Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ergens thuishoren

Ergens thuishoren

Film: Lady Bird

Verhaal: We volgen Christine McPherson (Saoirse Ronan), die zichzelf Lady Bird noemt, in haar laatste jaar op de katholieke middelbare school in Sacramento.  Een jaar van de eerste seks, vriendschappen, puberaal verzet, opgeklopte schijnzekerheid en snijdende twijfel, en niet op de laatste plaats: de conflicten met haar moeder Marion (Laurie Metcalf).

Een hoogvlieger.

  • Zoals al eerder in de scenario’s van regisseur Greta Gerwig, valt ook bij Lady Bird de onbeholpenheid van de protagonist op. Ze weet nooit de juiste snaar te raken en voelt situaties niet goed aan. Dat geeft fricties en conflicten. Nooit echt wereldschokkend maar wel lastig of confronterend. Zo toont Gerwig dat puberteit gepaard gaat met het nodige verraad als Lady Bird haar beste vriendin inruilt voor een veel populairder meisje, dat de eerste seks eerder teleurstellend dan extatisch is en dat vriendjes die zich het wereldleed aantrekken, de grootste schoften zijn voor hun nabije omgeving.
  • Greta Gerwig heeft met Lady Bird een fijngevoelig regiedebuut afgeleverd. Ondanks de wat meanderende vertelstijl en een aarzelend begin houdt ze de aandacht van de kijker steeds vast.
  • De cast is uitstekend op dreef. Vooral Saoirse Ronan en Laurie Metcalf die dochter en moeder spelen, zijn uitzonderlijk goed. In de pijnlijke gesprekken laten ze mooi zien hoe de beide karakters worden gedomineerd door onvermogen. Ook in de scène waarin de moeder alleen wegrijdt van het vliegveld. Er is hier geen dialoog, de camera is statisch en blijft gefocust op Metcalf op wier gezicht elke emotie af te lezen valt. Het moment dat ze breekt is van een schrijnende schoonheid.
  • Alle vijf de Oscarnominaties die Lady Bird verwierf waren voor vrouwen.

Toch een blinde vink?

  • Het verhaal komt nogal langzaam op gang.

Slotoordeel: Lady Bird is  een sympathieke film die door Gerwig fijngevoelig wordt verteld. Het wordt bestempeld als een coming-of-age drama en dat is zeker een van de belangrijke verhaallijnen, maar nog meer gaat het over ergens thuis horen. Lady Bird verzilverde weliswaar geen enkele Oscarnominatie; de film moet het qua intensiteit afleggen tegen Three Billboards outside Ebbing, Missouri en qua visuele pracht tegen The Shape of Water, maar wat blijft is een charmant, intiem portret.

Jan Salden, docent filmtheorie aan de Maastricht Academia of Media, Design & Technology

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)