Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Vacuüm

Vacuüm

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Hij zit in het raamkozijn. Eén been bungelt naar buiten. Grote ogen en die bekende rood met donkerblauwe streepjesbroek. Zevenendertig maar technisch gezien nog steeds student. Hij begroet me en neemt een houterige hijs van zijn sigaret. De beweging ziet er niet zo soepeltjes uit en ik vraag me af hoe laat hij vandaag is opgestaan. Het is inmiddels vijf uur ’s middags. “Wat heb je gisteren gedaan?” vraag ik. “Psychedelisch feest”, nog een hijs, “in het oude psychiatrische ziekenhuis”. Ik vraag of de muziek niet te heftig was. “Nee hoor, we hadden goede pillen. Genieten dus.”

Soms denk ik wel eens: deze stad is gek. Het lijkt alsof iedereen die hier te lang blijft in een soort vacuüm gezogen wordt van drank, drugs en egoïsme. Ik weet het; schoolkinderen en gepensioneerde bewoners zullen Maastricht anders ervaren. Maar ik vraag me vaak af hoe ík terug zal kijken op deze tijd.

Ik voel me meestal prima en leg de laatste hand aan het creëren van mooie herinneringen. Maar toch, van die paar uurtjes per week die we met z’n allen doormaken in afgelegen pakhuizen weet ik niet of mijn dertienjarige zelf zo warm zou zijn gelopen. Ik zie mensen zichzelf  voor mijn neus kapotmaken, maar plaats het doodleuk in de categorie ‘normaal’.  Niet meer kunnen lopen is het nieuwe hinkelen, een zakje MDMA doorgeven is het nieuwe knikkeren.

“En hoe was jouw avond?” vraagt hij. Volgens mij zijn z’n pupillen niet even groot. Dat heb ik ook wel eens, maar dat komt niet door bepaalde substanties van de vorige nacht. Het komt door mijn anascoria, de naam van een oogaandoening waar mijn vorige vriendje ooit mee kwam. Niet gevaarlijk, maar het zorgt soms voor twee verschillende pupilwijdtes.  “Ik was ook op een feestje, op de Sint Pietersberg.” Hij knikt goedkeurend. “Gebleven tot in de vroege uurtjes zeker?” Eigenlijk was het om tien uur al afgelopen, maar dat klinkt zo saai. “Hmmhmm,” antwoord ik, en we nemen afscheid.  

Eenmaal thuis liggen er twee verhalen op mij te wachten. Eén vriendin is vannacht ongewenst betast door een dronken jongen die langs haar reed met de fiets. Hij haalde haar in en legde zijn hand op een plek waar je dat niet moet doen zonder toestemming. Een andere vriendin zit geschrokken thuis omdat haar ex-vriend haar niet met rust laat. “Hij leek wel bezeten toen hij me vandaag benaderde.”

Soms weet ik het bijna zeker, deze stad is gek.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)