Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Sed”

“Sed”

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik mis mijn opa. Mijn lieve, breekbare, zoetigheid-verafschuwende grootvader. Op één van zijn laatste verjaardagen gingen we met hem uit eten in een Chinees restaurant in Leeuwarden. Met grote ogen keek hij naar wat mijn broertje en ik allemaal naar binnen konden werken. Wat wij in een uurtje consumeerden was voor hem genoeg voor een week. Hij had dan ook de gewoonte om na drie happen van z’n eigen maaltijd al te zeggen dat hij vol zat. Of op z’n Frysk: “nôh, ik bin al sed”.

Ons werd altijd verteld dat opa niet zo van (zoet) eten hield omdat hij zijn hele leven in de voeding had gewerkt. Tijdens zijn tienerjaren als bakker, en daarna vijf jaar als kok bij de marine. Ik zag zo voor me dat hij de kusten van Indonesië, Nieuw-Guinea en Australië had verkend met zijn uniform nog vers geurend naar stamppot en gehaktballen. Toen hij terugkwam werkte hij opnieuw als bakker, ditmaal in de straat waar hij mijn oma zou ontmoeten. Zijn laatste baan was als chocolademaker bij een koekjesfabriek, tot hij arbeidsongeschikt werd verklaard.

Mijn oma hield wel van lekkere dingen. Zo vertelde mijn vader over haar neiging om op een terrasje meteen naar de pagina van de menukaart te bladeren waarop de ijscoupes werden gepresenteerd. Haar ogen rustten dan op de bananensplit onderaan de bladzijde, waarna ze ondeugend naar mijn opa keek – voor zijn goedkeuring stelde ik me zo voor. Opa vond het prima, zo lang hij maar geen hapje hoefde te nemen.

Ondanks zijn afkeer van zoetigheid had hij wel altijd genoeg eten in huis. Tijdens visite was er brood en soep en kaas en worst, allemaal klaargemaakt en aangeschaft door onze lieve bloedverwant die recent weduwnaar was geworden. Mijn broertje en ik hoefden nooit honger te lijden, want opa zorgde wel voor ons. Hij kocht zelfs chocolaatjes, die hij dan op een schaaltje legde en met bijna onzichtbare afschuw aan ons presenteerde.

Terug naar dat Chinese restaurant. We hadden inmiddels het hoofdgerecht achter de kiezen en waren bij het toetje aangekomen. Opa hoefde de dessertkaart niet te zien en de rest van de familie bestelde bescheiden een koffie. Toen de ober aanstalten maakte om naar de keuken te lopen riep opa de man nog even bij zich. “Eén bananensplit alstublieft”, klonk het zwakjes, en met een stralende glimlach sloeg hij onze met stomheid geslagen gezichten gade. “Hapje?” vroeg hij toen het toetje kwam, maar ik schudde mijn hoofd. “Nee dank je opa, ik bin al sed.”

Cato Boeschoten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)