Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“In kledingzaken heb ik leren verkopen”

“In kledingzaken heb ik leren verkopen”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Tom Bour (23, Heerlen)/ masterstudent international business en studentvertegenwoordiger in het faculteitsbestuur van SBE/ vrijgezel/ woont in Maastricht

Grootste misverstand over Tom Bour? De meeste studenten kennen me als extravert, druk, enthousiast en spontaan. Ik zit de studentenraad voor en vind het wel spannend maar niet moeilijk om een groep toe te spreken. Eenmaal thuis – ik heb een klein appartement voor mezelf - ben ik de rust zelve. Die heb ik nodig om me op te laden. Ik neem de tijd om te koken, of doe iets passiefs: tv-kijken, gamen, dat soort dingen.

Ik kom uit een ondernemersgezin. Nee, al begint het daar wel steeds meer op te lijken. Mijn vader heeft zijn leven lang als loopbaancoach gewerkt, meestal in opdracht voor de overheid, maar sinds kort is hij voor zichzelf begonnen. Ik geef ‘m af en toe advies maar boekenwijsheid schiet in de praktijk vaak tekort. In onze familie ben ik de eerste die een universitaire opleiding doet. Ik heb mijn studie op eigen houtje gekozen, mijn ouders steunden me wel, maar kunnen niet uit eigen ervaring putten. Ik doe nu een bestuursjaar en moet echt uitleggen aan mijn ouders wat dat is.

Een bestuurder in de dop. Ik hoop het wel. Maar ik zal niet binnen tien jaar in een bestuur zitten. Eerst moet je je sporen verdienen in het veld. Het aardige van besturen is dat je de koers van een bedrijf kunt bepalen, dat je met een visie een bedrijf een eigen richting op kunt sturen. Vergelijk het met een boot. Een grote onderneming is daarbij minder wendbaar dan een eigen bedrijf. Als studentvertegenwoordiger in het faculteitsbestuur heb ik er een jaar lang aan geproefd. Een bijzonder jaar waarin ik in het diepe ben gegooid. In de eerste vergadering mocht ik even wennen, maar daarna moest ik gewoon meedraaien. Ik heb drie decanen zien komen en gaan. Philip Vergauwen vertrok in het najaar, toen kwam Franz Palm als interim en in april heeft de Deen Peter Møllgaard het stokje overgenomen.

Mijn held is... Ik heb niet één held, maar ik kies wel altijd iemand van wie ik iets kan leren. Niet alleen qua inhoud maar ook als het om persoonlijke ontwikkeling gaat. Lang heb ik Philip als een mentor beschouwd. Hij kon een kamer binnenlopen, voelde meteen aan welke stemming er heerste en kon die naar zijn hand zetten. Franz daarentegen kan ingewikkelde dingen heel begrijpelijk verwoorden en tot de kern komen. Van beiden heb ik veel opgestoken. Hoe belangrijk het is om te zoeken naar een mentor heb ik geleerd op de Beta Gamma Sigma Global Leadership Summit in Florida. Daar mocht ik afgelopen jaar de SBE vertegenwoordigen.

Tesla of Kia? Tesla. Ik hou van mooie dingen. Als ik vaak met een auto op pad moet, dan wil ik ook een mooie hebben, als dat financieel allemaal kan natuurlijk. Ik heb daarom ook een laptop van Apple, na mijn telefoon is dat het ding dat ik het meest gebruik. Laatst heb ik een renfiets van carbon gekocht, van het merk Ridley. Wielrennen is echt mijn sport en dan wil ik er ook in investeren.

Ideale bijbaan. Ik heb lang in kledingzaken gewerkt in Maastricht, in Suitable en in Cavallaro Napoli. En waar we het net over hadden, geldt hier ook min of meer: ik voel me prettiger in mooie kleren. En goedkoop is vaak duurkoop. Een bijbaan is in mijn ogen ideaal als je er niet alleen geld mee verdient maar er ook iets van leert. In kledingzaken heb ik leren verkopen. Het heeft een smerige bijklank, maar verkopen is niet hetzelfde als aansmeren. Als een klant uit het pashokje kwam en me vroeg of de broek of het overhemd stond, dan zei ik het ook als het niet zo was. Sales is niet het creëren van een vraag, maar de vraag vervullen.

Ik heb een hekel aan dialect. Absoluut niet. Al vind ik het wel vervelend als het Limburgs het Nederlands in de weg gaat zitten. Of je persoonlijke ontwikkeling. Wist je dat mensen met een regionaal accent gemiddeld 15 procent minder verdienen dan mensen zonder accent? Ik ben opgegroeid in Heerlen maar mijn ouders hebben me in het Nederlands opgevoed. Ik heb wel een zachte G. Als ik op tv een Limburger met een loeizwaar accent hoor, dan vind ik dat ontzettend gênant. Volgens mij kiezen ze deze mensen er speciaal op uit.

Limburgers moeten eenmaal in hun leven de provincie uit. Op mijn middelbare school ontstond na het eindexamen een tweedeling van scholieren die wel en niet in Limburg bleven. Ik wilde naar Rotterdam of Tilburg, maar toen ik op de open dag in Maastricht kwam viel ik voor het probleemgestuurd onderwijs. Ik wilde wel per se op kamers, dat leek me goed voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik ga in augustus op stage in Utrecht. Spannend, zeker. Maastricht is na vijf jaar een warm bad.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)