Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik zie het leven somber in en zie nergens geluk in”

“Ik zie het leven somber in en zie nergens geluk in” “Ik zie het leven somber in en zie nergens geluk in”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

UM Ink

De Poolse Marta Rusakiewicz (20) is tweedejaars European Law en liet op haar achttiende een kompasroos op haar ribben tatoeëren. Iets wat ze ‘moest’ doen van zichzelf.

“Eigenlijk ben ik mijn hele leven een droevig persoon geweest; mijn hersenen maken geen gelukshormonen aan. Ik zie het leven somber in en zie nergens geluk in, vroeger erger dan tegenwoordig. Ik was erg verlegen en introvert en ik vond het moeilijk om mezelf uit te drukken en te accepteren. Hoe ik beweeg, spreek, denk en zelfs ademhaal: alles vond ik irritant. Regelmatig verloor ik mezelf in deze droefheid en had ik zeer depressieve perioden.

Op mijn achttiende had ik er genoeg van en besloot er aan te werken. Ik stapte uit mijn comfortzone door er met vrienden en familie over te praten - dat deed ik daarvoor nooit - en ik ging naar een psycholoog. Ik deed een paar grote veranderingen: ik verfde mijn haar blond en stopte met mijn bouwkundeopleiding om rechten te studeren in Maastricht. Ook hier probeer ik grenzen te verleggen, op zoek naar geluksmomenten. Dit interview bijvoorbeeld, is een hele grote stap.

De tattoo was een behoefte die ik op dat moment had. Hij is voor mij een scheidingslijn tussen mijn oude en nieuwe ik. Ik heb hem zelf getekend en hij moest op mijn ribben; een van de pijnlijkste plekken om te tatoeëren en ik wilde mezelf bewijzen dat ik de pijn aankon. Het gevoel dat ik daarna kreeg was ontzettend bevredigend. Ik was er meteen verliefd op: een van mijn eerste gelukkige momenten.

Het kompas geeft me het gevoel dat ik nooit meer verdwaald zal zijn. Dat idee geeft rust. Het kompas wijst naar de toekomst, naar de persoon die ik wil zijn. Dat is een Marta die niet alleen maar depressief is, maar ook gelukkige momenten kent. Op eigen kracht probeer ik daar te komen; ik wil geen medicijnen. Van vrienden en mensen om me heen leer ik om te genieten van kleine dingen, zoals mijn vrijwilligerswerk in het dierenasiel, thuiskomen in Polen of mooi weer. Ik ben er nog niet, maar het gaat nu al stukken beter dan twee jaar geleden.”

Dit is een rubriek waarin medewerkers en studenten worden geïnterviewd over hun tattoo.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)