Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"We knalden met tachtig tegen een boom"

 "We knalden met tachtig tegen een boom"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Noah Mbuyamba (Maastricht, 1998)/ eerstejaars geneeskunde/ vrijgezel/ woont in Maastricht

Mijn ochtendritueel: Als ik wakker word, pak ik mijn krukken en ga ik naar beneden om een havermoutpapje met banaan te maken. Als het mooi weer is, ga ik even vijf minuten naar buiten om niets te doen; beseffen dat ik leef. Vroeger trapte ik dan een balletje. Vervolgens stap ik onder de douche om mijn haar te wassen. Als ik dat niet doe, krijg ik de klitten er niet uit. Dan bodylotion, deo, en tot slot trek ik mijn prothese en kleren aan.

Mijn vakantie naar Indonesië. Juli 2017, zomervakantie, drie vrienden onder elkaar, lekker weg zijn, een compleet ander land, leuk! We landden in Jakarta en gebruikten de eerste twee dagen om bij te komen van de lange reis en de stad te bekijken. Daarna pakten we de trein naar Jogjakarta, waar we op de vierde dag van onze reis scooters huurden om naar het strand te gaan. In het begin reden we erg hard, dus we moesten goed opletten. Later was het nog één lange weg naar het strand en daar reden we wat rustiger, ongeveer zestig. Mijn aandacht verslapte. Op een gegeven moment belandde ik in een flauwe bocht in de berm. Ik gaf gas bij om weer op de weg te komen. Tevergeefs, we knalden met tachtig tegen een boom. Een halve minuut later en vier meter van de boom kreeg ik mijn zicht weer terug. Ik dacht dat ik dood was want ik zag alleen de blauwe hemel en kon niets horen of voelen. Ik probeerde op te staan, maar had overal pijn. Na twee minuten voelde ik mijn been pas; ik dacht dat mijn hamstring was gescheurd. ‘Nu kan ik een half jaar niet voetballen’, dacht ik. Verder had ik nog wat kleine wondjes, en schaafwonden in mijn gezicht, maar niks gebroken. Mijn beste vriend, die achterop zat, had zijn knie helemaal kapot en lag elf meter verderop. In het vierde ziekenhuis bleek de slagader in mijn been in tweeën te zijn gescheurd. Daar kwamen we te laat achter; mijn been moest eraf.

Mensen noemen mij… Net voor mijn operatie vroeg de zuster ‘waarom word je niet de nieuwe bladerunner?’. Diezelfde zuster zei voordat ik ontslagen werd dat ze me op de Paralympische Spelen wilde zien. Waarschijnlijk deed ze dat vooral om me in te laten zien dat het leven niet voorbij is, om me meteen een toekomstperspectief te geven, maar dat waren de eerste keren dat ik eraan dacht om atleet te worden. In het revalidatiecentrum heb ik gezwommen om aan mijn conditie te werken, maar atletiek vind ik leuker. Inmiddels ren ik de zestig meter binnen negen seconden. In oktober kon ik nog helemaal niet lopen.

Bid je wel eens? Ik bid eigenlijk nooit, maar ik geloof wel. Dat komt door mijn vader. Hij komt uit Congo en daar geloven ze in wat men hier voodoo noemt. Wij geloven dat je voorouders altijd om je heen zijn en je helpen en beschermen. Sinds het ongeluk weet ik zeker dat er meer is. Aan het begin van de vierde dag in het ziekenhuis was ik alleen op mijn kamer en bijna dood. Ik moest keihard vechten. Als ik toen tien minuten had gedacht ‘laat maar zitten’, dan had ik de strijd waarschijnlijk verloren. Op de achtergrond hoorde ik gebeden vanuit de moskee. Zo kwam ik op het idee om te gaan bidden en probeerde het in alle talen die ik ken. Er verscheen een geest die leek op een oude man en hij gaf me een enorme energieboost.

Moeilijkste vak? Wiskunde B; dat was echt een drama. Vergelijkingen vind ik helemaal niks. Alleen cijfers en letters, verschrikkelijk. Bij natuurkunde lukte dat wel omdat het dan echt ergens over gaat.

Verslaafd aan… Sporten. Dat is altijd zo geweest. In mijn vrije tijd was ik altijd met vrienden of mijn broertjes aan het voetballen. Als we naar mijn oma gingen, bleven we een uurtje binnen en daarna gingen we standaard een balletje trappen. Nu blijf ik dan binnen. Ik probeer nog wel eens te voetballen, maar geen enkele stap gaat zoals je het wilt. Mijn broertje is pas gescout door MVV. Ik droomde zelf ook van voetballen op niveau, maar dat is voor mij een gepasseerd station.

Waar geef je het meeste geld aan uit? Voor het ongeluk gaf ik veel geld uit aan kleding. Toen werkte ik bij Albert Heijn op de groenteafdeling. Nu geef ik bijna niets uit, omdat ik niets verdien. Geld vind ik niet meer zo belangrijk. Ik hoop dat ik als bijbaan blades of protheses kan gaan testen, of als motivatiespreker langs kan gaan op scholen bijvoorbeeld.

Van wie heb je veel geleerd? Mijn vader. Hij is opgegroeid in een andere cultuur en daar heb ik ook een deel van meegekregen. Toen hij 21 was is hij vanuit Congo gevlucht naar Zambia. Daar heeft hij drie maanden in een vluchtelingenkamp gezeten en is daarna naar Nederland vertrokken om verder te gaan met zijn studie geneeskunde. Alles wat hij in Congo kende was er ineens niet meer. Mijn wereld is ook ineens compleet anders.

Grootste angst: Dat ik geen energie en passie meer heb. Om te leven, om te sporten, alles. Op een van de eerste zaterdagen dat ik terug in Nederland was, ben ik in tranen uitgebarsten in de sportschool. Normaal had ik dan een voetbalwedstrijd. In totaal heb ik zo’n vijf keer gehuild, maar echt depressieve gedachten heb ik nooit gehad. Dat zit gewoon niet in me. Toen ik me na de operatie wat beter begon te voelen, begon ik bij het raam te squatten, deed ik buikspieroefeningen en wat push-ups. Toen ik krukken kreeg, probeerde ik elke dag een rondje meer te lopen. Ik wilde meteen doorgaan; het heeft geen zin om bij de pakken neer te gaan zitten. Zo ben ik. Veel mensen vinden dat knap, maar voor mij is het geen verrassing.

Grote liefde? Mijn familie. We zijn thuis met vier jongens; het is een mannelijk huishouden. We zeggen nooit ‘ik hou van je’ tegen elkaar en we hebben regelmatig ruzie, maar iedereen weet het heel goed.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)