Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Het principe van Peter

Het principe van Peter

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

“Mensen die succesvol zijn maken net zo lang promotie tot ze op een functie komen die ze eigenlijk niet aankunnen en daar blijven ze de rest van hun carrière zitten. Een deprimerende gedachte”, schreef Ionica Smeets afgelopen zaterdag in de Volkskrant. Het was lang haar droom om hoogleraar te worden. Nu dat doel is bereikt, duikt de volgende trede van de carrièreladder op: moet ze een managementfunctie hogerop in de universiteit ambiëren?

Het Peter’s Principle ligt op de loer, zegt Smeets: hoeveel succesverhalen eindigen niet in mineur omdat mensen beoordeeld worden op basis van hun prestaties in hun huidige baan en niet op de competenties die ze nodig hebben voor de nieuwe.

Beoordeeld worden op basis van je prestaties in je huidige baan. Het zal veel mensen ‘met een afstand tot de arbeidsmarkt’ als muziek in de oren klinken. Zij hebben immers al moeite om een baan te vinden, laat staan dat ze ooit te maken krijgen met het Peter’s Principle. Terwijl ze wel graag willen en kunnen werken. Of zoals ze het zelf (zie pagina 8-9) zeggen: “Geef mensen met een rugzakje de kans, we hebben veel potentieel en willen graag aan de slag. Het is een win-win-situatie: wij kunnen ervaring opdoen en de werkgever haalt een goede arbeidskracht in huis die (mede) betaald wordt uit de centrale middelen.”

Op dit moment hebben binnen de Universiteit Maastricht meer dan veertig mensen die om allerlei redenen (fysiek of mentaal of een combinatie van beide) moeilijk aan het werk komen, via de participatiewet een baan gekregen. Dat moeten er veel meer worden. Nu werkt bijna iedereen binnen de servicecentra, onder andere als huismeester, administratief medewerker of fietstoezichthouder. Maar de Maastrichtse coördinator participatiewet Annemie Capellen en hoogleraar arbeids- en organisatiepsychologie Fred Zijlstra, zien ook kansen binnen de faculteiten. Zet ze in bij het invoeren van cijfers, het vervoer van tentamens naar het Mecc, het surveilleren bij tentamens, of voor een tijdrovende klus als het letterlijk uit elkaar halen van tentamens zodat iedere docent zijn eigen vragen kan nakijken. Met een goede begeleiding gaat dat lukken, klinkt het. Het mes snijdt aan twee kanten: de arbeidsbeperkte heeft een zinvolle baan, de wetenschappelijk medewerker die kampt met een hoge werkdruk, krijgt wat meer lucht.

Wie weet komen deze medewerkers uiteindelijk voor de vraag te staan of ze een volgende stap in hun carrière willen zetten. Prof. Ionica Smeets blijft zitten waar ze zit. Voorlopig geen managementambities, schrijft ze. Wel gaat ze proberen de gelukkigste hoogleraar van Nederland te worden. “Ik denk dat ik daar de juiste competenties voor heb.”

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)