Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Het contrast tussen Bagdad en Middelburg

Het contrast tussen Bagdad en Middelburg

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

XX (1987, Bagdad Irak)

Bijna afgestudeerd als master Arts-Klinisch Onderzoeker (AKO)

Woont in Maastricht en Rotterdam

Vrijgezel

Mijn eerste woordje Nederlands: Poeh, dat weet ik niet meer. Voordat ik een taalcursus ging volgen in Middelburg [hij begon in 2006 aan het University College Roosevelt, red.], kreeg ik van Nederlandse vrienden een spel met daarin kaarten met op elk een ander Nederlands spreekwoord. Ik leerde niet alleen de woorden kennen, maar ook de betekenis van de zin. Mijn eerste spreekwoord? ‘Door de zure appel heen bijten.’ Eigenlijk was het heel grappig: ik was net hier en zei overal de meest ingewikkelde spreekwoorden, haha. Het contrast tussen Bagdad en Middelburg kon trouwens niet groter zijn. Zeeland is zó anders, maar mooi, met al die boerderijen en dat groen.     C1000 of Plusmarkt? Allebei niet. Voor de groenten ga ik naar de Lidl. De meer luxe producten haal ik bij de Albert Heijn op Plein 1992. Een vrolijke winkel, lekker kleurrijk.    Het artsenbestaan zit in de genen. Mijn ouders zijn beiden gynaecoloog; mijn vader was de baas van mijn moeder. Als zestienjarige droomde ik ervan om muzikant te worden. Ik speelde in het Nationaal Symfonie Orkest van Irak en kreeg er voor betaald, wat heel bijzonder is omdat je in onze cultuur, totdat je trouwt, wordt onderhouden door je familie. Ik kan aardig viool spelen, begon ermee op mijn negende. In Maastricht heb ik ook in een orkest gespeeld, maar nu niet meer. Samen met een vriendin, een pianiste, wil ik af en toe optreden voor een klein gezelschap. Momenteel speel ik de vioolsonates van Eugène Ysaÿe, erg mooi. Of ik André Rieu ken? Ja, maar ik houd niet zo van zijn populaire repertoire.   Mijn geheim om door de strenge AKO-masterselectie te komen: Een lastige vraag… Ze lezen je CV, weten wat je hebt gedaan, zien een jongen uit het Midden-Oosten die zich in korte tijd de Nederlandse taal eigen heeft gemaakt en mooie plannen heeft. In een aantal mini-interviews, met docenten en een student, heb ik ze blijkbaar kunnen overtuigen. De ene keer ging het over wetenschap, de andere keer over mijzelf, als persoon.     Romans lees ik in mijn moedertaal. Nee. Ik lees Engelstalige boeken. Recent heb ik de Meditaties van Marcus Aurelius cadeau gekregen. Hij was een Romeinse keizer die een dagboek bijhield, zijn overpeinzingen opschreef. Inspirerend.     Dit wil ik nooit meer meemaken: Ver weg zijn van familie en vrienden. Ik woon al zeven jaar in Nederland, heb veel vrienden en kennissen en zou niet snel weer opnieuw willen beginnen in een land waar ik niemand ken en waarvan ik de taal niet spreek. Ons gezin is uit Irak gevlucht, primair vanwege de onveilige en onstabiele situatie [na de invasie in 2003 op initiatief van de VS, red.]. We wonen allemaal ergens anders: mijn ouders in Jordanië, mijn zusje in Frankrijk en mijn broer in Amerika. Veel hoger opgeleiden en wetenschappers zijn gedwongen het land te verlaten of zijn vermoord. Een ware brain drain heeft er plaatsgevonden. Wie erachter zit? Geen idee. In Bagdad functioneerde niets meer. Je kon er geen normaal leven leiden. Naast de geneeskundefaculteit lag het mortuarium – waar men vermiste familieleden kwam zoeken – , maar de vriezers waren zo vol dat de lijken werden neergelegd in de tuin. Er waren wel nog colleges en toetsen, maar het kwam vaak voor dat die werden uitgesteld of dat er vier of vijf herkansingen waren, voor studenten die voorheen niet konden komen. Op een gegeven moment besloot ik te gaan studeren in het buitenland. Ik kende mensen in Nederland die mij in contact brachten met de dean van het University College in Middelburg.      Favoriet Maastrichts restaurant: De Thai aan de Boschstraat. Ik weet de naam niet [Pet Thai, red.]. Het eten is simpel, curry met kokosmelk, maar zeer lekker.     Wetenschapper of arts? Beide. Ik ben van plan om volgend jaar te gaan promoveren op het gebied van neurochirurgie. Mijn huidig onderzoek in Rotterdam, in het kader van een wetenschapsstage, gaat over hersentumoren, gliomen. In de toekomst zie ik mijzelf voor 40 procent als wetenschapper en voor 60 procent als arts.     Ik zou graag een tweede huis willen in: Italië, Toscane, ergens waar ik de kust kan zien.      Wat kunnen Nederlanders van Irakezen leren? Nederlanders wassen af met afwasmiddel en drogen het servies of bestek vervolgens af met een handdoek. Dat vind ik raar. Wij spoelen altijd na met water.     Ik ben een trouwe moskeebezoeker: Nee. Als het een mooie moskee is, maak ik liever foto’s.     Een liefde past niet in mijn drukke leven:  Klopt ... Ik ben ambitieus, wil promoveren, maar weet nog niet waar. Bovendien ben ik druk met de stichting die ik onlangs heb opgericht, Eduraq (eduraq.org), waarmee ik wetenschap in Irak wil stimuleren. Ik zou graag zien dat Irakese studenten een kans krijgen om in Maastricht of aan een andere universiteit te studeren. In Irak is er geen aandacht voor hoger opgeleiden. Het onderwijs is er slecht. En dan te bedenken dat de universiteit van Bagdad dertig tot veertig jaar geleden een universiteit was waar de rest van het Midden-Oosten jaloers op was. Of ik de brain drain niet in stand houd door Irakezen een goede opleiding aan te bieden in het buitenland? Liever dit dan dat ze daar een slechte opleiding krijgen en hun talenten niet ontdekken. Ik ga voorlopig niet terug. Het trauma is nog te vers.    Ik ben graag alleen. Nee, nou ja, soms. Ik heb momenten dat ik er bewust voor kies om alleen te zijn, bijvoorbeeld om viool te spelen.     Ik lijk als twee druppels water op mijn vader.  Als twee druppels… Wat bedoel je daarmee? O, een uitdrukking? Die ken ik nog niet. Ik lijk qua uiterlijk op mijn vader, ja, maar qua karakter ben ik uniek. Ik ben betrouwbaar en vriendelijk, eigenlijk perfect, haha. Nee hoor, ik heb zoveel zelfreflectie-analyses moeten maken tijdens mijn studie dat ik precies weet waaraan ik moet werken. Ik onthoud vaker de dingen die niet goed gaan dan de dingen die wel goed gaan. Ik mag trotser zijn.     Wat weten we nog niet van jou? Dat ik Japans wil leren! Ik ben er twee weken op vakantie geweest en vind het een geweldig land. Ik hoef het niet vloeiend te spreken, maar wil me wel verstaanbaar maken.

Naam betrokkene is bekend bij de redactie

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)