Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Vergeten dingen

Vergeten dingen

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Sinds kort maak ik foto’s van vergeten dingen. Tot nu toe heb ik al een volle smoothiebeker in een raamkozijn, een roze bh-bandje op de stoep en drie sneetjes brood naast een bejaardentehuis vastgelegd. Zulke mooie of bijzondere foto’s zijn het niet, maar het doet me goed te weten dat deze objecten in ieder geval nog één keertje wat aandacht krijgen voordat ze voorgoed in de vergetelheid raken.

Momenteel zit ik naar een vergeten kindje te kijken. Ze is net een volwassene, zo rechtop zit ze met haar oranje-grijze streepjestrui en donkerblauwe bretels in de kinderstoel vlakbij mijn tafel. Ik probeer haar ouders te vinden, maar niemand houdt het meisje in de gaten. Ze lijkt het niet erg te vinden. Uitdagend kijkt ze me aan en klimt vervolgens uit haar stoel om naar de ober te lopen. “Wil je wat bestellen?” vraagt de vrouw in een even stijlvolle streepjestrui, notitieboekje en pen in de aanslag om het toneelstukje af te maken. “Eén limonade”, kweelt het meisje, en pakt het glas behendig met één hand aan terwijl de vingers van haar andere hand een speelgoedtelefoon omklemmen. Nog steeds geen spoor van haar ouders.

Ik was eigenlijk al eerder begonnen met het fotograferen van vergeten dingen, maar toen was ik me er nog niet van bewust dat ze in deze categorie zouden vallen. Een jongen met een baard die altijd wegdook als ik mijn camera op hem richtte, de initialen van mijn naam in een eucalyptusboom, wat notities op een schoolbord waarvan ik te lui was ze over te schrijven; allemaal dingen die toen zo vanzelfsprekend en onvergetelijk waren.  

Inmiddels is het meisje naar de andere kant van het café gelopen. Haar zelfstandigheid ontroert me, en ik krijg de neiging om een foto te maken. Toch houd ik me in, want het is zo’n lief mensje. Ik zou niet willen dat ook zij in de categorie ‘vergeten dingen’ zou vallen, en dat blijkt niet te hoeven, want ik heb eindelijk haar ouders gevonden. Ze zaten al die tijd achter mij. Gelukzalig glimlachen ze naar die kleine volwassene met haar roze appelwangetjes.

Ik neem me voor haar gezichtje nooit meer te vergeten.

Cato Boeschoten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)