd gedacht: het gaat zoals het gaat. Al moet je wel de juiste keuzes maken als er iets langskomt. Als dingen lastig zijn, denk ik altijd: de wereld stort niet in, we gaan straks toch weer aan tafel. Ik neem de problemen niet mee naar huis, dat heb ik geleerd met de kinderen. Ik doe de deur dicht, zowel thuis als op het werk.

Belangrijkste les van het leven: [Denkt na] Misschien toch dat heel veel goed komt in het leven. Dat je vertrouwen mag hebben. En voor de dingen die niet goed komen, moet je oefenen om dat te accepteren. Niets gaat vanzelf, je moet meewerken en je verstand gebruiken als je keuzes maakt. Dus als bijvoorbeeld de prins op het witte paard langskomt, kijk dan even of die niet alleen met zijn paard bezig is.

Als mijn haar maar goed zit. Ik heb lang haar en dat is best praktisch. Ik heb wild haar, zou ik het kort knippen dan moet ik het iedere dag föhnen. [Grinnikend] Maar als de stad het wil, draag ik mijn haar los. Grapje, haha.

Ik spreek Mestreechs. De laatste vraag van de gouverneur tijdens ons kennismakingsgesprek was: hoe moet het met de machtsoverdracht tijdens carnaval? Ik zei: ik neem mijn eigen herremenie mee én ik neem Maastrichtse les. Ik krijg les van Will Wintjens. Ik spreek het niet vloeiend, maar als ik een week niets anders zou praten, zou het een stuk vloeiender gaan.

 

 

Deze week, de week van 5 maart 2018, is de burgemeester van Maastricht, Annemarie Penn-te Strake, gasthoofdredacteur van de papieren Observant. Vandaar dit interview met iemand van buiten de UM.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)