Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Maar een datum

Maar een datum

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Mijn dertiende verjaardag ging gepaard met veel tranen. Het was mijn eerste 15e april op de middelbare school en alles was anders; minder verjaardagskaarten, felicitaties via Facebook en niet meer met je traktatie de klassen rond. Het is vast omdat ik zo’n goede jeugd heb gehad, want ik vond blijkbaar dat ik het me kon veroorloven om dramatisch huilend mijn kaarsjes uit te blazen. Ik voelde me een beetje vergeten en volgens mij had ik dit jaar ook een cadeautje minder gekregen dan vorige keer. Kortom: ramp.

Inmiddels is het opnieuw bijna 15 april en sta ik tussen hossende mensen op een onduidelijk feest in België. Het is 23:57 uur, en een jongen met een bijzondere outfit knijpt me in mijn schouder. En nog eens. “Dit vind je toch niet erg hè?!” roept hij uit boven een oorverdovende bas. De trillingen veroorzaken een aardbeving in mijn hart, en ik vraag me af of je een hartaanval kan krijgen van zulke overstimulatie. De pupillen van de jongen zijn zo groot dat ik niet kan zien wat voor kleur ogen hij heeft. Hij laat me niet los.

23:58 en ik probeer het idee dat deze nacht perfect moet zijn los te laten. Het is maar een datum, vertel ik mezelf. Toch kan ik die kinderlijke behoefte aan aandacht niet onderdrukken. Weet iedereen hier wel hoe belangrijk de aankomende dag voor mij is? Bijna 22 en nog steeds al mijn ledematen aan mijn lichaam, (bijna) al mijn familieleden op de aarde en (bijna) al mijn angsten overwonnen! Misschien had ik op dat huiskamerconcert van net moeten blijven. Wandtapijtjes, thee, gitaarmuziek… dat was een betere plek om jarig te worden.

Ik klamp iemand aan om de tijd te vragen en samen staren we naar het scherm. 23:59. “It’s my birthday in one minute”, zeg ik tegen de jongen met de grote pupillen. “Oh…” zegt hij en hij mompelt iets over “the universe” en “saying goodbye to the old you”. Het zelfmedelijden dat voorheen slechts op de loer lag is nu volledig aanwezig. Ik mis mijn broertje met wie ik de avond vóór mijn verjaardag traditiegetrouw van alle meubels afscheid nam. “De laatste keer dat we op de bank staan vóór je tien wordt!” kweelde hij dan.

00:33 en ik zit op de fiets naar huis. Ik hoef niet te trappen, ik ga naar beneden, deze laatste heuvel is zo hoog dat ik zonder kracht Maastricht binnen zoef. Het is maar een datum, vertel ik mezelf opnieuw, en rijd, eindelijk op mijn gemak, mijn nieuwe levensjaar in.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)