Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Het pionieren is voorbij

Het pionieren is voorbij Het pionieren is voorbij Het pionieren is voorbij

Photographer:Fotograaf: archief campus Brussel

UM-campus verhuisd

De metro stopt vlakbij. Met de auto ben je er voor je er erg in hebt. Er zijn een paar goede restaurants op loopafstand en veldmaarschalk Montgomery houdt - in brons - voor de deur de wacht. En de Europese wijk is niet ver weg. Het nieuwe pand van de UM Campus Brussels kon niet beter gesitueerd zijn.

Op de 23e april wordt het officieel geopend, Observant mocht al eerder een kijkje nemen. Begin maart waren de grotere aanpassingen aan het prachtige Jugendstilgebouw dat uitkijkt over het Brusselse Montgomeryplein al achter de rug, maar helemaal af is het dan nog niet. Het meubilair moet nog arriveren bijvoorbeeld. Hier en daar steekt een draad uit de muur. Maar de algehele indruk is tamelijk overweldigend: een majestueuze trappartij, grote hoge kamers - zaaltjes eerder -, versierde plafonds, en dat verdieping na verdieping. Op zolder liggen nog wat natuurstenen ornamenten te verstoffen, in de kelder van dit voormalige bankgebouw houdt een loodzware kluisdeur ongewenste bezoekers uit een batterij kleine kluisjes. Of ze allemaal leeg zijn gemaakt? Vivianne Heijnen, campusmanager, lacht: ze vermoedt van wel, maar ze heeft het nooit gecheckt. In een ander hoekje niet ver van de voordeur staan schermen opgesteld, bewakingscamera’s leveren de beelden. Heijnen is er niet ongelukkig mee: “Een dik jaar geleden stond het plein hier vol met tanks, overal leger en politie, dat was toen die aanslagen plaatsvonden. Dan geven die camera’s een iets veiliger gevoel, dat je weet wie er binnen komt.” Tja, dit is Brussel. Een wereldstad, en de hoofdstad van Europa.

Pionieren

Vooral dat laatste was in 2010 de overweging om een vestiging van de Universiteit Maastricht in Brussel te openen. Hoewel, vestiging is een groot woord: er werd een keurig pand gehuurd, overigens op een paar honderd meter afstand van het nieuwe, van waaruit de UM haar Europese ambities hoopte te bevorderen. Door cursussen aan Europese professionals te geven, door bijeenkomsten te organiseren, onder meer met alumni. Want een universiteit die zich sterk maakt voor Europese onderwijsprogramma’s, die veel onderzoek op dat terrein doet en daarvoor ook graag Europese fondsen aantrekt, die haar studenten wegwijs wil maken in de Europese Unie; zo’n universiteit kon er wel eens belang hebben om dicht bij het vuur te zitten, was de gedachte.

Er kwam een jaarlijks budget van tweeëneenhalve ton, er kwam een manager, Heijnen dus, zelf afkomstig uit de eerste lichting European Studies-studenten van cultuur- en maatschappijfaculteit Fasos, er kwam een adviesraad van UM-prominenten. En het pionieren begon, vertelt Heijnen. Deels tegen de klippen op, want aan de UM hadden velen een beetje hun bekomst van die satellietplannen waar de toenmalige bestuursvoorzitter Jo Ritzen in grossierde. In India, Bangalore, was zo’n vestiging die nooit goed van de grond kwam maar wel veel tijd en inspanning kostte. En dan nu weer een speeltje in Brussel? Had de staf niet al de handen vol aan onderwijs en onderzoek in Maastricht zelf?

Jasje

Die sfeer, zegt Heijnen en zegt ook de nieuwe beleidsmedewerker Felix Ruiz Cabré (Uit Spanje? “Nee, Catalaans!”) is omgeslagen. In de zeven jaar dat de campus bestaat is het er steeds drukker geworden, zo zeer dat hij uit zijn jasje groeide. Netwerkbijeenkomsten waar studenten en alumni elkaar en relevante EU-spelers tegenkomen (inclusief Eurocommissarissen als Frans Timmermans); researchmeetings om samen met onderzoekers van andere universiteiten in Europa voorstellen te schrijven voor EU-grants; het aantal ‘events’ is in een paar jaar tijd meer dan verdubbeld. Mede doordat er steeds professionelere ondersteuning wordt geboden, niet alleen inhoudelijk maar ook facilitair, van catering tot hotelreservering en vervoer.

