Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik heb het nooit koud, ik zet de verwarming alleen voor vrienden aan"

"Ik heb het nooit koud, ik zet de verwarming alleen voor vrienden aan"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Martin Grossenbeck (29 jaar, Mülheim an der Ruhr, Duitsland)/ tot dit voorjaar communicatiemedewerker UM Sport/ vrijgezel/ woont in Maastricht

Als je in Maastricht studeert of werkt, dan leer je Nederlands. Ja, dat vind ik wel. Ik begon in 2013, na een bachelor biologie in Düsseldorf, met de Nederlandstalige bachelor gezondheidswetenschappen en werd meteen lid van studententennisvereniging Stennis. In het begin moet je durven. In de onderwijsgroep bleef ik Nederlands praten, ook al duurde het vijf minuten voor ik mijn zin af had. En ik vroeg mijn studiegenoten en vrienden om me te verbeteren. Inmiddels spreek ik vloeiend (en bijna accentloos, red.) Nederlands en daar ben ik trots op. Ik vind het belangrijk om de taal te spreken van het land waarin ik woon. Het maakt je leven makkelijker, je wordt eerder geholpen in bijvoorbeeld winkels, je hebt meer kansen op de arbeidsmarkt, en ik vind het ook gewoon beleefd. In mijn eerste jaar woonde ik met drie andere Duitsers in een huis. Zij studeerden in het Engels en spraken na hun afstuderen nog geen vijf woorden Nederlands. Hoe gek staat dat op je cv: je woonde drie of vier jaar in Maastricht en spreekt de taal niet.

Er zit een Rus in mij. Ik heb het nooit koud, ik zet de verwarming alleen voor vrienden aan. Op het werk zet ik ook meteen het raam open. Mijn familie aan vaderskant komt uit Siberië. Ik zou in die Russische kou heel goed kunnen overleven. Zouden dat de genen zijn? Verder kan ik goed tegen wodka, mijn opa was er gek op. Zonder wodka geen feest. Mijn opa is geëmigreerd naar Duitsland en heeft zijn achternaam veranderd in Grossenbeck. Wij zijn geloof ik de enige familie in het land met deze naam. Met hem sprak ik als kind Russisch, maar daar waren mijn ouders niet zo blij mee, zij waren bang dat ik niet goed Duits zou leren.
Ik volg het nieuws uit Rusland, ben het helemaal niet met Poetin eens, maar vind het jammer dat veel mensen daardoor een slechte indruk hebben van Rusland. Er is zoveel meer dan Poetin. De mensen zijn heel aardig en direct, het land is mooi, heel uitgestrekt, en met een prachtige natuur. Je kunt er drie uur rijden zonder ook maar iets of iemand tegen te komen.

Over vijf jaar zit ik … Hele goeie vraag. Ik heb nog geen idee. Ik stop dit voorjaar heel bewust bij UM Sport. Ik ben per toeval meteen na mijn afstuderen in deze baan gerold, het team is superleuk, ik voel me hier thuis, maar ik wil iets doen met mijn opleiding: met mijn master Work, Health and Career. Ik ben nu aan het solliciteren, misschien ben ik straks twee of drie maanden werkloos, maar ik neem ontslag omdat ik niet in dit werk wil blijven hangen en later moet concluderen dat ik acht jaar heb gestudeerd en daar niets mee heb gedaan. Ik heb er vertrouwen in dat ik iets vind, alle bedrijven moeten immers kijken naar de gezondheid van hun medewerkers. Of ik aan de UM zou willen blijven? Ja, superleuk.

Wat is er moeilijk aan de liefde? Ik voel me op dit gebied jonger dan ik ben. Ik ben niet helemaal klaar voor een relatie. Ik wil me nog niet binden, ben blij dat ik nog alles kan en mag. Al mijn vrienden met een vaste relatie hebben alleen maar problemen en ruzie. Misschien zijn het smoesjes en durf ik niet. Ik zie de laatste tijd veel relaties stuk gaan, dat is heel verdrietig en misschien ben ik daar ook wel een beetje bang voor. Maar sowieso is dit niet het juiste moment om een relatie te beginnen. Straks krijg ik een baan in Zuid-Duitsland, dat is 6,5 uur met de auto.

