Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Mijn man en de kinderen zijn dol op metal muziek”

“Mijn man en de kinderen zijn dol op metal muziek”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Wendy Smits (1970, Amsterdam)/ bijzonder hoogleraar bij SBE, sinds 2016, en onderzoeker bij het CBS/ getrouwd met Pascal, drie kinderen: Emiel (18), Madelief (16) en Rozemarijn (13)/ woont in Kanne

UM of CBS? Het CBS is een fijne werkomgeving, collega’s staan voor elkaar in, zijn bereid om elkaar te helpen als iemand in de knel zit. Het is er minder competitief dan aan de UM, ook minder solistisch. Aan de universiteit concentreert iedereen zich op zijn eigen onderzoek, men is gedreven en identificeert zich ook daarmee. Ik vind beide culturen prettig.

Rekenen was m’n beste vak op school. Op de lagere school was ik er niet heel goed in en vond ik het ook niet leuk. Ik was meer van de aardrijkskunde, geschiedenis en biologie. Op de middelbare school ging wiskunde me beter af. Daarna stond culturele antropologie op mijn verlanglijst, ik was geïnteresseerd in andere culturen. Hoe gaat het eraan toe op andere plekken in deze wereld? Maar het toekomstperspectief was beroerd. Mijn ouders, die zelf niet de kans hebben gehad om te studeren, hamerden erop dat ik een opleiding koos waarmee ik in m’n levensonderhoud kon voorzien. En eindig je zonder baan, dan is het nog maar de vraag waar je terecht komt. Op de voorlichtingsdag van de UvA heb ik de bijeenkomsten van antropologie en econometrie bezocht. De economen brachten het aantrekkelijk. Dat je met modellen ging werken en prognoses maken. Op de een of andere manier was ik toen om.

Heerlijk, opgroeien in Amsterdam. Tot mijn 5e heb ik in de Pijp gewoond, geen aantrekkelijk stadsdeel toen. We woonden met z’n vieren – vader, moeder en mijn jongere broer -  in een te kleine portiekwoning. We hadden niet eens een badkamer. Ik ging in de keuken in bad, in een teiltje, en soms bezochten we met z’n allen een badhuis. Op mijn 5e verhuisden we naar de Bijlmer, die midden jaren zeventig nog geen negatieve reputatie had. Ook familie verhuisde daarnaartoe, of naar Holendrecht, om groter te wonen. We hadden een ruime flat, maar ik woonde niet graag in de Bijlmer. Het gaf me een onveilig gevoel, al die hoge flats met speelweiden ertussen. Sindsdien waardeer ik een mooie woonomgeving zeer. In Kanne zitten we perfect.

Laatste concert. Van Epica, een symfonische metal band. Daar ben ik vorig jaar naartoe geweest, in Düsseldorf. Mijn man en alle drie de kinderen zijn dol op metal en gaan al jaren naar Graspop. Ze vonden het leuk als ik een keer meeging. Vroeger nam ik de kinderen mee naar theater en dansvoorstellingen maar het tij is gekeerd. Symfonische metal is nog te doen, sommige nummers kan ik waarderen. Ik vond het vooral grappig om mijn man en de kinderen er in op te zien gaan, met van die uitgestoken vingers.

Als ik nu mijn baan zou verliezen, dan... Zou ik het moeilijk krijgen. Ik hecht zeer aan mijn baan. Het is niet het belangrijkste in mijn leven maar wel belangrijk. Niet per se omwille van de inkomsten maar vooral ook vanwege de inhoud, ik doe onderzoek naar de flexibilisering van de arbeidsmarkt. Ik ben nooit werkloos geweest. Je kunt het natuurlijk ook zien als een kans om je leven om te gooien, maar daar heb ik helemaal geen behoefte aan. Ik zie mezelf dat sowieso niet doen. Zo flexibel ben ik dan toch niet.

Typisch Wendy. Ik ben eigenwijs, en geef mijn eigen mening niet graag op. Ik heb er vaak van te voren goed over nagedacht, maar tegelijkertijd ben ik niet uit op conflicten. Ook typisch voor mij is dat ik bedachtzaam ben. Ik denk eerst na voordat ik een stap zet.

#MeToo. Tja, de uitwassen moet je natuurlijk aanpakken. Als moeder van twee dochters vind ik het natuurlijk belangrijk dat ze in een veilige omgeving opgroeien. Al moeten ze ook zelf hun grenzen bewaken. Bij het CBS of de UM ken ik geen incidenten. Maar goed, je hebt overal collega’s die te klef zijn. En nu krijgt dat natuurlijk een extra lading.

Ik ben de baas thuis. We zijn een consensusgezin, maar ik ben vaak degene die een programma in elkaar draait als we een dagje erop uitgaan. Ook bepaal ik wat we de komende week eten. Of stel in ieder geval het een en ander voor. Ik vind dat eigenlijk wel makkelijk. Ik heb vooraf meestal duidelijke ideeën en vind het moeilijk om de boel om te gooien.

Ik kom uit een prettig nest. Ja, we waren een hecht gezin. Mijn vader werkte bij het ziekenfonds, had daar een administratieve baan. Mijn moeder was huisvrouw maar heeft toen ik en mijn broertje al wat ouder waren, haar droom waargemaakt: ze schreef zich in voor een verpleegkundeopleiding en heeft tot haar pensioen als verpleegkundige gewerkt.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)