Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Speciaal

Speciaal

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik kijk omhoog naar het podium. Gekleurde lichten, wilde haren en bewegende ledematen. Ik ken deze jongens niet, maar hun energie is aanstekelijk. “Soms vergeet ik gewoon dat live muziek zo fijn kan zijn, zo intens”, zegt het meisje naast me. Ze heeft gelijk. Waarom ga ik ook alweer nooit naar concerten? Dit is heerlijk.

Als ik vroeger onder de indruk was van een artiest beeldde ik me allerlei scenario’s in waarbij de zanger mijn blik zou vangen, zijn hand zou uitreiken en me op het podium in zijn armen een liedje toe zou zingen. Inmiddels ben ik ouder en misschien realistischer ingesteld, want ondanks de magie die de band uitstraalt heb ik niet echt de neiging om oogcontact te zoeken. Ze glimlachen wel heel lief allemaal, maar mijn gedachten dwalen af naar andere mensen en momenten.

Een paar uur eerder sprak ik een vriendin over haar relatie. “Liefde, voor mij, heeft weinig met mezelf te maken. Ik ben dan zó onder de indruk dat ik alleen nog maar wil weten hoe hij zich voelt en wat hij denkt.” Ik was even stil. Hoe zat dat bij mij eigenlijk? De handvol keren dat ik verliefd was wilde ik volgens mij juist dat ik de speciale was. Degene die alle aandacht kreeg. Met mijn lievelingsmuziek in mijn oren stelde ik me dan voor dat ik mijn hartendief in kwestie op straat tegen zou komen, toe zou lachen en hem vanaf dat moment compleet voor me had gewonnen. Hij zou zich plotseling realiseren dat ik het beste, mooiste en liefste was dat hem ooit was overkomen. Zo zou het gaan.

Is mijn kijk op de liefde dan egocentrisch? Het gaat mij eigenlijk om mezelf, dan wel door andermans ogen. Een vriend zei laatst grappend dat zijn horoscoop mij beschreef als iemand met een hunkering naar dominantie en controle. Ik geloof niet in horoscopen, maar het zette me wel aan het denken. Misschien raakt de zanger mij niet omdat ik geen speciale aandacht krijg. Tussen zoveel hunkerende meisjes maak ik toch geen kans, en zo verlies ik dus mijn interesse.

Wanneer het concert afgelopen is rennen mijn vriendinnen naar het merchandisekraampje, waar de zanger T-shirts aan het signeren is. Ondanks mijn overpeinzingen kan ik het niet laten om toch even wat speciale aandacht te zoeken. “Dankjewel voor het concert,” zeg ik, maar hij hoort me niet. Tot zover de controle.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)