Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik kan niet zo goed tegen autoriteit”

“Ik kan niet zo goed tegen autoriteit”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Veerle Spronck (24, Maastricht)/ promovenda bij de faculteit cultuur- en maatschappijwetenschappen/ single * woont in Maastricht

Wat hoop je dat God tegen je zegt bij de hemelpoort? God? Jeetje. Ik geloof sowieso niet. Ik vond het antwoord dat Stephen Fry ooit gaf op een soortgelijke vraag mooi. Hij zou tegen God zeggen: dus je bestaat wel? In dat geval, hoe durf je? Kinderen die dood gaan, ziektes, oorlogen, dat laat je allemaal gebeuren? Ik ben zelf niet met geloof bezig, maar ik snap wel waarom het mensen er waarde aan hechten en steun uithalen.

Wat wil je overdoen? Niets, ik vind het prima zoals het is. Er zijn heus wel dingen die ik anders had kunnen aanpakken. Maar daar leer je van en dan ga je door. Ik zie te veel perfectionisme om me heen. In de academische wereld, maar ook in mijn generatie in het algemeen.

Superirritant? Als iemand een boterham met pindakaas eet vlak voor een vergadering. Dat vind ik zo vies.

Belangrijkste les van je ouders? Doe wat je leuk vindt. Dat klinkt logisch, maar ze hebben dat echt nadrukkelijk meegegeven. Dat komt doordat mijn vader niet heeft kunnen doen wat hij leuk vond, zijn ouders wilden liever dat hij voor een technische studie koos in plaats van iets creatiefs. Dat vindt hij soms nog jammer, vandaar dat hij het mij en mijn broertje zo expliciet op het hart heeft gedrukt. Daardoor heb ik durven te kiezen voor een studie – kunstgeschiedenis in Amsterdam – die weinig zekerheid bood op een baan. Mijn ouders zeiden: natuurlijk moet je dat doen, je kunt dat. Daar heb ik veel zelfvertrouwen van gekregen.

Wie vindt jou niet aardig? Ik kan niet zo goed tegen autoriteit. Er zijn vast leraren op de middelbare school die mij heel vervelend vonden. Ik was zo’n typische betweterige gymnasiast die ze graag even op hun plek wilde zetten. Of ik het belangrijk vind om aardig gevonden te worden? Natuurlijk, wie niet? Maar ik denk dat er mensen zijn die daar veel meer mee bezig zijn dan ik.

Mooiste reis? Tijdens mijn research master Cultures of Arts, Science and Technology heb ik een half jaar stage gelopen in Montréal. De stad is zo fijn en mooi. Ik was er in de perfecte periode, van augustus tot december. Ze hebben daar echt een Indian Summer en de hele stad was in herfstkleuren. Het was toeval dat de stad zo goed beviel, ik had deze plek gekozen vanwege de reputatie en expertise van de begeleider.

Bang voor… dat mensen me niet serieus nemen. Als ik les moet geven, denk ik: ik ben het maar, ga ik nu zeggen wat ze moeten doen? Ik ben pas 24. Ik ben ook niet dol op hoogtes, slangen en spinnen maar dat hindert me niet in het dagelijks leven.

Grootste verdriet? Een paar jaar geleden is mijn moeder ziek geweest. Ze is nu gelukkig weer helemaal beter, maar bij elke controle ben je weer bang. Dat is naar.

Ik ben een wetenschapper in hart en nieren. Wat is dat? Ben ik iemand die nieuwsgierig is, graag dingen bevraagd en uitzoekt? Ja, maar dat zijn meer mensen. Wetenschap past wel heel goed bij me. Ik kan me geen enkel ander beroep voorstellen waarbij ik zelf een project mag opstellen en daar vier jaar mee bezig kan zijn. Waarbij ik mag lezen, schrijven en praten met mensen uit de culturele sector en daar nog betaald voor krijg ook. Ik doe onderzoek naar symfonieorkesten. In Nederland zijn ze veel bezig met experimenten om een ander publiek te trekken of het huidige publiek op een andere manier muziek te laten beleven. Ik kijk hoe ze dat doen, waarom en wat het effect is. Waarderen mensen klassieke muziek daardoor bijvoorbeeld anders?

Moeilijkste aan de liefde? Uitvinden in hoeverre je jezelf kunt zijn binnen een relatie en in hoeverre je ruimte moet geven aan iemand anders. Aan de ene kant is er het gevaar dat je jezelf wegcijfert. Aan de andere kant kun je ook niet verpletterend jezelf zijn. Het zoeken naar die balans zit ook in vriendschappen, maar in een relatie schuurt het meer.

Ik ben een goede vriendin omdat… ik heel trouw ben. Mijn beste vrienden heb ik al heel lang en ik weet ook dat dat voor altijd zo blijft. Ik ben er voor hen.

Favoriete kunstwerk? 4’33’’ van John Cage. Het is een compositie die bestaat uit stilte. Wanneer het wordt gespeeld, wordt de partituur op de piano gelegd en de klep dicht gedaan. Vervolgens is het 4 minuten en 33 seconden – of zolang als je wilt – stil. Eigenlijk is het een conceptueel kunstwerk. Cage is een componist/kunstenaar uit de jaren 50/60 die veel nadacht over wat muziek is en wat geluid. Wanneer 4’33’’ wordt gespeeld, is het niet compleet stil. Er is altijd geluid; je eigen adem, iemand die een snoepje pakt, het zoemen van de radiator. Het gaat om vragen als: waarom stoppen we het ene geluid in de categorie ‘muziek’ en het andere bijvoorbeeld in ‘lawaai’. Dat vind ik heel mooi en interessant.

Wat heb je van je vader, wat van je moeder? Mijn moeder is heel sociaal. Staat iedereen chagrijnig op zijn telefoon te kijken bij het bushokje, dan maakt zij een grapje om het ijs te breken en moet iedereen lachen. Dat soort dingen doe ik ook. Het is een mooie eigenschap, er zit een soort optimisme in, maar soms denk ik ook ‘Veerle, dat had echt niet gehoeven, hou gewoon je mond’. Met mijn vader deel ik de interesse in muziek. Hij heeft er oog voor en is een liefhebber. Het is leuk om hem mee te nemen naar tentoonstellingen en concerten. Van hem heb ik ook mijn eigenwijsheid. Toen ik een puber was kon dat wel flink botsen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)