De markt testen

De campus onderscheidt voor zichzelf drie taken. De eerste is onderwijs en training, gericht op professionals in en rond de Europese instellingen. Het werd aanvankelijk als hoofdtaak gezien, maar blijkt in de praktijk moeilijk van de grond te krijgen. Het vorig jaar gepubliceerde strategisch plan van de campus omschrijft het eufemistisch als een “uitdaging”. Korte cursussen van een paar dagen zijn het probleem niet; alles waar een diploma aan hangt, of ECTS-punten, en waar officiële accreditatie voor nodig is, is dat wel. Zelfs nadat de wet is aangenomen die bijvoorbeeld het (mislukte) Groningse avontuur in Yantai, China, mogelijk moest maken. Die wet, vertelt prof. Christine Neuhold, sinds september parttime wetenschappelijk directeur van de campus, is formeel nog niet van kracht. Is dat wel zo, dan mogen Nederlandse instellingen van hoger onderwijs onder bepaalde voorwaarden ook erkende opleidingen in het buitenland aanbieden.

Stapjes

Het is Neuholds primaire opdracht om de onderwijspoot van de campus uit te bouwen, op termijn zelfs met volledige interdisciplinaire masters, in principe samen met buitenlandse universiteiten. Of dat er ooit van komt is de vraag: de animo onder UM-medewerkers moet groot genoeg zijn, en internationale samenwerking is juridisch niet altijd simpel. Dat laatste wordt momenteel onderzocht, zegt ze.

De strategie is gericht op geleidelijkheid. Neuhold: “Kleine stapjes, korte cursussen, dan misschien een minor: we moeten de markt testen.” Ze leunt daarbij op een marktonderzoek dat genoeg potentiële cursisten in Brussel identificeert, zeker als de UM haar onderwijssysteem in de strijd gooit. Dat past immers prima bij professionals die een eigen inbreng in de onderwijsgroep willen hebben, in plaats van een docent die ‘frontaal voor de klas’ staat te oreren.

Obama

De meest succesvolle pijler van de campus is de research community hub: 70 procent van de activiteiten valt onder die noemer. Voorlopig zijn het vooral de faculteiten die actief met Europa bezig zijn, rechten en Fasos, die workshops organiseren, lezingen, seminars en andere bijeenkomsten op de campus. Maar ook de Faculty of Health, Medicine and Life sciences (FHML) doet een duit in het zakje. Daarbij speelt de ligging een gunstige rol. Brussel is internationaal, zeker per vliegtuig, makkelijker te bereiken dan Maastricht. Gasten zijn niet alleen onderzoekers maar ook politici: van het Europees parlement (Guy Verhofstadt bijvoorbeeld), van de Commissie, ambassadeurs.

Ambassade

Daarmee is meteen de derde campusfunctie afgedekt: het creëren van een netwerk, de ‘UM-ambassadefunctie’. Het vergroten van de naamsbekendheid van de UM bij (toekomstige) beleidsmakers in de EU is een belangrijk doel. En ook buiten Europa. Zo zijn er contacten met de Amerikaanse missie bij de EU. Dat leidt tot interessante uitnodigingen. Toen president Obama een toespraak in Brussel hield kregen 25 UM-studenten de kans om die bij te wonen. Geen enkele andere Nederlandse universiteit viel die eer te beurt.

Inmiddels is ook het thema van de employability tot het campusvocabulaire doorgedrongen. De campus kan het uitzicht op een baan in Europese sferen vergroten. Al was het maar, vertelt Vivianne Heijnen, omdat nogal wat UM-alumni tot een hoogte zijn gestegen waar ze zelf mensen mogen aannemen.

Op stoom

Zeven jaar na het prille begin lijkt de Brusselse campus op stoom te komen. De universiteit investeert: het budget is verdubbeld naar een half miljoen per jaar, Heijnen hoeft het werk niet meer nagenoeg alleen te doen. Hoe lang ze nog in Brussel te vinden zal zijn, is overigens de vraag. Ze onderhandelt als CDA-fractievoorzitter in Maastricht over de vorming van een nieuw college. Als ze wethouder wordt is haar Brusselse avontuur voorbij.

 

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)