Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Terreur van de programmeur

Terreur van de programmeur

Medewerkerscolumn

Laat ik eerst een geheim verklappen: aan rechtspraak valt niets te managen. Rechtspraak is het eenvoudigste productieproces dat we kennen en daarin zo stabiel als het oudste beroep ter wereld. Twee partijen leveren verbale inhoud en daartussenin zit een derde die daar iets over zegt. Simpeler kan het niet.

Heel lang ging dat goed. De president van de rechtbank verzorgde zelf de kortgedingrechtspraak en hoefde er alleen maar op toe te zien dat de dossiers de goede kant opgingen. Helaas sloeg het managementvirus toe. De presidenten werden vervangen door steeds ingewikkelder bestuurslagen die hun tentakels door het hele Paleis van Justitie wisten uit te slaan. Een beetje vice-president ging voortaan zelf de sollicitatiegesprekken met de poetsvrouwen voeren; dát is pas besturen.

Oud-collega Cohen heeft dat geïnstitutionaliseerd door het monstrum van de Raad voor de Rechtspraak in het leven te roepen. Dat is een orgaan met honderden dure medewerkers die niets anders doen dan besturen wat helemaal niet bestuurd hoeft te worden. Hoe erg dat fout kan gaan is deze week aan het licht gekomen.

De Nederlandse rechtspraak moet digitaliseren. Daar is niets mis mee, maar managers maken daarvan iets waar niemand iets aan heeft. Neem nou de nieuwe civiele procedure. Waar we vroeger één inleidend processtuk hadden, moeten er in de toekomst drie worden opgesteld. Daar is niemand blij mee. Verder voorziet het systeem in debilisering van de advocatuur door die processtukken te veranderen in digitale invuloefeningen. Als er iets in een veld staat wat de programmeur niet bevalt, dan kan de advocaat niet verder. Je moet daarom zo nu en dan liegen om überhaupt een procedure te kunnen beginnen, bijvoorbeeld omdat de computer niet accepteert dat een voornaam niet bekend is. Terreur van de programmeur.

Dit project is ‒ naar verwachting ‒ gierend uit de hand gelopen. Geen deadline is gehaald, een fractie van het systeem is opgeleverd en het budget is al met 40 miljoen euro overschreden. Een onafhankelijke commissie heeft het beheer door de Raad afgeschoten (januari 2018), maar de Raad heeft vervolgens in een wollige brief laten weten het eigenlijk toch heel goed gedaan te hebben (10 april 2018). En kijk wat er gebeurt? We hebben nu een standvastige Minister van Rechtsbescherming die het hele project heeft stilgelegd omdat aan de drie basisvereisten (neuzen dezelfde kant op, de juiste mensen aan het werk, heldere aansturing) niet is voldaan (13 april 2018).

Dat is een snoeihard oordeel. Het bestuur van de Raad zou spontaan moeten aftreden. Maar wat verschijnt er op 15 april op de site van de Raad: "De digitale procedures blijven gewoon in gebruik en worden voorlopig gewoon doorontwikkeld." Twee keer het woordje "gewoon". Gewoon? Die Raad is gewoon helemaal niets, gewoon waardeloos, gewoon brandhout. Dat mag wel eens gewoon worden gezegd.

Fokke Fernhout, hoofddocent rechten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)