Een taartje, een gebakje, heerlijk. Ik ben opgegroeid boven de patisserie van mijn ouders. Ik zette daar mijn eerste stapjes. Met mijn loopkarretje croste ik langs de tafels, mijn broekzakken volstoppend met rozijnen. Patisserie Sander met zijn honderd zitplaatsen was voor mij een grote speeltuin. Het bedrijf is al sinds 1760 in de familie van mijn oma. Mijn vader is de enige zoon en moest het bedrijf overnemen. Hij werkt er nu samen met mijn moeder, allebei zijn ze opgeleid tot patissier. Mijn zusje en ik krijgen alle vrijheid. Wij mogen doen wat we leuk vinden en hoeven niet per se het bedrijf over te nemen.

Bij wie zou je wel eens backstage willen? Barack Obama. Met hem had ik graag een dagje mee willen lopen: hoe ziet zo’n leven van een president eruit? Het lijkt me heel gek dat je geen stap kunt zetten zonder bewaking, dat iedereen op je let, dat elk besluit veel impact heeft, dat je veel voor- én tegenstanders hebt. Ik vond hem een geweldige president, alleen al omdat hij Obama Care heeft ingevoerd. Misschien is Trump nog interessanter, zijn aanhang blijft hem maar steunen, wat er ook voor nieuws naar buiten komt. Maar ik vind hem niet sympathiek.

Kinderen? Ja, die wil ik wel, over tien jaar. Of twintig. O, maar dan ben ik wel een oude vader. Het lijkt me leuk, ik vind familie belangrijk, ik heb vorig jaar nog vijf weken met mijn zusje door Vietnam gereisd. We kunnen heel goed met elkaar opschieten en hebben een goede band met onze ouders.  Ik wil minstens twee kinderen. Ik had altijd mijn zusje, zij is 2,5 jaar jonger. En onze ouders waren dichtbij, twee verdiepingen lager. Eén belletje en mijn moeder kwam de trap op.

Grootste prestatie tot nu toe: Ik ben er trots op dat ik mijn master zonder een herkansing heb gehaald en tegelijkertijd een bestuursjaar bij Sportraad MUSST deed. Dat kostte twintig uur per week op kantoor en ’s avonds sociale activiteiten. Ik sliep in die tijd erg weinig, bereidde vaker ’s nachts de onderwijsgroep voor. Het was een van de leukste jaren tot nu toe. Veel mensen snappen niet hoe ik dat voor elkaar heb gekregen, maar ik krijg er wel veel complimenten over. Een vriendin zei tijdens het afstudeerpraatje over mij: slapen is iets voor als Martin oud is.

Ik kan niet kiezen! Ik heb zo’n zestig paar sneakers. In alle denkbare kleuren. Ik houd van schoenen, en of je nu aankomt of afvalt, schoenen passen altijd. Mijn lichaam is verre van perfect, ik ben iemand die graag een biertje drinkt en van eten houd, maar ik ben tevreden. Mijn zusje komt niet snel aan, maar ik hoef bij wijze van spreken maar naar chocolade te kijken en dan zit er al een kilo bij. Ik lijk daarin op mijn moeder.

Als mijn haar maar goed zit. Ik laat het groeien om te doneren. Er kwam ooit iemand tijdens een college een verhaal vertellen over pruiken voor kinderen met kanker. Ik stond er eerst niet bij stil dat ik dat als man ook zou kunnen doen, vond het iets voor de meiden. Maar nu ben ik aan het sparen. Ze moeten twintig of dertig centimeter lang zijn, dan gaan ze eraf.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)